ถูกบังคับแต่งแทน แต่ข้ากลับยินดี

เขายัดตราพยัคฆ์ใส่มือของข้า เหมือนว่าจะเป็นค่าชดเชย

“พ่อเจ้าดำรงตำแหน่งแม่ทัพ พี่ชายของเจ้าดูแลเรื่องเสบียงกรัง เจ้าก็เดินทางไปอย่างวางใจเถอะ”

ข้ายกยิ้มขึ้น “ได้เพคะ”

เมื่อเขาเห็นท่าทางมีความสุขของข้าก็ถอนหายใจออกมา

ข้ายิ้มมุมปากเล็กน้อย

ไม่มีใครรู้ว่า ข้ากับอ๋องน้อยแห่งมั่วเป่ยจะเติบโตมาด้วยกัน และเพื่อนสนิทในวัยเยาว์

ดังนั้นข้าจึงยอมรับตราพยัคฆ์และอ๋องน้อยแห่งมั่วเป่ยด้วยความยินดี

......

ข้าเก็บตราพยัคฆ์ลงในแขนเสื้อ

เนื้อทองแดงที่เย็นเฉียบกดลงบนข้อมือของข้า ทำให้รู้สึกปวดแปลบที่ฝ่ามือ

ในตอนที่กำลังจะหมุนตัวเดินจากไป กู้อวิ๋นโจวกลับรั้งข้าไว้

เขาหยิบกระดาษบาง ๆ แผ่นหนึ่งขึ้นมาจากโต๊ะ ก่อนดันให้มาอยู่ตรงหน้าข้า

“ยังมีอีกเรื่อง”

ข้าก้มหน้ามอง นั่นคือจดหมายฉบับหนึ่งและหนังสือหย่า

ด้านบนประทับตราประจำตัวของเขาเรียบร้อยแล้ว

ข้ามองมันอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียงออกมาได้

“ท่านเตรียมมาตั้งแต่เมื่อใด?”

กู้อวิ๋นโจวเม้มริมฝีปาก เขาเงียบไปนานก่อนจะพูดขึ้นว่า

“เมื่อวาน”

น้ำตาของข้าคลอเบ้าทันที

เมื่อวานตอนที่เขารับราชโองการจากฮ่องเต้ เขาก็ตัดสินใจเรียบร้อยแล้วว่าจะให้ข้าไปแทนองค์หญิงใหญ่

เขาต้องการให้ข้าเข้าถ้ำเสือรังหมาป่าแทนคนรักของเขา ให้ข้าตายแทนคนรักของเขา

เมื่อเห็นว่าข้าไม่พูดไม่จา เขาก็ขมวดคิ้วขึ้นมาเล็กน้อย

“จวนอ๋องจะประกาศออกไปว่าโรคเก่ากำเริบและสิ้นใจในจวน”

“ในเมื่อเจ้าจะอภิเษกสมรสแทนองค์หญิงใหญ่ เช่นนั้นเจ้าก็ไม่สามารถดำรงตำแหน่งพระชายาของผู้สำเร็จราชการแทนได้อีกต่อไป”

ลมหายใจของข้าสะดุด

“ดังนั้นฉินหว่านจะต้องตาย?”

“เพียงแค่ในนาม”

น้ำเสียงของกู้อวิ๋นโจวอ่อนลงหลายส่วน

“เจ็ดปีเท่านั้น”

“รอจนกระทั่งพ่อของเจ้าสามารถยึดครองมั่วเป่ยได้ ข้าก็จะหาทางไปรับเจ้ากลับมา เมื่อถึงตอนนั้นก็ต้องเปลี่ยนชื่อเปลี่ยนแซ่ แต่ข้าสามารถรับประกันได้ว่าเจ้าจะสุขสบายไปทั้งชีวิต”

เมื่อมองไปทางกู้อวิ๋นโจว ข้ารู้สึกว่าความเย็นยะเยือกแผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่าง ราวกับทิ่มแทงลึกถึงกระดูก

ที่แท้เมื่อใครบางคนไม่ต้องการเจ้าแล้ว แม้กระทั่งการชดเชยก็ยังดูเหมือนว่าเป็นการให้ทาน

ข้าหลับตาลงพร้อมหยิบพู่กันขึ้นมา

ทว่ายังไม่ทันได้เขียนชื่อลงไป ทันใดนั้นกู้อวิ๋นโจวก็คว้ามือของข้าไว้

“ฉินหว่าน”

เขาจ้องหน้าข้า

“เจ้าจะไม่ถามหรือว่าทำไมต้องทำถึงขนาดนี้?”

