All Chapters of The Scumbag Stole The Spotlight : Chapter 61 - Chapter 70

Tila may malaking palaisipan na unti-unting nabubuo sa kanyang isipan. Kung totoo ang mga impormasyong nabasa niya, paano nakilala ng kanyang lolo si Ramon Dee? At bakit itinanggi nito ang lahat nang tanungin niya ito? May itinatago ba ang matanda, o baka naman kulang lamang ang kanyang nalalaman?Isinara niya ang browser at sumandal sa kanyang upuan, hinaplos ang kanyang noo. Hindi niya gustong maghinala nang walang sapat na batayan, ngunit hindi niya rin maikakaila ang bigat ng pakiramdam niya. Ang mga tanong na iyon ay tila maliliit na bato na ibinagsak sa payapang lawa ng kanyang isip na kung saan lumikha ito ng mga alon na hindi siya mapatahimik.Huminga siya nang malalim at tumayo upang maghanda sa pagtulog. Sigurado siyang darating ang panahon kung kailan lilinaw din ang lahat. Sa ngayon, kailangan niyang maghintay at magmasid ng dahan-dahan, maingat, at nang walang pagmamadali.Pagkahiga niya, ipinikit niya ang kanyang mga mata. Ngunit sa dilim ng kanyang silid, ang pangalang

Tila hinahanap ng kanyang mga mata ang pag-unawa sa mukha ni Christine. At doon, sa loob ng maingay ngunit tila nag-iisang masanling bahagi ng bar, naramdaman niyang sa wakas na may nakarinig sa kanya.Hinaplos ni Christine ang likod ni Dennise nang dahan-dahan, ang kanyang mukha ay puno ng simpatya. "Hindi mo kailangang magtiis nang mag-isa. Minsan, ang mga taong akala natin ay kakampi natin, sila pa ang unang iiwan sa atin. Ngunit huwag kang mag-alala mula ngayon, bilang 'kapatid' mo, nandito ako para sa iyo. Anuman ang kailangan mo, payo man, tulong, o simpleng pakikinig, sabihin mo lang."Lalong lumuwag ang pakiramdam ni Dennise. Para bang matagal na panahon siyang naglalakad sa ilalim ng malakas na ulan, at sa wakas ay nakahanap siya ng masisilungan. Hindi niya namalayan ang bahagyang pagngiti sa labi ni Christine habang tinitingnan siya, isang ngiting hindi nakikita ng iba, na tila nakapaligid sa kanya ang isang estratehiyang matagal na niyang pinaghandaan.Sa gabing iyon, haban

Dahan-dahan silang sumunod sa waiter pataas sa malambot na hagdanang nakabalot sa pulang alpombra. Sa bawat hakbang, ramdam ni Francine ang katahimikan at pagiging marangal ng buong lugar walang maingay na musika, tanging ang mahinang tunog ng tubig na dumadaloy mula sa mga dekorasyong bato sa gilid ang naririnig.Pagbukas ng pinto ng pribadong silid, sinalubong sila ng mainit na liwanag at ang maaliwalas na mukha ni Fajardo na nakatayo upang salubungin sila. "Nandito na kayo! Akala ko hindi na kayo makakarating," masigla niyang bati sabay alalay kay Alexa papunta sa kanyang upuan. "Umupo na kayo. Mag-order na tayo ng kung ano ang gusto ninyo walang pagtitipid ngayong gabi."Habang inaayos nila ang kanilang mga sarili, hindi maiwasang mapansin ni Francine ang pamilyar na amoy ng mamahaling pabango sa hangin, isang amoy na pamilyar ngunit hindi niya agad matukoy kung saan niya nauna nang naamoy. At sa labas ng makapal na pinto ng silid, sa dilim ng pasilyo, isang anino ang dahan-dahang

Dahan-dahan niyang kinuha ang mga bulak at pamahid mula sa lalagyan. Habang maingat niyang nililinis at binabahiran ang bawat pasa at gasgas, kitang-kita niya kung gaano kalalim ang galit na namumuo sa kanyang puso, hindi para sa kanyang sarili, kundi para sa babaeng walang kalaban-laban na nasaktan nang walang dahilan."Patawad..." bulong niya nang mahina, habang dahan-dahang inilalapat ang pamahid sa isang pasa sa braso nito. "Dapat kanina pa kita naprotektahan. Hindi dapat nangyari ito sa iyo."Pagkatapos niyang maayos ang lahat, dahan-dahan niyang tinakpan ito ng kumot. Hindi siya umalis. Umupo siya sa silyang kahoy sa gilid ng kama, hindi malayo, hindi rin masyadong malapit nandoon lang siya, upang bantayan ang pagtulog nito at masigurong ligtas ito sa anumang panganib. Sa labas, payapang tahimik ang gabi, ngunit alam niya na sa pagsikat ng araw, magsisimula ang kanyang pagtutuos. At hindi na siya magpapahinga hangga't hindi nakakamit ang katarungan para kay Francine.Sa labas ng

Nagmaneho siya nang walang tiyak na patutunguhan, at ilang beses na muntik nang lumabag sa batas trapiko. Sa huli, dala ng kanyang pag-aalala, nagpunta siya sa bahay ni Francine, ngunit wala namang tao roon. Kaya naupo na lamang siya sa loob ng kanyang sasakyan at paulit-ulit na nagpadala ng mga mensahe sa WeChat, habang balisang naghihintay ng anumang balita."Alexa, ayos lang ako," malambot na sabi ni Francine, sinusubukang gawing mas kalmado ang kanyang boses."I-ikaw... hindi mo ba ako niloloko?" humahagulgol na tanong ni Alexa, habang nanginginig nang husto ang kanyang boses. "Sabihin mo sa akin ang totoo, ginawan ka ba ng masama ng gagong si Christine?""Hindi," pagpapakalma ni Francine nang malumanay. "Naging maswerte lang ako. Nakasalubong ko si Kael kagabi, at iniligtas niya ako."Sa kabilang linya, tila nakahinga nang maluwag si Alexa, ngunit lalong lumakas ang kanyang pag-iyak, "Mabuti naman at ayos ka lang, mabuti talaga... kung hindi, hinding-hindi ko na kakayaning humara