ANMELDENพิลาศจันทร์หันกลับไปมองสมุดในอ้อมแขนลินหลวงความริษยาทำให้เสียงเตือนภายในใจเบาลง“เผาเครื่องดนตรี”นางออกคำสั่งครูคำปันเงยหน้าขึ้น“เจ้านาง!”“ทำลายบทเพลงทั้งหมด”ทหารคนหนึ่งยกด้ามหอกขึ้นลินหลวงพยายามเข้าขวางครูคำปันพลิกตัวมาบังลูกสาวด้ามหอกกระแทกด้านหลังศีรษะเขาเต็มแรงเสียงดังทึบร่างของครูคำปันล้มลงต่อหน้าลูกสาว“พ่อ!”ลินหลวงทรุดลง ประคองศีรษะบิดาไว้บนตักเลือดไหลออกมาตามพื้น“พ่อ มองลูกสิ”ครูคำปันพยายามลืมตามือที่สั่นยกขึ้นแตะแก้มลูกสาว“บทเพลง…”เสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน“อย่าให้…หายไป…”มือของเขาตกลงลมหายใจหยุดนิ่งเสียงของลินหลวงกรีดร้องออกมาคำรินกระแทกตัวออกจากทหาร“ปล่อยข้า!”พิลาศจันทร์ยืนมองจากระเบียงความตกใจปรากฏบนใบหน้านางไม่ได้สั่งให้ฆ่าแต่เมื่อลดสายตาลงและเห็นคำรินพยายามวิ่งไปหาลินหลวง ควา
คำถามของคีรินยังค้างอยู่กลางอากาศพิมพ์ดาวนิ่งค้างเสียงผู้คนรอบตัวดังอื้ออึง พนักงานกำลังโทรเรียกรถพยาบาล ลูกค้าหลายคนถอยออกจากโต๊ะ ขณะที่วศินกับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพยายามกันคนซึ่งยกโทรศัพท์ขึ้นบันทึกภาพแต่สำหรับคีริน เสียงทั้งหมดเหมือนอยู่ไกลออกไปเขาได้ยินเพียงลมหายใจแผ่วเบาของลลินในอ้อมแขนมือหนึ่งประคองท้ายทอยเธอ อีกมือวางอยู่บนแก้มเพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังหายใจความกลัวบีบรัดกลางอกเขาเพิ่งยืนมองเธอล้มลงจากอีกฝั่งถนน มองเห็นทุกอย่างผ่านกระจกใสของร้าน แต่ไปถึงตัวเธอไม่ได้ เพราะรถติดเป็นแถวกับสัญญาณไฟกั้นอยู่ระหว่างกลางความรู้สึกนั้นเหมือนการยืนอยู่อีกฟากของประตูซึ่งเปิดไม่ได้เหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อนเหมือนครั้งหนึ่งเขาเคยได้ยินผู้หญิงคนหนึ่งร้องเรียกชื่ออยู่หลังกำแพงไฟ และไปถึงนางช้าเกินไปคีรินหันกลับไปมองพิมพ์ดาวหญิงสาวส่ายหน้า ใบหน้าซีดลงไม่ต่างจากคนบนพื้น“ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเร็วขนาดนี้”คำพูดหลุดออกมาโดยไม่ทันคิดคีรินชะงักวศินซึ่งยืนอยู่ใกล้ที่สุดได้ยินชัดเจน เขาหันไปสั่งเจ้าหน้าที่ทันที“กันเธอไว้ อย่าให้ออกจากร้าน”พิมพ์ดาวมองคนสองคนซึ่งกำลังขยับเข้ามา“อย่าเข้า
ขณะเดียวกัน รถของคีรินติดอยู่บนถนนอีกฝั่งของร้านแถวรถยาวจนแทบไม่ขยับ แม้ร้านอาหารอยู่ห่างจากเขาเพียงไม่ถึงร้อยเมตรวศินนั่งอยู่ข้างคนขับ กำลังโทรคุยเรื่องงาน แต่คีรินไม่ฟังสายตาของเขามองผ่านกระจกรถไปยังหน้าร้านฝั่งตรงข้ามจากตำแหน่งนี้ เขามองเห็นโต๊ะติดกระจกซึ่งลลินส่งรูปมาให้ตอนแรกเห็นเพียงเธอนั่งอยู่ตรงข้ามพิมพ์ดาวจากนั้นลลินก็ยกมือแตะหน้าอกแก้วบนโต๊ะล้มลงร่างของเธอพยายามลุก ก่อนเสียสมดุลคีรินตัวแข็ง“จอดรถ”คนขับหันมา“ตรงนี้จอดไม่ได้ครับ”“ลลินล้ม!”เขาปลดเข็มขัดทันทีวศินหันไปมองผ่านกระจกและเห็นร่างหญิงสาวทรุดอยู่ในร้าน“คีริน รอสัญญาณไฟ—”ชายหนุ่มเปิดประตูลงจากรถ“หลังนายยังไม่หาย!”คีรินไม่ได้ฟังเขาวิ่งไปตามช่องระหว่างรถซึ่งติดอยู่กลางถนนเสียงแตรดังขึ้นรอบตัวรถจักรยานยนต์คันหนึ่งเบรกกะทันหันเมื่อเขาวิ่งตัดหน้าคีรินหันหลบ แรงบิดตัวทำให้ความเจ็บจากรอยช้ำกลางห
