Semua Bab อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า: Bab 1 - Bab 9

ยามฟาดลงมา ความเงียบสงัดพลันปกคลุมไปทั่วบริเวณผู้มีสายตาแหลมคมย่อมมองออกว่า คันธนูที่พี่หญิงใหญ่ยื่นให้ข้านั้นมีความผิดปกติทว่าพวกเขาย่อมไม่มีทางยื่นมือเข้าช่วยบุตรีอนุเช่นข้าเป็นแน่บ่าวรับใช้ยกไม้เรียวเข้ามา ข้าเอ่ยปากอย่างติดขัดพร้อมกับชูมือที่เลือดไหลนองหางตาเหลือบมองบัณฑิตหนุ่มผู้เป็นไท่ฟู่ หวังให้หยดเลือดแดงฉานนี้ช่วยสะกิดใจให้เขารู้แจ้งเห็นจริงทว่าพี่หญิงใหญ่เพียงแค่เบะปาก ทำหน้าตาน่าสงสารแล้วคร่ำครวญออกมาประโยคหนึ่ง“เมื่อครู่ตอนข้าดึงคันธนู เผลอโดนสายธนูบาดข้อมือจนแดงไปหมด ท่านไท่ฟู่ช่วยเป่าแผลให้ข้าหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ?”รอยแดงเพียงจาง ๆ เขากลับก้มลงเป่าให้ทว่าไม้เรียวกลับฟาดลงบนบาดแผลของข้าอย่างแรง เลือดสด ๆ สาดกระเซ็นจนภาพตรงหน้าพร่ามัวข้ากล้ำกลืนความเจ็บปวด แล้วเดินจากไปโดยไร้ซึ่งเสียงใด ๆ ข้ารื้อค้นหาผ้ามาพันรอบบาดแผล แล้วทิ้งแขนเสื้อลงชั้นเรียนแรกยามบ่าย เป็นวิชาของเผยเยี่ยนในใจนึกต่อต้าน ทว่าท้ายที่สุดข้าก็ยังคงไปไม่ว่าอย่างไรเขาก็คือมหาบัณฑิต บทเรียนที่สั่งสอนย่อมมีประโยชน์ต่อให้ต้องลืมเลือนความสัมพันธ์เก่าก่อน ถือเสียว่าเขาเป็นเพียงพี่เขยในอน

เผยเยี่ยนในอาภรณ์ที่ชุ่มน้ำ พาพี่หญิงใหญ่กลับไปส่งแล้ว จึงหันกลับมาตามหาข้า“หมิงซูเป็นบุตรสาวภรรยาเอก ย่อมมีศักดิ์ศรีของนาง อาเหอ เจ้าช่วยยอมให้นางสักหน่อยจะได้หรือไม่?”ข้าตอบรับอย่างง่ายดาย แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก“ได้เจ้าค่ะ”อย่างไรเสีย บุรุษที่ข้าต้องแต่งงานด้วยในท้ายที่สุด ก็มิใช่เขาอยู่แล้วเมื่อเห็นมุมปากของข้าแย้มยิ้ม ไร้ซึ่งร่องรอยความโกรธเคือง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก“เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้วันหน้าเจ้าต้องเข้าจวนมาเป็นอนุ ข้าก็ไม่มีวันยอมให้เจ้าต้องถูกรังแกเด็ดขาด”สิ้นคำพูด เขาก็หยิบยาประสานแผลที่เตรียมไว้พร้อมสรรพ แล้วเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของซูหมิงซูทันทีข้ายืนอยู่ลำพัง ณ ที่แห่งนั้น ทอดมองแผ่นหลังที่ก้าวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใยห้วงความคิดพรั่งพรูทบทวนถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดสิบกว่าปีที่เราเคียงคู่กันมาเพิ่งจะตระหนักรู้ในยามนี้เองว่า ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา มีเพียงข้าฝ่ายเดียวที่เป็นฝ่ายเฝ้ารอมาโดยตลอดรอคอยให้เขาสำเร็จการศึกษา รอคอยให้เขาทำตามสัญญาพาข้าเข้าสำนักศึกษาหลวง รอคอยให้เขาจัดขบวนเกียรติยศสินสอดเก

เขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมขั้วหัวใจราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น กระจายลามไปทั่วทุกอณูยังไม่ทันที่เขาจะดึงสติกลับมาจากความตื่นตระหนกและวุ่นวายใจอันใหญ่หลวงนี้ บิดาและมารดาแห่งตระกูลซูต่างก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าทั้งสองแสดงท่าทางกระตือรือร้นเกินพอดี คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวาผายมือเชิญเขาเข้าสู่ด้านในจวน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประจบสอพลอและกระตือรือร้น“เชิญท่านไท่ฟู่เข้ามาด้านในก่อนเถิดขอรับ”“ทางจวนเราจัดเตรียมชาชั้นดีไว้คอยต้อนรับท่านอยู่พอดีเลยเจ้าค่ะ”เผยเยี่ยนจิตใจล่องลอยไร้สติ ถูกทั้งสองคนกึ่งลากกึ่งเชิญให้นั่งลงยังข้างตำแหน่งหลักเขาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดใดออกมา ทว่าผู้เป็นบิดากลับเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน รีบเร่งสรุปกำหนดการออกเรือนในทันที“ท่านไท่ฟู่ ข้ากับฮูหยินปรึกษาหารือกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”“งานมงคลสมรสระหว่างท่านกับหมิงซู กำหนดให้จัดขึ้นในวันที่สิบห้าเดือนนี้ ดีหรือไม่ขอรับ?”มารดาตระกูลซูรีบส่งเสียงเออออห่อหมกตามทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลำพองใจและความรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้อ

ภายหลังถอนหมั้นกับซูหมิงซูแล้ว เผยเยี่ยนรีบรุดไปตามหาหยกเนื้อดีที่มีสัมผัสอบอุ่นชิ้นนั้นกลับคืนมาในทันทีนั่นคือของหมั้นหมายที่เขาเป็นผู้มอบให้ข้าด้วยตนเองในปีนั้นเนื้อหยกนุ่มนวลลำลึก สัมผัสราวกำซาบความอบอุ่นไว้ในมือ ดุจดั่งวันเวลาในอดีตทว่ายามเมื่อกุมไว้ในฝ่ามือ ณ เวลานี้ กลับร้อนรุ่มจนบีบคั้นหัวใจให้เจ็บแปลบระทมจนแทบทนไม่ไหวเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการปีนั้นยามที่ข้าถูกบีบบังคับให้ต้องมอบหยกชิ้นนี้คืนไป ในใจยามนั้นจะสิ้นหวังและอับอายขายหน้าเพียงใดไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่า ข้าต้องพากเพียรศึกษาตำราทั้งวันทั้งคืน ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักษาการหมั้นหมายนี้ไว้กลับต้องมาถูกความลำเอียงของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า บดขยี้ความหวังทั้งปวงจนแหลกสลายด้วยมือของเขาเองณ เวลานี้ เขานึกเสียใจจนกระดูกแทบสลาย เจ็บปวดจนหายใจไม่ออกเขานั่งอยู่บริเวณหน้าต่างเพียงลำพัง ทอดสายตามองจันทร์กระจ่างอันเหน็บหนาวนอกหน้าต่าง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่วันที่ข้าได้รับแต่งตั้งให้เข้ารับราชการ ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่างเรืองรองเผยเยี่ยนก็มารออยู่หน้าประตูจวนอ๋องแต่เช้าตรู่ และขวางกั้นข้าผู้กำลังจะเข้าเฝ้าในวัง