Semua Bab บทเพลงเชื่อมรัก: Bab 31 - Bab 40

ร้านอาหารตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามอาคารสถานี ต้องเดินข้ามถนนใหญ่ซึ่งมีสัญญาณไฟและการจราจรหนาแน่นในช่วงเย็นพิมพ์ดาวเลือกโต๊ะติดกระจกด้านหน้าเหตุผลที่บอกลลินคือ ต้องการนั่งตรงบริเวณซึ่งไม่อึดอัดและมองเห็นผู้คนแต่เหตุผลจริงคือ หากลลินล้มลง ทุกคนในร้านจะเห็นชัดว่าเธออยู่กับคนจำนวนมาก ไม่มีการทำร้ายทางกาย และไม่มีใครเข้าใกล้เครื่องดื่มหลังเสิร์ฟทั้งสองสั่งอาหารง่าย ๆระหว่างรับประทาน พิมพ์ดาวพูดถึงเรื่องงาน รายการ และการเดินทางไปเชียงใหม่อย่างระมัดระวัง“การสัมภาษณ์เป็นอย่างไรบ้าง”“ได้ข้อมูลมาบางส่วนค่ะ”“เกี่ยวกับเพลงนั้น?”“ค่ะ แต่ยังไม่สมบูรณ์”“แล้วคีรินไปด้วยหรือ”คำถามทำให้ลลินเงยหน้าพิมพ์ดาวรีบยิ้ม“พี่เห็นภาพแฟนคลับที่สนามบิน คนในบริษัทก็พูดกัน”เธอมองสีหน้าลลินความริษยาปะทุขึ้น แต่เธอกดมันไว้“พี่ไม่ได้จะก้าวก่าย”เธอกล่าว“แค่อยากรู้น่ะ”“เขาเป็นคนมีน้ำใจค่ะ”คำตอบของลลินไม่ได้ยืนยันหรือปฏิเสธคว

คำถามของคีรินยังค้างอยู่กลางอากาศพิมพ์ดาวนิ่งค้างเสียงผู้คนรอบตัวดังอื้ออึง พนักงานกำลังโทรเรียกรถพยาบาล ลูกค้าหลายคนถอยออกจากโต๊ะ ขณะที่วศินกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามกันคนซึ่งยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพแต่สำหรับคีริน เสียงทั้งหมดเหมือนอยู่ไกลออกไปเขาได้ยินเพียงลมหายใจแผ่วเบาของลลินในอ้อมแขนมือหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ อีกมือวางอยู่บนแก้มเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังหายใจความกลัวบีบรัดกลางอกเขาเพิ่งยืนมองเธอล้มลงจากอีกฝั่งถนน มองเห็นทุกอย่างผ่านกระจกใสของร้าน แต่ไปถึงตัวเธอไม่ได้ เพราะรถติดเป็นแถวกับสัญญาณไฟกั้นอยู่ระหว่างกลางความรู้สึกนั้นเหมือนการยืนอยู่อีกฟากของประตูซึ่งเปิดไม่ได้เหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อนเหมือนครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งร้องเรียกชื่ออยู่หลังกำแพงไฟ และไปถึงนางช้าเกินไปคีรินหันกลับไปมองพิมพ์ดาวหญิงสาวส่ายหน้า ใบหน้าซีดลงไม่ต่างจากคนบนพื้น“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเร็วขนาดนี้”คำพูดหลุดออกมาโดยไม่ทันคิดคีรินชะงักวศินซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดได้ยินชัดเจน เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่ทันที“กันเธอไว้ อย่าให้ออกจากร้าน”พิมพ์ดาวมองคนสองคนซึ่งกำลังขยับเข้ามา“อย่าเข้า

