All Chapters of The Billionaire Who Bully Me First: Chapter 1 - Chapter 10

THE glass doors of Velmore Holdings slid open silently, and for a second, I actually forgot how to breathe.Nakatingala ako habang nakatayo sa gitna ng grand lobby, my head tilting all the way back just to see where the ceiling even ended. It was nothing like the small, cramped offices I used to apply to before. Nothing like the quiet, simple life I’d been trying so hard to build for myself over the last few years. The floors were polished marble so clean I could see my own reflection staring back—nervous, clutching my folder tight against my chest, wearing the nicest blazer I owned, the one I’d saved up for months just to buy. Chandeliers hung high above, sparkling like scattered stars, and everywhere I looked there were people walking around in sharp suits and designer dresses, talking in low, confident voices.This was it. My last resort.I bit the inside of my cheek, swallowing the lump that formed in my throat. “Kaya mo ‘to, Audrey.” I repeated the words in my head like a prayer,

KINABUKASAN, maaga pa lang ay nasa opisina na ako—pito ng umaga, eksakto gaya ng bilin niya kahapon. Inayos ko ang kanyang iskedyul, inihanda ang kape na gusto niya—black, walang asukal, eksaktong temperatura na sinabi niya—at inilatag ang mga dokumentong kailangan niya para sa araw na ito. Hininga nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Kahit nakakatakot, kahit magulo ang nararamdaman ko… kailangan kong maging propesyonal. Ito ang trabaho ko. At kahit siya ang boss ko—kahit siya ang Simon na kilala ko noon—hindi ko hahayaang sirain niya ito.Ilang oras ang lumipas, abala ako sa pagtugon sa mga tawag at pag-aayos ng mga papeles nang bumukas muli ang pinto ng opisina ni Simon—at pumasok ang tatlo niyang kaibigan ulit, parang sa bahay lang sila kung kumilos. Simon ay nakaupo sa likod ng kanyang mesa, mukhang abala sa pagbabasa ng ulat, pero nang makita silang pumasok ay tumango siya nang bahagya—senyales na tanggap niya ang presensya nila.Nakatayo ako sa gilid, nag-aayos ng mga

ANG biyahe ay tumagal nang halos isang oras—palayo sa mataong sentro ng lungsod, papunta sa mas tahimik at luntiang bahagi ng probinsya. Habang nakasakay ako sa sasakyan, hawak nang mahigpit ang sobre sa aking kandungan, hindi ko mapigilang mag-isip. Bakit siya nagtiwala sa akin? Bakit kailangang ako ang maghatid nito, gayong marami namang iba ang pwedeng utusan? At bakit… bakit parang ibang-iba siya ngayon mula sa batang kilala ko noon?Sa wakas, huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking ngunit payak na bahay—nakatayo sa gitna ng malawak na hardin, napapaligiran ng matatandang puno at namumukadkad na mga bulaklak. Kulay puti ang pader nito, may malalaking bintana at berandang nakaharap sa paglubog ng araw—hindi marangya o labis, kundi mainit at payapa, parang isang tahanan na puno ng pagmamahal.Nang makababa ako, dahan-dahan akong lumapit at kumatok sa matibay na pinto. Ilang sandali pa, bumukas ito—at nakita ko ang isang matandang babae na may mapuputing buhok at mababait na

KINABUKASAN, gumising ako nang maaga — mas maaga pa kaysa sa nakasanayan. Habang nag-aayos, paulit-ulit sa isip ko ang lahat ng nangyari: ang pagdating ng mga magulang niya, ang halik, si Tiffany, at ang usapan namin kahapon. Paano ko ba napasok ang sarili ko sa ganitong sitwasyon? Tanong ko sa sarili ko — pero alam ko rin ang sagot. Hindi lang dahil kailangan ko ang trabaho… kundi dahil sa kanya. Dahil nakita ko ang ibang bahagi ni Simon — ang taong nakatago sa likod ng pagiging malamig at matigas.Pagdating ko sa opisina, nandoon na siya — nakatayo sa malaking bintana, nakatalikod sa pinto. Nang marinig ang hakbang ko, lumingon siya agad. May hawak siyang maliit na kahon at isang sobre."Magandang umaga, Audrey," bati niya — mas malambot kaysa sa karaniwan. "Salamat sa pagdating. May ipapunta ako sa'yo mamaya — pero bago 'yun… may ibang bagay ako sasabihin."Lumapit ako nang dahan-dahan, inilapag ang mga dala kong dokumento sa mesa. "Ano po 'yun, Sir Simon?"Bahagyang napangiti siya

NANG matapos kaming mag-usap at magplano para sa mga darating na araw, akala ko tapos na ang lahat — pero bago pa ako makalabas ng opisina, humarang si Simon sa daanan ko. Nakasandal siya sa gilid ng pinto, ang mga kamay nakapamulsa, at biglang gumuhit ang pamilyar — pero ngayon ay ibang uri — ng ngisi sa kanyang mga labi. Yung ngising alam kong may kalokohan na naman, pero hindi na nakakatakot — sa halip ay nagpabilis ng tibok ng puso ko.Tumingin siya sa akin nang dahan-dahan mula ulo hanggang paa, bago tumingin nang diretso sa aking mga mata — at doon ko nakita ang kislap na hindi ko pa nakikita noon."Come to my hotel later," sabi niya — mababa at malambing ang boses, pero may diin na parang hindi ito hiling kundi isang paanyaya na alam niyang hindi ko matatanggi. Kasabay nito, lumawak ang ngisi niya — mapaglaro, may pag-asa, at puno ng isang bagay na nagpainit sa aking pisngi.Nanlaki ang mga mata ko at halos hindi ako makahinga. Ha?! Sa hotel niya?! Mamaya?!Napahinto ako sa kin