LOGINShare
บทที่ 4
Latest chapter
ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี บทที่ 9
กู้อวิ๋นโจวถูกจับกุมกลับเมืองหลวงภายในวันนั้น องค์หญิงใหญ่ไม่ได้อยู่ในจวนผู้สำเร็จราชการแทนอีกต่อไปแล้ว นางรู้เรื่องที่กู้อวิ๋นโจวสมคบคิดกับมั่วเป่ย ดังนั้นนางจึงพยายามหนีออกประตูเมืองในคืนนั้นแต่เมืองหลวงได้ประกาศกฎอัยการศึกนานแล้ว จึงไม่สามารถเปิดประตูได้นางถูกกองทัพต้องห้ามพาตัวกลับวังหลวง ฮ่องเต้ไม่ได้สังหารนางเพียงแต่ถอดยศองค์หญิงและคุมขังนางไว้ในสุสานหลวงอย่างโดดเดี่ยวสิ่งที่นางหวาดกลัวมากที่สุดคือข่าวลือสุดท้ายเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องที่ตลกที่สุดในเมืองหลวงหลังจากกู้อวิ๋นโจวถูกขังอยู่ในคุกหลวง สิ่งแรกที่เขาร้องขอเลยคือต้องการพบข้าข้าไม่ได้ไปหา วันรุ่งขึ้น เขาเขียนจดหมายเลือดหนึ่งฉบับส่งให้ผู้คุมภายในจดหมายเขียนว่า “ข้าผิดไปแล้ว”“เจ้ากลับมาเถอะ ไม่ว่าเจ้าต้องการอะไรข้าจะชดเชยให้ทั้งหมด”เมื่อข้าอ่านจบก็นำจดหมายนั้นไปเผาทันที ประกายไฟลุกไหม้อย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นานตัวอักษรเหล่านั้นก็เลือนรางแล้ว สามเดือนต่อมาในที่สุดคดีของกู้อวิ๋นโจวก็ถูกตัดสิน สมคบคิดกับศัตรู ปลอมแปลงคำสั่งทหาร สกัดหนังสือราชการที่ชายแดน ลอบสังหารบุตรสาวของตระกูลแม่ทัพ
ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี บทที่ 8
ตอนที่กู้อวิ๋นโจวเดินทางมาถึงด่านเยี่ยนเหมินก็เป็นเวลาครึ่งเดือนให้หลัง ท่านพ่อกับพี่ชายก็ประจำการอยู่ที่ด่านข้ากับทั่วป๋าเหิงก็อยู่ด้านนอกด่าน มีเพียงกำแพงเมืองที่กั้นกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย และกั้นโดยเพลิงสงครามที่กู้อวิ๋นโจวอยากจุดมากที่สุดตอนที่เขาขี่ม้าเข้ามาในด่าน ด้านหลังของเขามีองครักษ์ติดตามเพียงแค่สิบกว่าคน ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากพามาเยอะ เพียงแต่ฮ่องเต้เริ่มสงสัยในตัวเขาแล้ว หลังจากส่งราชสาส์นของมั่วเป่ยไปยังเมืองหลวง ฮ่องเต้ก็ได้เรียกท่านพ่อของข้าเข้าพบท่านพ่อหยิบจดหมายกู้อวิ๋นโจวสกัดเอาไว้ตลอดหลายปีออกมานอกจากนี้ยังหยิบหนังสือสั่งเคลื่อนพลกองทัพชายแดนเหนืออย่างลับ ๆ ออกมาด้วย หนังสือสั่งการเหล่านั้นประทับตราผู้สำเร็จราชการ แต่กลับขาดการลงพระปรมาภิไธยจากฮ่องเต้ กู้อวิ๋นโจวระดมกำลังทหารโดยไม่ได้รับอนุญาต สมคบคิดกับศัตรู ทุกข้อหาล้วนสามารถทำให้เขาคอขาดได้ แต่ฮ่องเต้ยังไม่ได้สังหารเขาทันทีฮ่องเต้ส่งเขาไปที่ด่านเยี่ยนเหมินเขาอยากรู้ว่าในมือของกู้อวิ๋นโจวมีกำลังคนอยู่เท่าไรและอยากใช้โอกาสนี้กำจัดกองกำลังที่เขาทิ้งเอาไว้ในชายแดนเหนือในวันเจรจาข้
ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี บทที่ 7
หลังจากแต่งงานได้สามเดือน เสียงของข้าก็กลับคืนมา เช้าตรู่ในวันหนึ่ง ข้านั่งดื่มยาอยู่ที่ริมหน้าต่าง ถ้วยยาเพิ่งจะจรดริมฝีปาก ข้ากลับรู้สึกเจ็บลำคอขึ้นมาอย่างกะทันหัน ข้าไออยู่เป็นเวลานาน ทั่วป๋าเหิงที่อยู่ด้านนอกยังไม่ทันได้ใส่เสื้อคลุมให้เรียบร้อยก็รีบวิ่งเข้ามาหา “เป็นอะไรไป?”ข้ามองหน้าเขา แล้วลองเปล่งเสียงพูด “อาเหิง”คำสองคำหลุดออกจากปาก น้ำเสียงแหบพร่าอย่างมาก ทั่วป๋าเหิงนิ่งค้างอยู่ที่เดิม วินาทีถัดมา เขาก็รีบเดินเข้ามาหาแล้วกอดจนแน่น “เรียกอีกครั้งสิ”ข้ายกมือขึ้นผลักเขา “เจ้าหลงข้าเข้าแล้ว”เขาชะงักค้างไป จากนั้นเขาก็ก้มหน้า น้ำตาไหลจนเปียกไหล่ของข้า ข้าไม่ได้หัวเราะเยาะเขาเพียงแต่ยกมือขึ้นมาลูบหัวเขาเบาๆ ทั่วป๋าเหิงกลับสู่สภาพเดิมอย่างรวดเร็วบ่ายวันนั้นเขาพาข้าไปที่ท้องพระโรงของราชสำนักอาการของกษัตริย์แห่งมั่วเป่ยทรุดหนักลงกว่าเดิม เพื่อตำแหน่งกษัตริย์ องค์ชายคนอื่น ๆ ต่างพยายามตีสนิทกลุ่มคนต่าง ๆ องค์ชายรองทั่วป๋าเลี่ยควบคุมกองทัพอยู่ด้านนอกเมืองหลวง เขาคือคนที่ไล่ฆ่าทั่วป๋าเหิงในปีนั้น และเขาก็ไม่เห็นด้วยที่จะมีการแต่งงานเชื่อมส
ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี บทที่ 6
หลังจากเข้ามาอาศัยที่มั่วเป่ยได้เจ็ดวัน วันนี้ข้าก็ได้พบกับกษัตริย์แห่งมั่วเป่ยราชสำนักตั้งอยู่ใจกลางเมืองหลวง ภายในท้องพระโรงมีระบบทำความร้อนใต้ดิน อุ่นจนทำให้รู้สึกร้อน กษัตริย์แห่งมั่วเป่ยนั่งอยู่บนบัลลังก์สูง เส้นผมของเขาขาวโพลนแล้วเขามองมาที่ข้าด้วยสายตาซับซ้อน ทั้งพิจารณาและรู้สึกผิด ทั่วป๋าเหิงยืนอยู่ด้านข้างของข้า เขายืนกุมมือข้าไม่ยอมปล่อย “เสด็จพ่อ นางคือฉินหว่าน”กษัตริย์แห่งมั่วเป่ยเงียบไปครู่หนึ่ง“ข้ารู้”ข้าเงยหน้ามองเขา กษัตริย์แห่งมั่วเป่ยถอนหายใจออกมา “เมื่อแปดปีก่อนข้าอบรมเหล่าบรรดาบุตรชายได้ไม่ดี”“ทำให้เหิงเอ๋อร์ต้องได้รับบาดเจ็บและสร้างความเดือดร้อนให้แม่ทัพฉิน”“หลายปีที่ผ่านมานี้ ข้าอยากให้คนส่งจดหมายไปยังต้าเหลียง แต่กองทัพของชายแดนเหนือนั้นมีการป้องกันที่เข้มงวดมาก การส่งจดหมายไปจึงเป็นเรื่องยาก”ทั่วป๋าเหิงมองมาทางข้าแล้วอธิบายเสียงเบา“ข้าเคยเขียนจดหมายไปสามฉบับ”“แต่กลับส่งไม่ถึงมือเจ้าเลย”ข้าชะงักไปเล็กน้อยท่านพ่อไม่เคยพูดถึงเรื่องนี้มาก่อน กษัตริย์แห่งมั่วเป่ยยกมือขึ้นองครักษ์ก็ยกกล่องไม้ใบหนึ่งออกมา ภายในกล่องไม้นั้นมี
ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี บทที่ 5
ชายผู้นั้นกอดข้าอยู่นานกว่าจะยอมปล่อย เขาเปิดผ้าคลุมหน้าของข้าออก หิมะโปรยปรายเข้าไปในรถม้า หนาวเสียจนทำให้ขนตาของข้าสั่นไหวแต่เขากลับจ้องใบหน้าของข้าแล้วไม่พูดอะไรสักคำกู้อวิ๋นโจวสาวเท้าขึ้นมา น้ำเสียงเย็นชา“ท่านอ๋องน้อย ชายหญิงย่อมแตกต่าง”“องค์หญิงใหญ่ยังไม่ได้อภิเษกเข้าราชสำนักมั่วเป่ย การกระทำเช่นนี้ย่อมไม่เหมาะสม” ชายผู้นั้นหันหน้ามองเขา “ข้ากำลังต้อนรับพระชายาของตนเอง จำเป็นต้องให้ผู้สำเร็จราชการแทนมาสอนธรรมเนียมมารยาทด้วยหรือ?”กู้อวิ๋นโจวมีใบหน้ามืดคล้ำ“นางคือองค์หญิงใหญ่แห่งต้าเหลียง”“แน่นอนอยู่แล้ว”ชายผู้นั้นตอบอย่างไม่ใส่ใจเขาหันมามองหน้าข้าอีกครั้ง พร้อมกุมมือที่ช้ำเพราะถูกไม้เรียวตี ความอบอุ่นแผ่ซ่านที่กลางฝ่ามือ ในตอนนั้นดวงตาของข้าก็เห่อร้อนขึ้นทันที แปดปีก่อนชายแดนเหนือเกิดความวุ่นวายจากภัยสงครามท่านพ่อได้รับคำสั่งให้เฝ้าด่านเยี่ยนเหมินตอนอายุสิบสาม ข้าเคยช่วยเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่ได้รับบาดเจ็บในกองหิมะนอกด่านเขาพูดภาษาต้าเหลียงไม่ได้ และข้าก็ไม่เข้าใจภาษามั่วเป่ยพวกเราอาศัยท่าทางและการเขียนสื่อสารกันเกือบครึ่งเดือนจากนั้นข้าถึงได้ร
ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี บทที่ 4
วันแต่งงาน หิมะตกหนักปกคลุมเมือง ข้าสวมชุดแต่งงานขององค์หญิงใหญ่ ใบหน้าถูกคลุมด้วยผ้าสีแดง นั่งอยู่ในรถม้าของพิธีอภิเษกข้าราชบริพารจำนวนมากยืนเรียงรายรอส่งอยู่ด้านนอก ทุกคนต่างกู่ร้องพร้อมกัน “น้อมส่งเสด็จองค์หญิงใหญ่”ไม่มีใครรู้เลยว่า องค์หญิงใหญ่ตัวจริงนั้นกำลังยืนอยู่ด้านหลังของกู้อวิ๋นโจวนางสวมผ้าคลุมของข้า ปักปิ่นของแม่ข้า ปิดบังตัวตนและยืนอยู่ข้างกายสามีของข้า ก่อนจะขึ้นรถม้า ทันใดนั้นกู้อวิ๋นโจวก็คว้าข้อมือของข้าไว้ข้าหันกลับไปสบตาเขา เขามองหน้าข้า ดวงตามีหยาดน้ำตาคลออยู่ เหมือนต้องการจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายแล้วเขาก็ลูบข้อมือของข้า “เจ็ดปี”“ข้าจะรอเจ้ากลับมา”ข้าไม่อาจเปล่งเสียงออกมาได้อย่างชัดเจนจึงไม่จำเป็นต้องตอบอะไรเขา เขาเอาแต่พูดถึงเรื่องเจ็ดปี เหมือนว่าเจ็ดปีต่อจากนี้ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม แต่หัวใจมนุษย์ไม่เหมือนกับต้นไม้ในเรือนที่ถูกตัด ในระยะเวลาเจ็ดปีมันจะไม่มีทางแตกกิ่งก้านสาขาออกมาเพื่อรอท่านอยู่ที่เดิมกู้อวิ๋นโจวช่วยปลดผ้าม่านรถม้าลงให้ข้า“ไปเถอะ”ล้อรถม้าค่อย ๆ เคลื่อนตัวผ่านหิมะ ออกห่างจากเมืองหลวงไปเรื่อย ๆ