ลลินลืมตาขึ้นในห้องฉุกเฉินแสงสีขาวเหนือศีรษะทำให้ต้องกะพริบตาหลายครั้งมีเสียงเครื่องมือแพทย์เสียงพยาบาลและมือของคีรินซึ่งยังจับอยู่“ลลิน”เขาโน้มตัวเข้ามาดวงตาแดงและสีหน้าซีดจากความเครียดกับความเจ็บปวดที่แผ่นหลัง“คุณกลับมาแล้ว”ลลินพยายามพูด“คีริน…”เสียงแหบจนแทบไม่ได้ยินชายหนุ่มหลับตาเพียงครู่หนึ่ง ราวกับต้องใช้แรงทั้งหมดควบคุมความรู้สึกไม่ให้พังลงต่อหน้าเธอเมื่อเปิดตาอีกครั้ง เขากล่าวเพียงว่า“อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ”ไม่มีคำสารภาพรักไม่มีบทสนทนายาวคีรินก้มหน้าผากลงแตะหลังมือเธอ แล้วรีบถอยให้แพทย์เข้ามาตรวจลลินมองเขาแม้ไม่พูดออกมา เธอก็รู้ว่าเขากลัวเพียงใดและรู้ว่า ความรู้สึกของทั้งสองชัดเจนเกินกว่าจะต้องรีบประกาศท่ามกลางความวุ่นวายในโรงพยาบาล• • •แพทย์ไม่พบสารพิษในเลือดความดันต่ำและระดับออกซิเจนที่ลดลงในช่วงหนึ่งกลับมาปกติแล้วแต่ไม่มีสิ่งใดอธิบาย

ลลินยกมือแตะใบหน้าเขา“ฉันก็รักคุณค่ะ”คีรินนิ่งไปเธอยิ้มทั้งน้ำตา“ฉันรักคีริน ไม่ใช่เพียงคำริน”“…”“รักคนที่กลัว แต่ยังวิ่งเข้าหาฉันทุกครั้ง”“…”“และรักคนที่ยอมให้ฉันเห็นว่า เขาเองก็ต้องการคนดูแลเหมือนกัน”คีรินก้มหน้าลงริมฝีปากของทั้งสองสัมผัสกันอย่างอ่อนโยนไม่มีเสียงคนในร้านไม่มีไซเรนไม่มีสายตาของคนแปลกหน้ามีเพียงห้องนอนที่ปลอดภัย แสงไฟสลัว และมือสองข้างซึ่งยังคงจับกันอยู่จูบครั้งนี้ไม่ได้เกิดจากความหวาดกลัวว่าจะไม่มีวันพรุ่งนี้มันเป็นการยืนยันว่า พวกเขาต้องการมีวันพรุ่งนี้ร่วมกันเมื่อลลินเผลอขยับเข้าหา คีรินสะดุ้งเล็กน้อยเพราะแผ่นหลังเจ็บเธอรีบถอย“ขอโทษค่ะ”“ไม่ใช่ความผิดคุณ”เขาหัวเราะเบา ๆ ก่อนนิ่วหน้าจากแรงสะเทือนลลินส่ายหน้า“ยังจะหัวเราะอีก”“ผมมีความสุขครับ”เธอช่วยเขาขยับหมอนให้อยู่ในท่าที่ไม่กดหลังจากนั้นจึงเอนศีรษะพิงไหล่ด้า

ลลินวางโทรศัพท์ลงเธอหยิบจดหมายของครูคำปันขึ้นมาอ่านอีกครั้ง ก่อนยื่นมือไปแตะภาพบ้านไม้“ไปเชียงใหม่กันค่ะ”คีรินมองเธอ“คุณเพิ่งผ่านเรื่องเมื่อวานมา”“ฉันจะลาพักร้อน”“ผมว่าคุณควรพักก่อน”“ฉันอยากไปค่ะ”คำตอบของลลินเรียบง่ายเธอไม่ได้หนีงานไม่ได้ถูกความทรงจำลากกลับไปและไม่ได้ไปเพื่อท้าทายอันตรายครั้งนี้เธอเลือกหยุดชีวิตประจำวันชั่วคราว เพื่อค้นหาวิธีไม่ให้อดีตกลับมาทำร้ายพวกเขาอีกคีรินยื่นมือให้ลลินวางมือลงไปโดยไม่ลังเล• • •ใกล้รุ่งสาง วศินโทรเข้ามาเขาไม่ได้นอนมากไปกว่าคนในบ้าน สีหน้าบนวิดีโอคอลดูเหนื่อยล้า และด้านหลังเต็มไปด้วยเจ้าหน้าที่ประชาสัมพันธ์ซึ่งกำลังติดตามกระแสบนสื่อสังคมออนไลน์“คลิปในร้านถูกเผยแพร่ไปแล้วหลายชุด”เขากล่าว“บางคลิปเห็นนายวิ่งข้ามถนน บางคลิปเห็นตอนอุ้มคุณลลิน และมีภาพพิมพ์ดาวถูกเจ้าหน้าที่พาออกจากร้าน”ลลินขมวดคิ้ว“คนรู้ชื่อฉันหรือยังคะ”