Semua Bab บทเพลงเชื่อมรัก: Bab 21 - Bab 30

เสียงหัวเราะของเด็กดังขึ้นกลางลานวังลลินมองเห็นตนเองในวัยเก้าขวบ วิ่งถือไม้ตีระนาดตามเด็กชายในชุดสีขาวภาพเปลี่ยนไปเด็กหญิงเติบโตเป็นหญิงสาว นั่งอยู่ข้างระนาด ขณะที่ชายหนุ่มร่ายรำใต้แสงจันทร์เสียงของชายวัยกลางคนดังอยู่ข้างหูเป็นเสียงเดียวกับที่เคยเรียกเธอว่าลูกบนถนนดินสายนั้นและคราวนี้ลลินได้ยินชื่อของเขาจากปากคนในคณะครูคำปันเพลงมิได้มีไว้เพียงให้ผู้คนฟัง แต่มีไว้พาคนที่หลงทางกลับบ้านภาพเปลี่ยนอีกครั้งมือของชายหนุ่มในชุดช่างฟ้อนกำลังผูกศิลาสีขาวลงบนข้อมือของหญิงสาวข้างระนาดเขากล่าวบางสิ่งแต่เสียงถูกเสียงไฟลุกกลบจนฟังไม่ชัดลลินได้ยินเพียงสองพยางค์ซึ่งหญิงสาวเอ่ยตอบคำรินหญิงสาวร้องไห้เบื้องหลังมีผู้หญิงในชุดสีครามยืนอยู่บนระเบียงนางมองลงมาด้วยความโกรธใบหน้าถูกม่านกับควันบดบังแต่ดวงตาคู่นั้นคุ้นเคยอย่างน่ากลัวภาพสุดท้ายคือเปลวไฟครูคำปันล้มลงระนาดถูกทำลายคำรินยื่นมือมาและมือของทั้งสองหลุดจากกัน“ลลิน!”เสียงของธันวาดังขึ้นจากที่ไกล

หลังได้รับการปฐมพยาบาล ธันวาค่อย ๆ รู้สึกตัวเขาจำเหตุการณ์ได้เพียงตอนที่ใช้เก้าอี้ฟาดสิ่งซึ่งสวมหน้ากาก ก่อนถูกแรงบางอย่างเหวี่ยงกระแทกผนัง“มันหายไปแล้วหรือครับ”เขาถามพระอาจารย์พยักหน้า“เหลือเพียงเถ้า และเถ้าก็สลายไปแล้ว”ธันวาหันไปมองลลินกับคีริน“พวกคุณทำลายมันหรือ”“ศิลาทำค่ะ”ลลินตอบ“แต่เกิดขึ้นตอนเราจับมือกัน”พระอาจารย์อินทร์นั่งลงตรงข้าม“อาตมาไม่รู้ว่าศิลาคืออะไร และไม่รู้ว่าเหตุใดจึงตอบสนองต่อโยมทั้งสอง”ท่านกล่าวอย่างตรงไปตรงมา“สิ่งที่รู้แน่คือ วิญญาณไม่ได้เข้ามาเพราะความบังเอิญ มีผู้ใช้ความอาฆาตซึ่งอยู่ในสถานที่นี้เป็นทางเชื่อม”“คืนนี้พวกโยมต้องออกจากบริเวณนี้ก่อนมืด”ท่านกล่าวต่อ“หากผู้ที่ส่งมันมารู้ว่าวิญญาณถูกทำลาย เขาอาจลองทำอย่างอื่น”ธันวาพยายามลุกขึ้น แต่เวียนศีรษะจนต้องนั่งลงอีกครั้ง“หีบอยู่ที่บ้านผม”

ธันวาถูกตรวจพบเพียงแผลแตกบริเวณศีรษะกับอาการฟกช้ำ ไม่มีเลือดออกภายในสมอง แต่แพทย์ต้องการให้พักสังเกตอาการจนถึงเช้าก่อนคีรินกับลลินออกจากโรงพยาบาล ธันวาโทรหาคนดูแลบ้านของตนเอง ขอให้นำกระเป๋าของลลินกับหีบไม้ไปส่งที่โรงแรม“แน่ใจหรือครับว่าจะให้เรานำหีบไป”คีรินถามผ่านโทรศัพท์“ของทั้งหมดเริ่มเคลื่อนไหวตั้งแต่คุณลลินมาถึง”ธันวาตอบเสียงของเขายังอ่อนจากอาการบาดเจ็บ“เก็บไว้ที่บ้านผมต่ออาจไม่ปลอดภัย และผมคิดว่า สิ่งในหีบเกี่ยวข้องกับพวกคุณมากกว่าผม”“แต่เราไม่รู้ว่าคนที่ส่งวิญญาณมาจะตามหาหีบหรือเปล่า”“เพราะแบบนั้นยิ่งไม่ควรปล่อยไว้ในบ้านที่ไม่มีระบบรักษาความปลอดภัย”ธันวาหยุดเล็กน้อย“คืนนี้นำไปเก็บกับพวกคุณก่อน พรุ่งนี้เราค่อยตัดสินใจว่าจะทำอย่างไรต่อ”ลลินรับโทรศัพท์มา“คุณธันวาแน่ใจนะคะ”“ครับ”เขาตอบ“ตั้งแต่พบกล่อง ผมรู้สึกมาตลอดว่าตัวเองเป็นเพียงคนรักษามันชั่วคราว&rdqu

