All Chapters of ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี: Chapter 1 - Chapter 9

เขายัดตราพยัคฆ์ใส่มือของข้า เหมือนว่าจะเป็นค่าชดเชย “พ่อเจ้าดำรงตำแหน่งแม่ทัพ พี่ชายของเจ้าดูแลเรื่องเสบียงกรัง เจ้าก็เดินทางไปอย่างวางใจเถอะ”ข้ายกยิ้มขึ้น “ได้เพคะ”เมื่อเขาเห็นท่าทางมีความสุขของข้าก็ถอนหายใจออกมา ข้ายิ้มมุมปากเล็กน้อย ไม่มีใครรู้ว่า ข้ากับอ๋องน้อยแห่งมั่วเป่ยจะเติบโตมาด้วยกัน และเพื่อนสนิทในวัยเยาว์ดังนั้นข้าจึงยอมรับตราพยัคฆ์และอ๋องน้อยแห่งมั่วเป่ยด้วยความยินดี......ข้าเก็บตราพยัคฆ์ลงในแขนเสื้อ เนื้อทองแดงที่เย็นเฉียบกดลงบนข้อมือของข้า ทำให้รู้สึกปวดแปลบที่ฝ่ามือ ในตอนที่กำลังจะหมุนตัวเดินจากไป กู้อวิ๋นโจวกลับรั้งข้าไว้ เขาหยิบกระดาษบาง ๆ แผ่นหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ ก่อนดันให้มาอยู่ตรงหน้าข้า“ยังมีอีกเรื่อง”ข้าก้มหน้ามอง นั่นคือจดหมายฉบับหนึ่งและหนังสือหย่า ด้านบนประทับตราประจำตัวของเขาเรียบร้อยแล้ว ข้ามองมันอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้“ท่านเตรียมมาตั้งแต่เมื่อใด?” กู้อวิ๋นโจวเม้มริมฝีปาก เขาเงียบไปนานก่อนจะพูดขึ้นว่า “เมื่อวาน”น้ำตาของข้าคลอเบ้าทันที เมื่อวานตอนที่เขารับราชโองการจากฮ่องเต้ เขาก็ตัดสินใจเรียบร้อยแล้วว่าจะให้ข้าไป

วันที่สามพ่อและท่านพี่ของข้ามาหาที่จวนท่านพ่อสวมเกราะเก่า ๆ ผมขาวโพลนมากกว่าเมื่อครึ่งปีก่อนท่านพี่เดินตามหลังเขามา ขาขวายังคงบาดเจ็บจากแผลเก่าเพื่อแผนการยึดครองมั่วเป่ยในอีกเจ็ดปีให้หลังของกู้อวิ๋นโจว พวกเขาจึงต้องกลับไปที่ชายแดนเหนืออีกครั้งกู้อวิ๋นโจวกางคำสั่งเคลื่อนพลไว้บนโต๊ะ “แม่ทัพฉินนำทัพไปชายแดนเหนือ”“แม่ทัพเสี่ยวฉินรับผิดชอบเรื่องเสบียงกรัง”“ข้าต้องการให้ท่านทำลายมั่วเป่ยภายในเจ็ดปี”ท่านพ่อไม่ได้มองที่ตราพยัคฆ์เขามองมาทางข้า“เจ้าตอบตกลงแล้ว?”ข้าพยักหน้า “ตอบตกลงไปแล้ว”บนขมับของท่านพ่อมีเส้นเลือดสีเขียวปูดโปน ท่านพี่ลุกขึ้นยืน“ฉินหว่าน เจ้าบ้าไปแล้วหรือ? ใครอนุญาตให้เจ้าตอบตกลงแต่งงานแทน?”“นี่เจ้าไม่รู้หรือว่ามั่วเป่ยเป็นสถานที่แบบใด?” ดวงตาของเขาแดงก่ำจนแทบจะมีเลือดไหลออกมา “ราชสำนักมั่วเป่ยกินคนไม่คายกระดูก เจ้าเป็นเพียงแค่สตรีคนหนึ่ง หากเกิดเรื่องอะไรขึ้นมาข้ากับท่านพ่อจะอยู่อย่างไร?”กู้อวิ๋นโจวขมวดคิ้ว “แม่ทัพเสี่ยวฉินระวังคำพูดด้วย”ท่านพี่จ้องหน้ากู้อวิ๋นโจวตาเขม็ง เขาเหมือนสามารถฉีกทึ้งร่างกายของอีกฝ่ายด้วยสายตา“แน่นอนว่าท่านอ๋

