เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 7
บทล่าสุด
อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า บทที่ 9
ยามที่เผยเยี่ยนได้สติฟื้นคืนมาอีกครา อาการปวดศีรษะราวจะฉีกขาด ร่างกายปวดเมื่อยไร้เรี่ยวแรงวินาทีถัดมา ร่างกายของเขาก็แข็งทื่อ ราวกับร่วงหล่นลงไปในถ้ำน้ำแข็งด้านข้างกาย ซูหมิงซูนอนเปลือยกายอยู่บนแท่นบรรทม คราบน้ำตายังคงเปรอะเปื้อน พยายามแสร้งทำท่าทีน่าสังเวชเบื้องนอกประตูพลันมีเสียงฝีเท้าเร่งรีบและวุ่นวายดังขึ้นมารดาตระกูลซูพานายบ่าวญาติมิตรจำนวนมาก พังประตูบุกเข้ามาจับได้คาหนังคาเขาทั้งพยานบุคคลและพยานวัตถุต่างครบถ้วน ไม่เปิดโอกาสให้โต้แย้งได้เลยมารดาตระกูลซูกล่าววาจาเฉียบขาด ข่มขู่บีบบังคับให้เขาออกเรือนกับซูหมิงซูทันทีเพื่อรักษาเกียรติเผยเยี่ยนหลับตาลง ในอกเต็มไปด้วยความรังเกียจเขารู้ดีว่าตนเองตกลงไปในอุบายของนางอีกคราแล้วท่ามกลางความจนใจนับพันประการ ในที่สุดเขาทำได้เพียงพยักหน้ารับคำครึ่งเดือนต่อมา เผยเยี่ยนรับซูหมิงซูเข้าจวนด้วยท่าทีเย็นชาไร้ซึ่งผ้าแพรสีแดง ไร้ซึ่งงานเลี้ยงฉลองมงคล ไร้ซึ่งแขกเหรื่อคืนเข้าหอครานั้น เขามิได้กลับเข้าห้องตลอดทั้งคืนทว่ากลับนั่งดื่มสุราอยู่ภายในห้องตำราตามลำพัง ดื่มแล้วดื่มเล่า ในนัยน์ตามีเพียงความรกร้างว่างเปล่าเขาเคียดแค้นค
อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า บทที่ 8
ภายหลังถอนหมั้นกับซูหมิงซูแล้ว เผยเยี่ยนรีบรุดไปตามหาหยกเนื้อดีที่มีสัมผัสอบอุ่นชิ้นนั้นกลับคืนมาในทันทีนั่นคือของหมั้นหมายที่เขาเป็นผู้มอบให้ข้าด้วยตนเองในปีนั้นเนื้อหยกนุ่มนวลลำลึก สัมผัสราวกำซาบความอบอุ่นไว้ในมือ ดุจดั่งวันเวลาในอดีตทว่ายามเมื่อกุมไว้ในฝ่ามือ ณ เวลานี้ กลับร้อนรุ่มจนบีบคั้นหัวใจให้เจ็บแปลบระทมจนแทบทนไม่ไหวเขาไม่กล้าแม้แต่จะจินตนาการปีนั้นยามที่ข้าถูกบีบบังคับให้ต้องมอบหยกชิ้นนี้คืนไป ในใจยามนั้นจะสิ้นหวังและอับอายขายหน้าเพียงใดไม่กล้าแม้แต่จะคิดว่า ข้าต้องพากเพียรศึกษาตำราทั้งวันทั้งคืน ทุ่มเททุกสิ่งทุกอย่างเพื่อรักษาการหมั้นหมายนี้ไว้กลับต้องมาถูกความลำเอียงของเขาครั้งแล้วครั้งเล่า บดขยี้ความหวังทั้งปวงจนแหลกสลายด้วยมือของเขาเองณ เวลานี้ เขานึกเสียใจจนกระดูกแทบสลาย เจ็บปวดจนหายใจไม่ออกเขานั่งอยู่บริเวณหน้าต่างเพียงลำพัง ทอดสายตามองจันทร์กระจ่างอันเหน็บหนาวนอกหน้าต่าง ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจแน่วแน่วันที่ข้าได้รับแต่งตั้งให้เข้ารับราชการ ท้องฟ้าเพิ่งจะสว่างเรืองรองเผยเยี่ยนก็มารออยู่หน้าประตูจวนอ๋องแต่เช้าตรู่ และขวางกั้นข้าผู้กำลังจะเข้าเฝ้าในวัง
อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า บทที่ 7
