บทที่ 1

“ในเมื่อเป็นเช่นนั้น ศิษย์ก็เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

ข้าหลุบตาลง ถอยกายไปข้างหลังก้าวหนึ่ง เพื่อเว้นระยะห่างจากบุรุษตรงหน้า

“ขนมตะลุ่มนี้ เก็บไว้ให้พี่หญิงใหญ่เถอะเจ้าค่ะ”

“ท้ายที่สุดแล้ว ภายหน้าพวกท่านก็ต้องแต่งงานเป็นสามีภรรยากันอยู่ดี”

คำพูดที่เอ่ยขึ้นอย่างกะทันหันนั้น ทำให้อีกฝ่ายชะงักงันไปชั่วครู่

ทว่าเมื่อได้สติ เขากลับขมวดคิ้วมุ่นด้วยความขัดเคือง

“ซูเหอ เจ้าจะหึงหวงอย่างไรก็ควรมีขอบเขตเสียบ้าง”

“ตัวข้ากับหมิงซูหาได้มีความสัมพันธ์อันมิชอบต่อกันไม่”

นั่นสินะ

เขาผู้นี้สง่างามดั่งหยกเนื้อดี เคยทูลเสนอชื่อสตรีจากตระกูลยากให้เข้ารับราชการนับไม่ถ้วน ยื่นมือช่วยเหลือผู้คนมากมายให้พ้นจากห้วงทุกข์เข็ญ

ผู้คนต่างพากันยกย่องว่าเขามีความเมตตาและโอบอ้อมอารี ในตอนแรกข้าเองก็คิดเช่นนั้น คิดว่าเขาเพียงต้องการช่วยเหลือพี่หญิงใหญ่เท่านั้น

ทว่าเขากลับเรียกข้าด้วยชื่อเต็มว่าซูเหอ แต่กลับเอ่ยเรียกนางอย่างสนิทสนมว่าหมิงซู

ข้าไม่อยากฟังคำแก้ตัวใดอีก จึงย่อกายคารวะแล้วเอ่ยขอตัวลา

เพียงชั่วลมหายใจเดียวที่หมุนตัวกลับ ข้ากลับอดไม่ได้ที่จะรู้สึกร้อนผ่าวที่ขอบตา

สายสัมพันธ์ยามเยาว์วัยตลอดสิบปี ถึงคราวต้องตัดใจกลับรู้สึกฝาดเฝื่อนขมปร่า

ทว่าข้ามิได้หันกลับไปมอง

ชั่วครู่ต่อมา ข้าก็เห็นบิดาและมารดาเอกยืนรออยู่ ณ โถงใหญ่

ยามเห็นข้า ทั้งสองแย้มยิ้มพลางกวักมือเรียกอย่างเอ็นดู

ทว่าสิ่งที่พวกท่านยื่นส่งมาให้ กลับเป็นเครื่องนุ่งห่มและข้าวของเครื่องใช้ทั้งหมดของพี่หญิงใหญ่

ยามรู้ตัวว่าตนไม่เป็นที่รัก ข้าทำได้เพียงเงียบงัน และเฝ้ารอคอยจุดจบที่ถูกกำหนดไว้แล้วแต่แรก

เมื่อหันหน้ากลับไป พี่หญิงใหญ่ก็เอื้อมมือมาเชยคางข้าขึ้นอย่างแรง พร้อมกับยื่นมือออกไปเบื้องหน้า

“ในเมื่อเจ้าเป็นฝ่ายแพ้ ก็จงทำตามสัญญาเปลี่ยนตัวเจ้าสาว เอาของหมั้นแทนใจของเผยเยี่ยนออกมาเสีย”

เพราะเตรียมการณ์ไว้ล่วงหน้าแล้ว ข้าจึงหยิบหยกชิ้นนั้นที่อยู่ในกำมือมาเนิ่นนานหลายปีออกมาส่งให้นาง

คล้ายว่าจะรู้สึกผิดขึ้นมาอย่างหาได้ยาก บิดากระแอมเบา ๆ สองที ก่อนจะมอบสิ่งชดเชยให้

“ทางฝั่งท่านอ๋องจะมารับตัวเจ้าในวันที่สามเดือนหน้า ในเมื่อเจ้าชอบอ่านตำรา ก็ไปพำนักอยู่ที่สำนักศึกษาหลวงต่ออีกสักระยะเถอะ”

เจ็ดวัน เป็นช่วงเวลาที่แสนสั้นนัก

ทว่ากลับเป็นช่วงเวลาสุดท้ายในสำนักศึกษาหลวงของข้าไปตลอดกาล

“ขอบพระคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ”

อย่างน้อยที่สุด ก็มิได้ถูกมัดตัวส่งเข้าพิธีแต่งงานทันทีมิใช่หรือไงเล่า?