ข้าฝืนยิ้มขึ้น

“กลัวว่าชื่อเสียงขององค์หญิงใหญ่ที่อยู่ในเมืองหลวงจะเสื่อมเสีย”

“หากในอนาคตนางจะแต่งงานกับเจ้า ชาวบ้านจะได้ไม่นินทาว่านางแย่งผู้ชายที่มีภรรยาแล้ว”

สายตาของกู้อวิ๋นโจวซับซ้อนมากจนข้าไม่อาจอ่านความรู้สึกของเขาออก น้ำเสียงของเขาแหบพร่า

“นางเติบโตมาท่ามกลางการประคบประหงมตั้งแต่เล็ก นางทนฟังข่าวลือพวกนั้นไม่ไหวหรอก”

ข้าพยักหน้า พร้อมหัวเราะเยาะ

“แต่ข้ากลับทนฟังได้สินะ”

“ข้าไม่ได้หมายความแบบนั้น”

“ไม่เป็นไร”

ข้าบิดข้อมือของตัวเองให้หลุดจากมือของเขา

ข้าเขียนชื่อลงไปในหนังสือหย่าอย่างระมัดระวัง

นี่คือครั้งสุดท้ายที่ข้าจะได้ใช้ชื่อนี้ในฐานะภรรยาของเขา

หมึกยังไม่ทันแห้ง ที่ด้านนอกประตูก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น

องค์หญิงใหญ่ผลักประตูเข้ามา น้ำตาอาบใบหน้า

เมื่อนางเห็นหนังสือหย่าบนโต๊ะ น้ำตาของนางก็หยุดไหลทันที

“หว่านเอ๋อร์”

นางกุมมือของข้า น้ำเสียงสั่นเครือ

“ขออภัยด้วย ข้าทำให้เจ้าต้องลำบากแล้ว”

นางกล่าวคำว่าขอโทษ แต่แววตากลับเปล่งประกายอย่างมีความสุข

ข้าค่อย ๆ ดึงมือออก พยายามกลั้นความขมขื่นในลำคอ

“องค์หญิงใหญ่ทรงตรัสล้อเล่นแล้ว”

“หม่อมฉันไปตายแทนพระองค์ มันจะเป็นเรื่องลำบากได้อย่างไร?”

องค์หญิงใหญ่มีใบหน้าซีดขาวทันที ก่อนจะหันไปมองทางกู้อวิ๋นโจวอย่างทำอะไรไม่ถูก

กู้อวิ๋นโจวพูดขึ้นทันทีว่า

“ฉินหว่าน”

ข้าหยิบหนังสือหย่าขึ้นมาแล้วหัวเราะเสียงเบา

“พูดผิดแล้วท่านอ๋อง”

“หลังจากนี้จะไม่มีคนชื่อฉินหว่านอีกต่อไป”

บรรยากาศภายในห้องถูกปกคลุมด้วยความเงียบอย่างกะทันหัน

องค์หญิงใหญ่กัดริมฝีปาก แล้วอธิบายเสียงเบาว่า

“ข้าไม่ได้ให้เจ้าไปตายแทน อวิ๋นโจวบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าอีกเจ็ดปีเขาจะไปรับเจ้า”

“ถูกต้อง”

ข้าสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“เจ็ดปี”

“แต่ถ้าข้าถูกฆ่าตายในมั่วเป่ยล่ะ?”

องค์หญิงใหญ่ก้มหน้าลงต่ำ ปลายนิ้วม้วนผ้าเช็ดหน้าไม่หยุด

กู้อวิ๋นโจวมองมาทางข้า ลมหายใจเริ่มหนักขึ้น

หลังจากเงียบไปนาน เขาจึงพูดขึ้นว่า

“ไม่มีทาง”

ข้ามองหน้าเขา

“ทำไมท่านถึงมั่นใจขนาดนี้? หากข้าตายที่มั่วเป่ยจริง ๆ ล่ะ?”

เขาขมวดคิ้วแน่น ความอดทนในแววตาค่อย ๆ หมดลง

“ฉินหว่าน เรื่องงานแต่งงานแทนได้จัดการเรียบร้อยแล้ว เจ้าพูดคำพูดอัปมงคลเช่นนี้ก็ถือว่าเป็นการแช่งตัวเอง”

คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็พูดไม่ออก

ข้าหลุบตาลง สุดท้ายก็ยื่นเอกสารหย่าให้เขา

“เข้าใจแล้ว”

กู้อวิ๋นโจวถอนหายใจอย่างโล่งอก

รอยยิ้มปรากฏอยู่บนใบหน้าขององค์หญิงใหญ่

เหมือนว่าทุกคนจะมีความสุขกันมาก

ข้าถอยหลังลงไปหลายก้าว นิ้วที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อก็ลูบหัวเสือของตราพยัคฆ์ไม่หยุด

คนตายก็ดี

คนที่ตายในเมืองหลวง ไม่ว่าภายภาคหน้าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นก็ไม่สามารถโยนความผิดให้ฉินหว่านได้อีก

กู้อวิ๋นโจวฝังชื่อของข้าด้วยตัวเขาเอง

และยังตัดทางหนีทีไล่ของข้าด้วยตัวเขาเอง

เขาไม่รู้ว่า

เมื่อคนเราถูกตัดทางหนีจนหมดสิ้น จึงจะสามารถก้าวเดินไปข้างหน้าได้อย่างแท้จริง