บทที่ 2

หมิงอวิ้นเงยหน้ามองผู้ชายที่ไม่ได้พบหน้ากันนานถึงครึ่งเดือน ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ของในบ้านรกไปหน่อย เลยเก็บกวาดน่ะ”

ลี่หานถิงไม่ได้สังเกตเห็นถึงความผิดปกติของเธอ

เขากวาดสายตามองห้องนั่งเล่นอันว่างเปล่าไปรอบหนึ่ง แล้วเอ่ยถามอย่างไม่ใส่ใจ “อวิ๋นเฉินกับเขอเข่อล่ะ”

สิ้นคำพูด

ประตูตรงโถงทางเข้าก็ถูกผลักออกเสียงดัง “ปัง” ร่างเล็ก ๆ สองร่างกำหมัดแน่นวิ่งเข้ามา

โดยมีหลินอันเดินตามมาด้านหลัง

ลี่เขอเข่อขอบตาแดงก่ำ เอ่ยเสียงสะอื้น “แม่ใจร้าย! เห็นเราจะตายแล้วยังไม่ยอมช่วยอีก!”

ลี่อวิ๋นเฉินเองก็ขมวดคิ้วมุ่น เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ “ถ้าไม่ได้น้าอันอันรีบไปไถ่ตัวพวกเราทันเวลา เราคงถูกคนร้ายฆ่าตายไปตั้งนานแล้ว! แม่ไม่สนใจความเป็นความตายของเราเลยสักนิด! แม่ไม่คู่ควรเป็นแม่ของเราเลย!”

สีหน้าของลี่หานถิงขรึมลงทันที บรรยากาศรอบตัวเขากดดันขึ้นหลายส่วน

เขามองไปทางหมิงอวิ้น น้ำเสียงแฝงแววคาดคั้นอย่างชัดเจน “เกิดอะไรขึ้น”

“หานถิง คุณอย่าโทษคุณหมิงเลยนะ” หลินอันมีสีหน้ากังวลแบบพอเหมาะพอดี

“เมื่อกี้ฉันบังเอิญเจอคุณหมิงที่ร้านกาแฟ ได้ยินเธอรับโทรศัพท์ ปลายสายพูดถึงเรื่องลักพาตัวอะไรสักอย่าง คุณหมิงบอกว่าเป็นแค่การเล่นแผลง ๆ เลยอาจไม่ได้เก็บไปใส่ใจ”

“แต่ในใจฉันรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ ก็เลยวานให้เพื่อนช่วยสืบหาตำแหน่งของพวกเขา พอฉันตามไปถึง ก็เห็นอวิ๋นเฉินกับเขอเข่อถูกโจรจับแขวนไว้บนขื่อบ้านแล้วทุบตี พวกเขาร้องไห้จนเสียงแหบแห้งไปหมด...”

เธอเอ่ยพลางมองหมิงอวิ้นด้วยสายตารู้สึกผิด ราวกับว่าตนเองได้แย่งชิงหน้าที่คนเป็นแม่ของหมิงอวิ้นไป

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของลี่หานถิงก็ยิ่งดูไม่ได้

เขาดึงเด็กทั้งสองคนเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน ความเย็นเยียบในแววตาแทบจะแช่แข็งทะลุตัวหมิงอวิ้น

“ผมให้คุณอยู่บ้านเลี้ยงลูก คุณเลี้ยงแบบนี้เหรอ”

หมิงอวิ้นขมวดคิ้วมุ่น น้ำเสียงเจือความกรุ่นโกรธที่ไม่อาจสะกดกลั้นเอาไว้ “เรื่องลักพาตัวเป็นเรื่องโกหก พวกเขาวางแผนทำกันเอง...”

“เราไม่ได้ทำนะ!” ลี่เขอเข่อร้องไห้โฮ “แม่ไม่ช่วยเราก็ช่างเถอะ แต่ยังมาใส่ร้ายเราอีก!”

“พ่อคะ แม่โกหก แม่ก็แค่อยากจะปัดความรับผิดชอบ!”

หมิงอวิ้นตวัดสายตาดุดัน “ลี่อวิ๋นเฉิน ลี่เขอเข่อ! แม่เคยสอนพวกลูกไหมว่าห้ามโกหก เรื่องมันเป็นยังไงกันแน่ พูดออกมาให้ชัดเจนเดี๋ยวนี้!”