ข่าวคราวเรื่องท่านอ๋องลุกขึ้นยืนท่ามกลางผู้คนในวันคืนเยี่ยมบ้านเดิม ได้แพร่สะพัดไปทั่วทั้งนครจิงชั่วข้ามคืนผู้คนทั่วทั้งนครต่างตื่นตระหนกและวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ทุกคนล้วนกล่าวว่า แม้ท่านไท่ฟู่เผยจะสุภาพอ่อนโยนดั่งหยกงาม ทั้งยังดำรงตำแหน่งผู้นำเหล่าบัณฑิตทั่วหล้ายามเมื่อนำไปเทียบกับท่านอ๋องผู้ทรงอำนาจล้นมือ ทั้งยังรูปงามองอาจและร่างกายสมบูรณ์แข็งแรง ย่อมเหนือกว่าในทุกด้านอย่างเทียบกันไม่ได้เลยแม้แต่น้อยซูหมิงซูผู้นี้ แท้จริงแล้วกำลังทิ้งแตงโมผลใหญ่เพื่อไปคว้าเอาเพียงเมล็ดงาแท้ ๆ การเปรียบเทียบเช่นนี้เมื่อแพร่สะพัดไปถึงจวนตระกูลซู ก็โหมกระพือโทสะของซูหมิงซูให้ลุกโชนขึ้นอย่างถึงที่สุดนางขังตนเองไว้ในห้องและอาละวาดทุบทำลายข้าวของราวกับคนเสียสติเศษกระเบื้องเคลือบที่แตกกระจายเกลื่อนพื้น สะท้อนภาพใบหน้าที่บิดเบี้ยวของนาง“มิใช่ว่าสองขาพิการมาสองปี ใกล้ตายและมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานหรอกหรือ?”“เหตุใด! เหตุใดซูเหอที่เป็นเพียงบุตรีอนุผู้นั้น จึงมีวาสนาถึงเพียงนี้!”นางแผดเสียงกรีดร้อง น้ำตานองหน้า เต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเจ็บใจที่ไม่ยอมจำนนฮูหยินซูมองบุตรสาวที่มีสภาพใกล้เ
อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า บทที่ 6
เขายืนแข็งทื่ออยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อความเจ็บปวดแล่นริ้วจู่โจมขั้วหัวใจราวกับถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น กระจายลามไปทั่วทุกอณูยังไม่ทันที่เขาจะดึงสติกลับมาจากความตื่นตระหนกและวุ่นวายใจอันใหญ่หลวงนี้ บิดาและมารดาแห่งตระกูลซูต่างก็เดินเข้ามาต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าทั้งสองแสดงท่าทางกระตือรือร้นเกินพอดี คนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวาผายมือเชิญเขาเข้าสู่ด้านในจวน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความประจบสอพลอและกระตือรือร้น“เชิญท่านไท่ฟู่เข้ามาด้านในก่อนเถิดขอรับ”“ทางจวนเราจัดเตรียมชาชั้นดีไว้คอยต้อนรับท่านอยู่พอดีเลยเจ้าค่ะ”เผยเยี่ยนจิตใจล่องลอยไร้สติ ถูกทั้งสองคนกึ่งลากกึ่งเชิญให้นั่งลงยังข้างตำแหน่งหลักเขาอ้าปากเตรียมจะเอ่ยคำพูดใดออกมา ทว่าผู้เป็นบิดากลับเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยความร้อนรน รีบเร่งสรุปกำหนดการออกเรือนในทันที“ท่านไท่ฟู่ ข้ากับฮูหยินปรึกษาหารือกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”“งานมงคลสมรสระหว่างท่านกับหมิงซู กำหนดให้จัดขึ้นในวันที่สิบห้าเดือนนี้ ดีหรือไม่ขอรับ?”มารดาตระกูลซูรีบส่งเสียงเออออห่อหมกตามทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลำพองใจและความรู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ถูกต้อ
อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า บทที่ 5
พริบตาเดียว สามวันก็ผ่านพ้นไปโคมไฟเทศกาลโคมไฟหยวนเซียวถูกประดับประดาเตรียมรับเทศกาลตามท้องถนน แสงสีระยิบระยับสาดส่องสะท้อนความอบอุ่นไปทั่วทั้งนครเผยเยี่ยนผู้ใช้เวลาอยู่เคียงข้างซูหมิงซูมาเนิ่นนาน ในที่สุดก็หวนนึกถึงสัญญาที่เขาหลงลืมไว้เบื้องหลังเขากุลีกุจอส่งคนไปซื้อโคมดอกบัวที่ประณีตงดงามที่สุด ปลายนิ้วกุมด้ามโคมแน่นขณะเร่งก้าวเท้าไปยังห้องกักบริเวณเขามั่นใจนักหนาว่า ข้าจะต้องเฝ้ารอเขาอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอนกระทั่งคิดไว้เรียบร้อยแล้วว่า ยามพบหน้าข้าแล้วจะเอ่ยอธิบายด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน และส่งมอบโคมไฟในมือให้นึกคิดไปว่าขอเพียงเขาทำตามสัญญา ข้าก็คงจะเปี่ยมล้นด้วยความยินดี และพร้อมจะลืมเลือนความผิดพลาดทั้งหมดโดยไม่ติดใจเอาความทว่าเมื่อเขาผลักประตูห้องกักบริเวณเปิดออกอย่างแรง ภายในห้องกลับว่างเปล่าไร้ผู้คน เงียบงันจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกละอองฝุ่นลอยล่องอยู่ท่ามกลางแสงสลัว ไหนเลยจะมีเงาร่างของข้าอยู่แม้แต่น้อยสีหน้าของเผยเยี่ยนมืดครึ้มลงในทันที รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมา เขาคว้าคอเสื้อของคนเฝ้าประตูอย่างแรง“ไม่มีคำสั่งจากข้า บัณฑิตที่ถูกกักบริเวณจะออกไปได้อย่างไร?”“หร
อย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า บทที่ 4
เผยเยี่ยนในอาภรณ์ที่ชุ่มน้ำ พาพี่หญิงใหญ่กลับไปส่งแล้ว จึงหันกลับมาตามหาข้า“หมิงซูเป็นบุตรสาวภรรยาเอก ย่อมมีศักดิ์ศรีของนาง อาเหอ เจ้าช่วยยอมให้นางสักหน่อยจะได้หรือไม่?”ข้าตอบรับอย่างง่ายดาย แววตาสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นความรู้สึก“ได้เจ้าค่ะ”อย่างไรเสีย บุรุษที่ข้าต้องแต่งงานด้วยในท้ายที่สุด ก็มิใช่เขาอยู่แล้วเมื่อเห็นมุมปากของข้าแย้มยิ้ม ไร้ซึ่งร่องรอยความโกรธเคือง เขาถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งอก“เจ้าวางใจเถอะ ต่อให้วันหน้าเจ้าต้องเข้าจวนมาเป็นอนุ ข้าก็ไม่มีวันยอมให้เจ้าต้องถูกรังแกเด็ดขาด”สิ้นคำพูด เขาก็หยิบยาประสานแผลที่เตรียมไว้พร้อมสรรพ แล้วเร่งรีบมุ่งหน้าไปยังเรือนพักของซูหมิงซูทันทีข้ายืนอยู่ลำพัง ณ ที่แห่งนั้น ทอดมองแผ่นหลังที่ก้าวเดินจากไปอย่างเด็ดเดี่ยวไร้เยื่อใยห้วงความคิดพรั่งพรูทบทวนถึงเรื่องราวเล็ก ๆ น้อย ๆ ตลอดสิบกว่าปีที่เราเคียงคู่กันมาเพิ่งจะตระหนักรู้ในยามนี้เองว่า ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา มีเพียงข้าฝ่ายเดียวที่เป็นฝ่ายเฝ้ารอมาโดยตลอดรอคอยให้เขาสำเร็จการศึกษา รอคอยให้เขาทำตามสัญญาพาข้าเข้าสำนักศึกษาหลวง รอคอยให้เขาจัดขบวนเกียรติยศสินสอดเก
