Semua Bab บทเพลงเชื่อมรัก: Bab 11 - Bab 20

ลลินอ่านสองข้อความบนหน้าจอซ้ำอีกครั้งคีริน: อย่าถอดมันออกนะครับคีริน: ผมจะไปหาคุณหัวใจที่เพิ่งสงบลงกลับเต้นแรงขึ้นมาใหม่เธอก้มมองศิลาสีขาวบนข้อมือ แสงภายในเนื้อหินจางหายไปแล้ว เหลือเพียงความอุ่นบางเบาซึ่งยังสัมผัสได้ใต้ปลายนิ้วเมื่อไม่กี่นาทีก่อน มีบางสิ่งซึ่งไม่ใช่มนุษย์ไหลผ่านช่องประตูเข้ามาในห้องมันมีดวงตาสีดำสนิทมีแขนที่บิดงอผิดธรรมชาติและต้องการให้เธอถอดสร้อยข้อมือเส้นนี้ออกหากศิลาสีขาวไม่ส่องแสงขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเองลลินสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามตั้งสติ ก่อนพิมพ์ตอบกลับไปลลิน: ตอนนี้เกือบตีสองแล้วนะคะลลิน: คุณไม่ต้องมาก็ได้ ฉันล็อกประตูแล้วข้อความถูกอ่านแทบจะทันทีคีริน: ส่งโลเคชั่นมาให้ผมครับคีริน: อย่าเปิดประตูให้ใครจนกว่าผมจะโทรหาน้ำเสียงของข้อความสั้นและจริงจังจนลลินไม่กล้าโต้แย้งเธอนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่งการส่งตำแหน่งห้องพักให้ผู้ชายที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงสองวันไม่ใช่เรื่องที

ลลินไม่รู้ว่าตนเองหลับไปตั้งแต่เมื่อไรภาพสุดท้ายที่จำได้คือคีรินนั่งอยู่ตรงเก้าอี้ข้างเตียง โทรศัพท์วางคว่ำอยู่บนตัก ส่วนมือของเขายังคงจับมือเธอเอาไว้เขาบอกว่าจะอยู่จนกว่าเธอจะหลับเธอตั้งใจเพียงหลับตาพักชั่วครู่แต่เสียงรอบตัวกลับค่อย ๆ เลือนหายกลิ่นกาแฟอ่อน ๆ จากเสื้อของคีรินจางลงความเย็นจากเครื่องปรับอากาศเปลี่ยนเป็นสายลมหนาวซึ่งพัดผ่านผิวหน้าเมื่อลลินลืมตาขึ้นอีกครั้ง เธอไม่ได้อยู่ในห้องพักของตัวเองแล้วเด็กหญิงตัวเล็กคนหนึ่งยืนอยู่บนถนนดินลลินรู้ว่าเด็กคนนั้นคือตัวเองแม้มือทั้งสองจะเล็กกว่าเดิม แม้เสื้อผ้าที่สวมจะเป็นผ้าฝ้ายสีซีด และแม้เงาสะท้อนในแอ่งน้ำข้างทางจะแสดงใบหน้าของเด็กวัยเพียงเก้าขวบเธอกลับมองเห็นทุกอย่างผ่านดวงตาของเด็กคนนั้นเสียงล้อเกวียนบดไปบนพื้นดินดังเอี๊ยดอ๊าดด้านหน้ามีผู้คนกลุ่มหนึ่งกำลังเดินทางไปตามถนน พวกเขาแบกหีบเสื้อผ้า ฉากผ้า เครื่องดนตรี และอุปกรณ์สำหรับการแสดงชายสองคนช่วยกันหามระนาดเอกซึ่งถูกห่อด้วยผ้าหนาผู้ห

ในคืนถัดมา ลลินฝันอีกครั้งเธอยังเป็นเด็กหญิงวัยเก้าขวบ แต่คราวนี้ไม่ได้ยืนอยู่หลังเสาในลานแสดงเธอนั่งอยู่ข้างระนาดเอกหลังเรือนพักของคณะละครแสงจากตะเกียงน้ำมันส่องให้เห็นมือเล็กซึ่งกำลังช่วยบิดผ้าพันไม้ระนาด เสียงผู้ใหญ่พูดคุยกันอยู่ไม่ไกล บางคนกำลังเย็บชุด บางคนซ้อมบทละคร และบางคนกำลังเตรียมฉากสำหรับการแสดงในวันรุ่งขึ้น“เมื่อเย็นเจ้าแอบไปดูการร่ายรำหรือ”เสียงบิดาดังขึ้นเด็กหญิงก้มหน้า“เจ้าค่ะ”“พ่อบอกแล้วว่าอย่าเดินไปไหนคนเดียว”“ลูกขอโทษเจ้าค่ะ”ชายคนนั้นถอนหายใจ ก่อนยกมือแตะศีรษะของเธออย่างอ่อนโยน“ในวังมีระเบียบมาก เราเป็นเพียงคณะจากต่างเมือง ต้องระวังตัว”“เด็กคนนั้นเป็นใครหรือเจ้าคะ”มือของบิดาหยุดลง“เด็กคนไหน”“คนที่ร่ายรำอยู่กลางลาน”สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อยแต่ก่อนที่จะตอบ เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากหลังเรือนเด็กหญิงหันไปมองเด็กชายในชุดสีขาวยืนอยู่ตรงนั้นเครื่องประดับบนศีรษะถูกถอดออกแล้

เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นในห้องทำงานของสถานีวิทยุช่วงสายลลินซึ่งกำลังตรวจสคริปต์รายการรีบเปิดหน้าจอทันที เมื่อเห็นชื่อผู้ส่ง ปลายนิ้วบนคีย์บอร์ดก็หยุดนิ่งไปเองธันวา รัตนเมธีนักแต่งเพลงผู้เรียบเรียง “ก่อนท่วงทำนองจะเลือนหาย” ตอบกลับมาแล้วเธอเปิดอีเมลและอ่านอย่างรวดเร็ว«เรียนคุณลลินผมยินดีให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับที่มาของบทเพลง แต่เรื่องนี้อธิบายผ่านโทรศัพท์หรืออีเมลได้ยาก เพราะมีวัตถุและเอกสารบางอย่างที่ผมอยากให้คุณเห็นด้วยตาตัวเองบทกวีต้นฉบับถูกพบในจังหวัดเชียงใหม่ ภายในหีบเก่าที่นำออกมาจากห้องเก็บของด้านหลังวัดแห่งหนึ่งหากคุณสะดวก กรุณามาพบผมที่บ้านในอำเภอแม่ริมหวังว่าคุณจะสะดวกมา และสัมผัสต้นกำเนิดของบทเพลงธันวา»ลลินอ่านประโยคสุดท้ายซ้ำสิ่งที่อยู่ในหีบกำลังรอใครบางคนศิลาสีขาวบนข้อมืออุ่นขึ้นเพียงเล็กน้อยภาพเด็กหญิงวัยเก้าขวบซึ่งนั่งอยู่ข้างระนาดผุดขึ้นในความคิด ก่อนเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว“ตอบมาแล้วหรือ”พี่ก้องชะโงกหน้ามาจากโต๊ะข้าง ๆลลินรีบหันหน้าจอให้ดูโปรดิวเซอร์อ่านอีเมลจนจบ ก

วัดศิลาวารีไม่ได้เงียบร้างอย่างที่ลลินจินตนาการบริเวณด้านหน้ามีชาวบ้านนำอาหารมาถวายพระ เด็กวัดช่วยกันกวาดลาน และเสียงสวดจากศาลาหลักดังแผ่วอยู่ในอากาศความสงบของสถานที่ทำให้เธอรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยพระอาจารย์อินทร์รออยู่ตรงทางเดินข้างวิหารท่านเป็นพระชรารูปร่างผอม ใบหน้ามีรอยแห่งวัย แต่ดวงตายังคงชัดเจนและมั่นคงข้างกายมีเป้ผ้า กลด และสัมภาระสำหรับการเดินทางวางเตรียมไว้“ขออภัยที่ทำให้พระอาจารย์ต้องรอค่ะ”ลลินยกมือไหว้“ไม่เป็นไร”พระอาจารย์มองข้อมือเธอสายตาหยุดอยู่ที่ศิลาสีขาวท่านไม่ได้แสดงความตกใจ เพียงถอนหายใจเบา ๆ“อาตมาเคยสงสัยว่า จะมีผู้ถือหินลายนี้กลับมาจริงหรือไม่”ลลินเงยหน้า“พระอาจารย์เคยเห็นหรือคะ”“ไม่เคยเห็นของจริง”ท่านตอบ“แต่อดีตเจ้าอาวาสวาดลายไว้ในทะเบียน และเขียนกำกับว่า หากวันหนึ่งมีคนสวมศิลาขาวลายดอกไม้กลับมา ให้พาไปดูเครื่องดนตรีด้วยตนเอง”“ท่านรู้ไหมคะว่าผู้ฝากกล่องเป็นใคร”“รู้เพียงชื่อซึ่งถูกกล่าวถึงในบันทึกอีกฉบับ”พระอาจารย์หยุด“ลินหลวง”ชื่