เมื่อเห็นเด็กทั้งสองคนยืนกรานไม่ยอมรับ เธอจึงตัดสินใจเดินเข้าไปแย่งโทรศัพท์ของพวกเขา พยายามหาหลักฐานที่ทั้งสองคนตั้งใจจะซื้อของขวัญให้หลินอันจากในนั้น

“พอได้แล้ว!” ลี่หานถิงพูดแทรกขึ้นมา “เด็กหกขวบสองคน คุณบอกว่าพวกเขาวางแผนลักพาตัวกันเองงั้นเหรอ คุณลองดูตัวเองสิว่ายังมีท่าทีของคนเป็นแม่หลงเหลืออยู่อีกไหม”

“ฉันไม่มีท่าทีของคนเป็นแม่งั้นเหรอ” ขอบตาของหมิงอวิ้นแดงก่ำ น้ำเสียงเริ่มสั่นเครือ “แล้วคุณล่ะ ลูกโตจนอายุหกขวบแล้ว คุณเคยทำหน้าที่พ่อสักกี่ครั้งกันเชียว”

บรรยากาศยิ่งตึงเครียดและพร้อมปะทะ หลินอันจึงรีบเอ่ยไกล่เกลี่ย “เอาละหานถิง โชคดีที่เด็ก ๆ แค่บาดเจ็บเล็กน้อย คุณอย่าไปตำหนิคุณหมิงเลยนะ”

เมื่อได้รับการปลอบประโลมจากหลินอัน ลี่หานถิงถึงฝืนข่มความโกรธเอาไว้ได้

เขาตวัดสายตาเย็นชามองหมิงอวิ้น ก่อนจะอุ้มเด็กทั้งสองคนแล้วหมุนตัวเดินจากไป

หลินอันเดินเข้ามาใกล้เธอ แววตาแฝงรอยยิ้มพลางเอ่ย “คุณหมิง อย่าโทษฉันเลยนะ คุณอยากหย่าไม่ใช่เหรอ มีแต่ต้องทำให้หานถิงยิ่งเกลียดคุณ คุณถึงจะสลัดหลุดได้เร็วขึ้น”

......

ช่วงพลบค่ำ เด็กทั้งสองคนดึงดันรั้งหลินอันไว้ เพื่อขอให้เธออยู่กินมื้อค่ำด้วยกัน

บนโต๊ะอาหารเต็มไปด้วยอาหารทะเลหลากหลายชนิด

ทั้งปลานึ่ง กุ้งอบน้ำมัน ปูขน...

ลี่หานถิงคีบปูขึ้นมาหนึ่งตัว แกะกระดองปูออกอย่างคล่องแคล่ว แล้วคีบเนื้อปูใส่ลงในชามของหลินอัน

“ผมจำได้ว่าคุณชอบกินปูนึ่ง ลองชิมดูสิว่าร้านนี้รสชาติเป็นยังไง”

ลี่อวิ๋นเฉินและลี่เขอเข่อต่างก็หยิบปูขึ้นมาคนละตัว แล้วกินกันอย่างเอร็ดอร่อย

เมื่อทอดมองภาพอันแสนอบอุ่นตรงหน้า ริมฝีปากของหมิงอวิ้นก็ค่อย ๆ ประดับด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันตัวเองบางเบา

ไม่มีใครจำได้เลยว่าเธอแพ้อาหารทะเล

เธอเคยบอกไปไม่รู้ตั้งกี่ครั้งว่าตัวเองกินอาหารทะเลไม่ได้ โดยเฉพาะปู

ทว่าคำพูดเหล่านี้กลับเหมือนถูกสายลมพัดปลิวหายไป โดยไม่ได้ทิ้งร่องรอยใด ๆ ไว้ในใจของลี่หานถิงและเด็ก ๆ เลยแม้แต่น้อย

หมิงอวิ้นวางตะเกียบลง

จังหวะที่กำลังจะลุกขึ้น จู่ ๆ หลินอันก็หยิบหนังสือหย่าออกมา แล้วพลิกเปิดไปยังหน้าสำหรับเซ็นชื่อ

“หานถิง ฉันเกือบลืมไปเลย”

“ฉันอยากสั่งซื้อของเล่นเด็กสักล็อตหนึ่ง ต้องใช้ลายเซ็นของผู้ที่เกี่ยวข้อง คุณช่วยดู...”