เมื่อพ้นจากโถงใหญ่ แสงตะวันสาดส่องเจิดจ้า

ราวกับทุกคราที่ออกประกาศผลสอบไม่มีผิดเพี้ยน นับเป็นวันที่อากาศดียิ่ง

ทว่าข้ากลับรู้สึกหนาวเหน็บไปทั่วทั้งร่าง

เมื่อได้สติ เหล่าบัณฑิตต่างพากันมารวมตัวที่ลานกว้าง

มีแม่นางผู้หนึ่งกำลังจะเดินไปทางนั้น นางเอื้อมมือมาดึงรั้งตัวข้าให้ตามไปด้วย

“นี่มิใช่ซูเหอผู้ครองอันดับเอกในสำนักศึกษาหลวงติดต่อกันสามปี แต่กลับสอบได้รั้งท้ายติดต่อกันถึงห้าคราหรอกรึ? ไฉนจึงดูไร้จิตวิญญาณปานนี้เล่า?”

น้ำเสียงเย้ยหยันเจือความสมเพชเวทนาลอยมาเข้าหู สีหน้าของข้ายังคงเรียบเฉย

ทว่ากลับถูกสหายรับใช้ข้างกายของพี่หญิงใหญ่ผลักไสเข้าอย่างแรง

“หมิงซูบอกว่าเห็นเจ้าน่าสงสารนัก จึงยอมหลีกทางให้อันดับเอกแก่เจ้าสักครา”

“ยังไม่รีบรับธนูไปอีกหรือ? ของรางวัลเดิมพันท่านไท่ฟู่ เป็นผู้ประทานไว้เชียวนะ”

ทุกคราที่การทดสอบตำราสิ้นสุดลง ย่อมมีกิจกรรมเช่นนี้เสมอ

ผู้ใดสามารถยิงผลไม้ที่อยู่ห่างออกไปสิบเมตรได้ ผู้นั้นย่อมได้รับรางวัล

ในบรรดาห้าคราที่พ่ายแพ้ติดต่อกัน ข้าไม่เคยเข้าร่วมแม้แต่คราเดียว

ทว่ายามนี้ในมือกลับถูกยัดเยียดคันธนูอย่างขืนใจ

เผชิญหน้ากับสายตาดูแคลนรอบกาย ข้าค่อย ๆ ง้างสายธนูขึ้นช้า ๆ

สตรีออกเรือนแล้วจึงจะสามารถเข้ารับราชการในราชสำนักได้ จำต้องได้รับความยินยอมจากตระกูลสามี

บางที นี่อาจเป็นโอกาสครั้งสุดท้าย

ข้าตั้งใจมั่น ทว่าสายธนูกลับขาดผึ่งขึ้นกะทันหัน ดีดกระแทกง่ามมือจนปริแตกอย่างรุนแรง

ยังไม่ทันได้ดึงสติกลับมาจากความเจ็บปวด ฝ่ามือข้างหนึ่งพลันฟาดลงบนแก้มอย่างหนักหน่วง

พี่หญิงใหญ่ชี้ไปยังลูกธนูที่ตกลงแทบเท้าของนาง ก่อนจะหันขวับพุ่งเข้าไปซบในอ้อมอกของเผยเยี่ยน

“ท่านไท่ฟู่ น้องหญิงทำเกินไปแล้วเจ้าค่ะ เป็นเพียงการพ่ายแพ้ห้าครา ถึงกับคิดปลิดชีพข้าเชียวหรือ!”

ข้าเหม่อลอยสบเข้ากับดวงตาที่เคยอ่อนโยนคู่นั้น อ้าปากหมายจะเอ่ยว่า ข้ามิได้ทำ

ทว่าเขากลับขยับริมฝีปากตัดบทเสียก่อนด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบบาดลึกถึงกระดูก

“มีฐานะเป็นบัณฑิต แท้จริงกลับริษยาจนหน้ามืดตามัว คิดทำร้ายสหายร่วมสำนัก โทษสถานเบาคือโบยด้วยไม้เรียวสี่สิบที และงดสำรับเย็น”