All Chapters of เพราะรักไม่เคยจางหายไป: Chapter 21 - Chapter 30

หลังจากกันต์และปรียาดาปรับความเข้าใจกันได้ คุณหมอหนุ่มก็แสดงออกอย่างไม่มีปิดบัง เขาดูแลเอาใจใส่ปรียาดาชนิดที่เรียกว่าประคบประหงมโดยไม่แคร์สายตาของทีมงาน ด้านผู้อำนวยการมูลนิธิคนสวย แม้ในตอนแรกเธอจะยังรู้สึกเขินอยู่บ้าง ทว่าพอผ่านไปสักวันสองวัน หญิงสาวก็เริ่มคุ้นชินจนรู้สึกเป็นเรื่องปกติไปโดยปริยาย อีกทั้งยังรู้สึกอุ่นใจที่มีคนรักคอยอยู่ข้างกายไม่ยอมห่าง ในแต่ละวันปรียาดาและทีมงานจะออกไปสำรวจความเป็นอยู่ของชาวบ้าน โดยมีหมอกันต์ตามไปตรวจสุขภาพเบื้องต้นของชาวบ้านลูกเด็กเล็กแดง และเก็บข้อมูลไว้อย่างละเอียดพอหมดวันก็มารวมตัวกันที่อาคารห้องเรียนเคลื่อนที่เพื่อประชุมสรุปงาน ก่อนจะรีบรับประทานมื้อเย็นและอาบน้ำอาบท่าเพื่อให้ทันเวลาก่อนที่ดวงอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้า เพราะหลังจากนั้นทั้งหมู่บ้านจะตกอยู่ในความมืดจากนั้นทุกคนก็ต้องรีบเข้านอน เนื่องจากการออกมาเตร็ดเตร่ในยามวิกาลนั้นค่อนข้างอันตรายและในทุกค่ำคืน หลังจากทุกคนเข้าสู่ห้วงนิทราด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงานมาตลอดทั้งวัน กันต์ก็จะแอบย่องออกจากมุ้งของตัวเองมุดเข้ามาในเต็นท์ของปรียาดา นอนกกกอดร่างบางหอมกรุ่นตลอดค่ำคืน จาก

ในช่วงสายของวันถัดมาปรียาดาก็เดินทางกลับถึงคฤหาสน์อำนวยกิจไพศาลโดยสวัสดิภาพ“ยัยปลื้ม ทำไมสภาพยับเยินแบบนั้น”ปฐวีที่นั่งหันหน้ามาทางประตูทางเข้าห้องนั่งเล่นเอ่ยทักน้องสาวเสียงดังเมื่อเห็นปรียาดาเดินเข้ามาในสภาพอิดโรย ทำให้สมาชิกที่เหลือหันมามองโดยพร้อมเพรียง“น้องปลื้ม” คุณศิริกัญญาเอ่ยเรียกลูกสาวก่อนลุกขึ้นจากโซฟาเดินปรี่เข้าไปโผกอดปรียาดาด้วยความคิดถึง “เป็นยังไงบ้างคะลูก ผอมลงไปหรือเปล่า หืม”คนเป็นแม่คลายอ้อมกอดออกมาจับไหล่บอบบางของลูกสาวพลางไล่สายตาสำรวจไปทั่วทั้งร่าง ทว่าเมื่อมองเลยไปทางด้านหลังของปรียาดา ท่านก็ต้องชะงักเมื่อมีอาคันตุกะรูปหล่อเดินหิ้วสัมภาระของลูกสาวเข้ามา“เอ่อ ทุกคนคะ พอดีพี่กันต์มาส่งปลื้ม ปลื้มก็เลยชวนพี่กันต์ทานมื้อเที่ยง” ปรียาดาบอกกล่าวทุกคนพร้อมยิ้มเขินคุณศิริกัญญาหันไปส่งยิ้มกรุ้มกริ่มกับสามี ขณะที่ปฐวีก็หันไปหลิ่วตาข้างหนึ่งให้กับวทานิกาผู้เป็นภรรยาที่กำลังอุ้มเจ้าตัวน้อยเอาไว้ในอ้อมแขน“เอ่อ...ทุกคนมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่าคะ” เมื่อไม่มีใครพูดอะไร ปรียาดาจึงเอ่ยถามขึ้นมา คุณศิริกัญญาจึงรีบหันกลับมาปฏิเสธพัลวัน“ไม่มีหรอกลูก จะไปมีได้ยังไง อาหารบ้านเ