ชายผู้นั้นกอดข้าอยู่นานกว่าจะยอมปล่อย เขาเปิดผ้าคลุมหน้าของข้าออก หิมะโปรยปรายเข้าไปในรถม้า หนาวเสียจนทำให้ขนตาของข้าสั่นไหวแต่เขากลับจ้องใบหน้าของข้าแล้วไม่พูดอะไรสักคำกู้อวิ๋นโจวสาวเท้าขึ้นมา น้ำเสียงเย็นชา“ท่านอ๋องน้อย ชายหญิงย่อมแตกต่าง”“องค์หญิงใหญ่ยังไม่ได้อภิเษกเข้าราชสำนักมั่วเป่ย การกระทำเช่นนี้ย่อมไม่เหมาะสม” ชายผู้นั้นหันหน้ามองเขา “ข้ากำลังต้อนรับพระชายาของตนเอง จำเป็นต้องให้ผู้สำเร็จราชการแทนมาสอนธรรมเนียมมารยาทด้วยหรือ?”กู้อวิ๋นโจวมีใบหน้ามืดคล้ำ“นางคือองค์หญิงใหญ่แห่งต้าเหลียง”“แน่นอนอยู่แล้ว”ชายผู้นั้นตอบอย่างไม่ใส่ใจเขาหันมามองหน้าข้าอีกครั้ง พร้อมกุมมือที่ช้ำเพราะถูกไม้เรียวตี ความอบอุ่นแผ่ซ่านที่กลางฝ่ามือ ในตอนนั้นดวงตาของข้าก็เห่อร้อนขึ้นทันที แปดปีก่อนชายแดนเหนือเกิดความวุ่นวายจากภัยสงครามท่านพ่อได้รับคำสั่งให้เฝ้าด่านเยี่ยนเหมินตอนอายุสิบสาม ข้าเคยช่วยเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บในกองหิมะนอกด่านเขาพูดภาษาต้าเหลียงไม่ได้ และข้าก็ไม่เข้าใจภาษามั่วเป่ยพวกเราอาศัยท่าทางและการเขียนสื่อสารกันเกือบครึ่งเดือนจากนั้นข้าถึงได้ร

หลังจากแต่งงานได้สามเดือน เสียงของข้าก็กลับคืนมา เช้าตรู่ในวันหนึ่ง ข้านั่งดื่มยาอยู่ที่ริมหน้าต่าง ถ้วยยาเพิ่งจะจรดริมฝีปาก ข้ากลับรู้สึกเจ็บลำคอขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้าไออยู่เป็นเวลานาน ทั่วป๋าเหิงที่อยู่ด้านนอกยังไม่ทันได้ใส่เสื้อคลุมให้เรียบร้อยก็รีบวิ่งเข้ามาหา “เป็นอะไรไป?”ข้ามองหน้าเขา แล้วลองเปล่งเสียงพูด “อาเหิง”คำสองคำหลุดออกจากปาก น้ำเสียงแหบพร่าอย่างมาก ทั่วป๋าเหิงนิ่งค้างอยู่ที่เดิม วินาทีถัดมา เขาก็รีบเดินเข้ามาหาแล้วกอดจนแน่น “เรียกอีกครั้งสิ”ข้ายกมือขึ้นผลักเขา “เจ้าหลงข้าเข้าแล้ว”เขาชะงักค้างไป จากนั้นเขาก็ก้มหน้า น้ำตาไหลจนเปียกไหล่ของข้า ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะเขาเพียงแต่ยกมือขึ้นมาลูบหัวเขาเบาๆ ทั่วป๋าเหิงกลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วบ่ายวันนั้นเขาพาข้าไปที่ท้องพระโรงของราชสำนักอาการของกษัตริย์แห่งมั่วเป่ยทรุดหนักลงกว่าเดิม เพื่อตำแหน่งกษัตริย์ องค์ชายคนอื่น ๆ ต่างพยายามตีสนิทกลุ่มคนต่าง ๆ องค์ชายรองทั่วป๋าเลี่ยควบคุมกองทัพอยู่ด้านนอกเมืองหลวง เขาคือคนที่ไล่ฆ่าทั่วป๋าเหิงในปีนั้น และเขาก็ไม่เห็นด้วยที่จะมีการแต่งงานเชื่อมส

กู้อวิ๋นโจวถูกจับกุมกลับเมืองหลวงภายในวันนั้น องค์หญิงใหญ่ไม่ได้อยู่ในจวนผู้สำเร็จราชการแทนอีกต่อไปแล้ว นางรู้เรื่องที่กู้อวิ๋นโจวสมคบคิดกับมั่วเป่ย ดังนั้นนางจึงพยายามหนีออกประตูเมืองในคืนนั้นแต่เมืองหลวงได้ประกาศกฎอัยการศึกนานแล้ว จึงไม่สามารถเปิดประตูได้นางถูกกองทัพต้องห้ามพาตัวกลับวังหลวง ฮ่องเต้ไม่ได้สังหารนางเพียงแต่ถอดยศองค์หญิงและคุมขังนางไว้ในสุสานหลวงอย่างโดดเดี่ยวสิ่งที่นางหวาดกลัวมากที่สุดคือข่าวลือสุดท้ายเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในเมืองหลวงหลังจากกู้อวิ๋นโจวถูกขังอยู่ในคุกหลวง สิ่งแรกที่เขาร้องขอเลยคือต้องการพบข้าข้าไม่ได้ไปหา วันรุ่งขึ้น เขาเขียนจดหมายเลือดหนึ่งฉบับส่งให้ผู้คุมภายในจดหมายเขียนว่า “ข้าผิดไปแล้ว”“เจ้ากลับมาเถอะ ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไรข้าจะชดเชยให้ทั้งหมด”เมื่อข้าอ่านจบก็นำจดหมายนั้นไปเผาทันที ประกายไฟลุกไหม้อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานตัวอักษรเหล่านั้นก็เลือนรางแล้ว สามเดือนต่อมาในที่สุดคดีของกู้อวิ๋นโจวก็ถูกตัดสิน สมคบคิดกับศัตรู ปลอมแปลงคำสั่งทหาร สกัดหนังสือราชการที่ชายแดน ลอบสังหารบุตรสาวของตระกูลแม่ทัพ