ปัญหาเรื่องที่นอนถูกแก้ด้วยความจริงง่าย ๆ ว่า คีรินไม่สามารถนอนบนโซฟาได้เพียงทดลองเอนตัวลง พื้นที่แคบกับพนักแข็งก็ทำให้รอยช้ำถูกกดจนเขาต้องลุกขึ้นทันทีลลินมองโดยไม่พูดอะไรคีรินเองก็ไม่พยายามเสนอว่าจะนั่งหลับอีกสุดท้ายทั้งสองจึงกลับมายืนข้างเตียงขนาดใหญ่“เราแบ่งคนละฝั่งค่ะ”ลลินกล่าว“ครับ”“และถ้าคุณปวด ให้ปลุกฉัน”“คุณเองก็เหมือนกัน ถ้าฝันร้ายหรือศิลามีปฏิกิริยา”“ตกลงค่ะ”หลังสิ่งที่เกิดขึ้น ทั้งคู่เข้าใจดีว่า เหตุผลที่ต้องการอยู่ใกล้กันไม่ใช่เรื่องสนุกหรือความตื่นเต้นจากการนอนร่วมเตียงพวกเขาเพียงต้องการลืมตาแล้วเห็นว่าอีกคนยังปลอดภัยคีรินต้องนอนตะแคง เพราะไม่สามารถกดหลังลงบนที่นอนได้ลลินช่วยจัดหมอนรองแขนกับลำตัว เพื่อไม่ให้เขาพลิกกลับโดยไม่ตั้งใจเมื่อปิดไฟ ทั้งสองนอนหันหน้าเข้าหากันโดยเว้นระยะเล็กน้อยแสงจากเมืองลอดผ่านผ้าม่านเข้ามา“ปวดอยู่ไหมคะ”ลลินถาม“ยาทำให้

แสงเช้าลอดผ่านช่องว่างระหว่างผ้าม่านเข้ามาเป็นเส้นบาง ๆลลินค่อย ๆ ลืมตาขึ้นสิ่งแรกที่เธอรับรู้คือมือของคีรินซึ่งยังคงจับมือเธออยู่ตรงกลางเตียงเมื่อคืนทั้งสองนอนหันหน้าเข้าหากัน โดยเว้นระยะเพียงเล็กน้อยเพื่อไม่ให้ร่างของลลินกระทบแผ่นหลังที่บาดเจ็บของเขา แต่ระหว่างหลับ ระยะห่างนั้นกลับลดลงโดยไม่รู้ตัวมือของทั้งคู่ประสานกันอยู่บนผ้าปูที่นอนศิลาสีขาวสงบนิ่งไม่มีแสงไม่มีภาพในอดีตมีเพียงความอบอุ่นจากฝ่ามือของคนตรงหน้าลลินเงยหน้ามองคีรินชายหนุ่มยังหลับอยู่ ใบหน้าดูอ่อนล้ากว่าปกติ คิ้วขมวดเล็กน้อยเหมือนแม้ในยามหลับ กล้ามเนื้อกลางหลังก็ยังส่งความเจ็บปวดรบกวนเธอพยายามดึงมือออกเบา ๆ เพื่อจะลุกไปหยิบยานิ้วของคีรินกลับกระชับขึ้นทันที“จะไปไหนครับ”เสียงของเขาแหบเพราะเพิ่งตื่น“เอายาให้คุณค่ะ”คีรินลืมตาขึ้นเขาพยายามขยับตัว แต่เพียงจะใช้แขนยันเตียง กล้ามเนื้อใต้สะบักก็ตึงจนใบหน้ากระตุกลลินรีบประคอง“อย่ารีบค่ะ”“ผมดีขึ้นแล้ว”“แต่หน้าคุณไม่ได้บอกแบบนั้นนะคะ”คีรินยอมนอนนิ่งใ