วันหยุดสุดสัปดาห์สุดท้ายของเดือน กันต์เข้าไปทำงานที่โรงพยาบาล เอ.พี.อินเตอร์เนชั่นแนล ตามปกติพอใกล้ได้เวลาเลิกงานก็แวะมาหาปฐวีที่ห้องทำงานในอาคารบริหาร เนื่องจากเพื่อนรักได้กระเตงลูกชายเข้ามาเซ็นเอกสารสำคัญขณะนี้ปฐวีดำรงตำแหน่งรักษาผู้อำนวยการชั่วคราว เนื่องจากบิดาเดินทางติดตามคณะรัฐมนตรีไปดูงานยังต่างประเทศ หนำซ้ำวทานิกา ภรรยาคนสวยก็ร่วมเดินทางไปฮ่องกงกับมารดาและน้องสาว จึงเป็นเหตุให้ปฐวีต้องเข้ามาทำงานที่โรงพยาบาลพร้อมกับเลี้ยงลูกชายตัวน้อยไปพร้อมกันและในวันนี้เป็นวันที่คุณศิริกัญญาและสาว ๆ กำลังเดินทางกลับ สองหนุ่มจึงนัดหมายกันไปนั่งดื่มกาแฟรอฆ่าเวลาที่คาเฟ่ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากสนามบินเพื่อรอรับสาว ๆ โดยมีกิตติชัยที่ไม่ได้เห็นหน้าค่าตาเพื่อนฝูงมานานขอติดสอยห้อยตามมาด้วย“พวกมึงนี่ถึงวัยที่ต้องมานั่งร้านกาแฟแล้วคุยเรื่องเลี้ยงลูกแล้วเหรอวะ”ศัลยแพทย์ชื่อดังระดับประเทศที่ยังคงครองตัวเป็นโสดนั่งเท้าคางพลางมองเด็กชายเปรมมนัส อำนวยกิจไพศาลที่กำลังนั่งอยู่บนตักบิดา พร้อมร้องเอิ๊กอ๊ากอย่างอารมณ์ดี จนน้ำลายไหลย้อยที่มุมปากกันต์เห็นเข้าก็รีบคว้าผ้าอ้อมบนบ่าปฐวีมาช่วยเช็ดด้วยความเอ็นดู“คุณ

ในสัปดาห์ต่อมา ทั้งกันต์และปรียาดาต่างก็โหมงานอย่างหนัก โดยอาจารย์แพทย์หนุ่มจะต้องเตรียมข้อสอบให้กับนักศึกษาสำหรับการสอบปลายภาคที่กำลังจะมีขึ้นทางด้านปรียาดาก็ต้องเตรียมจัดงานเลี้ยงการกุศลเพื่อระดมทุนช่วยเหลือชาวบ้านผู้ด้อยโอกาสบนดอยแต่ถึงแม้ว่างานของทั้งคู่จะรัดตัวเพียงใด ทว่าต่างฝ่ายก็ต่างเจียดเวลามาหากันเพื่อเติมความหวานได้เสมอบางวันกันต์เลิกงานเร็วก็จะไปรับแฟนสาวพาไปดินเนอร์ที่ร้านอาหารบรรยากาศโรแมนติกหากวันใดปรียาดาผ่านไปแถวมหาวิทยาลัย เธอก็มักจะแวะหาแฟนหนุ่ม โดยมีขนมนมเนยไปฝาก เรียกได้ว่าความรักของทั้งคู่นั้นกำลังเบ่งบานเต็มที่หลังจากช่วงเวลางานอันแสนหฤโหดของทั้งคู่ได้ผ่านพ้นไป กันต์ก็มีเวลาว่างในช่วงปิดภาคเรียน ส่วนปรียาดาก็เตรียมงานไปได้มากแล้ว เธอจึงพอมีเวลาว่างไปเที่ยวพักผ่อนกับแฟนหนุ่มโดยในทริปนี้กันต์อาสาเป็นคนวางแผนทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการเดินทาง ที่พัก รวมไปถึงกิจกรรมต่าง ๆเมื่อเห็นแฟนหนุ่มมีความตั้งใจแรงกล้า เธอก็เลยไม่อยากขัด ปล่อยให้กันต์ได้ทำตามใจเต็มที่และในที่สุดทั้งคู่ก็มาอยู่ที่รีสอร์ตหรูระดับห้าดาวในจังหวัดภูเก็ต ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน อีกทั

“พ่อเล่าเองลูก เรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเป็นเพราะพ่อ พ่อต้องเป็นคนรับผิดชอบ” คุณเปรมที่กำลังประคองคุณศิริกัญญา หันมากล่าวกับลูกชายและว่าที่ลูกเขยด้วยใบหน้าเศร้าหมอง“พ่อครับ เดี๋ยวผมเล่าเองก็ได้ พ่อไม่ต้อง...” ยังไม่ทันสิ้นประโยค คนเป็นพ่อก็ยกมือขึ้นห้าม ก่อนประคับประคองร่างบอบบางของภรรยาเดินมาหาลูกชาย“โปรดพาแม่ไปนั่งพักก่อน เดี๋ยวทางนี้เป็นหน้าที่พ่อเอง”ปฐวีจำต้องทำตามคำร้องขอของบิดาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ชายหนุ่มเดินเข้าไปโอบกอดผู้เป็นแม่ ก่อนจะพาเดินไปนั่งบนม้านั่งด้านหน้าห้องฉุกเฉิน ทว่าก็อดที่จะหันกลับมามองบิดาและเพื่อนรักไม่ได้ทางด้านกันต์ที่กำลังจ้องหน้าว่าที่พ่อตาเขม็ง ก็ไม่รีรอที่จะเอ่ยถามออกมา“นี่มันเรื่องอะไรกันครับคุณพ่อ” สรรพนามที่ใช้เรียกท่านผู้อำนวยการเปลี่ยนไปตั้งแต่ที่ความสัมพันธ์ของเขาและปรียาดาขยับขึ้นมาอีกขั้น“นั่งก่อนสิ เรื่องมันยาว” คุณเปรมหย่อนสะโพกนั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ใกล้ ๆ โดยที่กันต์ก็นั่งลงบนม้านั่งที่อยู่ติดกันอย่างว่าง่าย ก่อนที่ท่านจะค่อย ๆ เรียบเรียงเรื่องราวและเริ่มต้นเล่าให้ว่าที่ลูกเขยได้รับรู้ความจริงทั้งหมด“เมื่อก่อนพ่อเป็นพ่อที่แย่มาก กันต