ร้านอาหารตั้งอยู่ฝั่งตรงข้ามอาคารสถานี ต้องเดินข้ามถนนใหญ่ซึ่งมีสัญญาณไฟและการจราจรหนาแน่นในช่วงเย็นพิมพ์ดาวเลือกโต๊ะติดกระจกด้านหน้าเหตุผลที่บอกลลินคือ ต้องการนั่งตรงบริเวณซึ่งไม่อึดอัดและมองเห็นผู้คนแต่เหตุผลจริงคือ หากลลินล้มลง ทุกคนในร้านจะเห็นชัดว่าเธออยู่กับคนจำนวนมาก ไม่มีการทำร้ายทางกาย และไม่มีใครเข้าใกล้เครื่องดื่มหลังเสิร์ฟทั้งสองสั่งอาหารง่าย ๆระหว่างรับประทาน พิมพ์ดาวพูดถึงเรื่องงาน รายการ และการเดินทางไปเชียงใหม่อย่างระมัดระวัง“การสัมภาษณ์เป็นอย่างไรบ้าง”“ได้ข้อมูลมาบางส่วนค่ะ”“เกี่ยวกับเพลงนั้น?”“ค่ะ แต่ยังไม่สมบูรณ์”“แล้วคีรินไปด้วยหรือ”คำถามทำให้ลลินเงยหน้าพิมพ์ดาวรีบยิ้ม“พี่เห็นภาพแฟนคลับที่สนามบิน คนในบริษัทก็พูดกัน”เธอมองสีหน้าลลินความริษยาปะทุขึ้น แต่เธอกดมันไว้“พี่ไม่ได้จะก้าวก่าย”เธอกล่าว“แค่อยากรู้น่ะ”“เขาเป็นคนมีน้ำใจค่ะ”คำตอบของลลินไม่ได้ยืนยันหรือปฏิเสธคว
คีรินกับลลินกลับถึงกรุงเทพฯ ในช่วงเย็นวศินมารอรับที่ทางออกส่วนตัวของสนามบินเพียงเห็นคีรินเดินช้าผิดปกติและไม่ยกกระเป๋าด้วยตัวเอง ผู้จัดการก็ขมวดคิ้ว“เกิดอะไรขึ้นกับหลัง”“ฟกช้ำครับ”“จากอะไร”คีรินมองลลิน ก่อนตอบว่า“ของในอาคารตกใส่”วศินมองรอยช้ำซึ่งโผล่พ้นคอเสื้อเล็กน้อย“ของอะไรมีรอยเหมือนกรงเล็บสามเส้น”ไม่มีใครตอบผู้จัดการถอนหายใจ“ขึ้นรถก่อน แล้วค่อยเล่าเท่าที่คิดว่าผมควรรู้”บนรถ คีรินอธิบายเพียงว่า มีคนไม่ทราบฝ่ายพยายามทำร้ายลลินในส่วนปิดของวัด และเหตุการณ์เกี่ยวข้องกับหีบไม้ซึ่งพวกเขานำกลับมาด้วยเขาไม่พูดเรื่องวิญญาณทั้งหมดแต่วศินรู้ทันทีว่าสถานการณ์รุนแรงเกินกว่าจะปล่อยให้ลลินกลับไปอยู่ห้องพักคนเดียว“บ้านนายปลอดภัยที่สุด”เขากล่าวลลินมองคีรินชายหนุ่มไม่ได้พูดแทนเธอเพียงรอคำตอบ“ฉันกลับไปเอาเสื้อผ้าก่อนได้ไหมคะ”“ผมจะไปด้วย”คีรินตอบทันทีวศินมองห
พิมพ์ดาวนั่งอยู่ในรถซึ่งจอดตรงหน้าบ้านของรามตลอดทาง กลิ่นควันไฟติดอยู่ในจมูกไม่ยอมหายเธอเปิดหน้าต่างเปลี่ยนน้ำหอมและดื่มน้ำหลายครั้งแต่ทุกครั้งที่หลับตา กลิ่นไม้ไหม้กับเลือดกลับเข้มขึ้นภาพมือของตนเองในกระจกยังคงสวมแหวนทองโบราณ แม้มือจริงไม่มีสิ่งใดอยู่บนนิ้วเสียงหญิงสูงศักดิ์ดังขึ้นเป็นระยะเขาจับมือนางอีกแล้วพิมพ์ดาวกำพวงมาลัยแน่น“เงียบ”“ฉันไม่อยากฟัง”หากปล่อยไปแบบนี้ เจ้าจะไม่มีวันได้เขากลับมา“เขาไม่เคยเป็นของฉัน”คำพูดหลุดออกมาเบา ๆทันทีที่กล่าวเช่นนั้น ความเจ็บปวดก็แทงขึ้นกลางอก ราวกับผู้หญิงอีกคนภายในร่างกำลังต่อต้านพิมพ์ดาวก้มศีรษะลงบนพวงมาลัยเธอจำได้ว่าครั้งหนึ่งตนรักคีรินในฐานะแฟนคลับธรรมดาชื่นชมผลงานติดตามข่าวและหวังเพียงได้ร่วมงานกันสักครั้งแต่หลังลลินปรากฏตัว ความรู้สึกกลับรุนแรงเกินกว่าจะควบคุมเธอไม่ได้เพียงหึงหวงเธอรู้สึกเหมือนกำลังสูญเสียใค




![เพลิงแค้นเจ้าสาวผิดตัว [Love Drama 18+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


