CHAPTER 3: UNFAMILIAR PLACES, NEW FACES

NANG tumunog ang orasan sa alas-dose, halos hindi ako makapaniwala na tapos na ang umaga. Parang ilang oras lang ang lumipas pero pakiramdam ko ay isang buong taon na ang ginugol ko rito—sa pagtugon sa tawag, pag-aayos ng iskedyul, at sa bawat sandaling alam kong nasa kabilang kwarto lang si Simon. Kailangan ko ng pahinga—kahit sandali lang—para makahinga nang maayos at makapag-isip nang malinaw.

Kaya nang sabihin ng isa sa mga empleyado na pwede na kaming magtanghalian, kinuha ko agad ang pitaka ko at dahan-dahang naglakad papunta sa cafeteria na matatagpuan sa ikalimang palapag. Sabi nila napakalaki nito—pero wala akong ideya kung gaano kalaki hanggang sa bumukas ang p***o at tumigil ako sa paghakbang, nanlaki ang mga mata ko sa gulat.

Hala… grabe.

Ang cafeteria ng Velmore Holdings ay hindi katulad ng anumang opisina na nakita ko noon. Halos kasing laki na ito ng isang malaking restawran—mataas ang kisame, malalaking bintana na nagbibigay ng liwanag sa buong silid, at maayos na nakaayos ang daan-daang mesa at upuan na kulay kayumanggi at puti. Sa magkabilang panig ay mahahabang istante kung saan makikita ang iba’t ibang uri ng pagkain—mainit na ulam, sariwang prutas at gulay, tinapay, kakanin, inumin, panghimagas… halos lahat ng gusto mo ay naroon. Malinis, maaliwalas, at amoy mabango sa buong paligid. Napakaraming tao rin—lahat sila nakangiti, nagkukuwentuhan, nagtatawanan—at sa gitna ng lahat ng ito… naramdaman ko ulit ang pagiging dayuhan. Parang mali ang pagpasok ko rito. Parang hindi ako nababagay sa ganitong lugar.

Huminga ako nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Kaya mo ‘to, Audrey. Kumain ka na lang, umupo ka nang tahimik, tapos babalik ka na sa trabaho. Walang mangyayari.

Lumapit ako sa linya at kumuha ng tray. Pinagmasdan ko ang mga pagkain—masasarap tingnan, iba’t ibang uri—pero sa huli ay kumuha lang ako ng simpleng kanin, isang piraso ng pritong isda, at kaunting gulay. Sapat na ito. Hindi ko kailangan ng marami. Habang nagbabayad ako, napansin ko ang mga mata ng ibang empleyado—may ilang nakatingin nang mabilis, may ilang bumubulong nang mahina. Alam kong alam nila kung sino ako—ang bagong sekretarya ni Simon Velmore. At alam kong marami ang nagtataka kung paano nakapasok ang isang katulad ko rito.

Hindi ko na lang sila pinansin. Kinuha ko ang tray ko at tumingin sa paligid—lahat ng mesa ay puno na ng mga taong magkakaibigan, nagkukuwentuhan. Halos wala nang bakanteng upuan… hanggang sa makita ko ang isang mesa sa gilid na may dalawang upuan na bakante. Dahan-dahan akong lumapit, hindi sigurado kung pwede ba akong umupo roon—pero bago pa man ako makapagtanong, tumingin sa akin ang babaeng nakaupo roon, nakangiti nang maayos at magiliw.

“Hi! Bago ka dito, ‘no?”

Tumigil ako sa paghakbang, nakatingin sa kanya. Maganda siya, may mahabang itim na buhok na nakatali nang maayos at may mga mata na mukhang mabait at tapat. Ang ngiti niya ay hindi mapanghusga—ibang-iba sa mga tingin na nakasanayan ko noon.

“Opo… oo nga po,” sagot ko nang mahina, bahagyang nahihiya. “Ako nga pala si Audrey… Audrey Aquino. Pwede po ba akong umupo dito? Wala na kasing ibang bakante.”

“Oo naman! Walang problema!” sabi niya agad, sabay turo sa upuan sa tapat niya. “Halika, umupo ka. Ako si Yuri Isabelle Navarro. At ito naman ang katabi ko, si Kenneth Gabriel Alvarez.”

Tumingin ako sa lalaking katabi ni Yuri—nakangiti rin siya nang magiliw, maayos ang pananamit at mukhang mabait din. Tumango siya bilang pagbati. “Magandang tanghali, Audrey. Masaya kaming makilala ka.”

Umupo ako nang dahan-dahan, inilagay ang tray ko sa mesa, at naramdaman ko ang kaunting ginhawa sa dibdib ko—unang pagkakataon simula noong pumasok ako sa gusaling ito na hindi ako nakakaramdam ng takot o kaba. “Magandang tanghali po rin. Salamat po sa pagtanggap sa akin.”

“Huwag kang mag-alala, hindi kami nangangagat,” biro ni Yuri sabay tawa nang mahina, napangiti rin ako nang bahagya. “Ilang araw ka pa lang ba dito? Wala pa kasi kaming nakikita na bago nitong mga nakaraang linggo.”

“Unang araw ko pa lang po ngayon,” inamin ko habang dahan-dahang kumakain. “Kagabi lang ako nalaman na natanggap ako. Kaya… medyo hindi pa ako sanay sa lahat.”

“Kaya naman pala,” sabi ni Kenneth habang kumakain rin. “Medyo nakakagulat talaga ang laki ng cafeteria noong unang beses kang pumasok, ‘di ba? Parang hindi ka makapaniwala na ganito kalaki ang loob ng gusali. Pero masarap ang pagkain dito, at mura pa kumpara sa mga kainan sa labas—isa ‘yan sa mga magagandang benepisyo kapag nagtatrabaho ka rito.”

Tumango ako nang pagsang-ayon. “Totoo po ‘yan. Sobrang laki nga po pala—hindi ko inakala na ganito kalawak ang lugar na ito.”

“Anong departamento ka ba nanggaling?” tanong ni Yuri nang may pagkagiliw, habang kumakain ng prutas. “O anong trabaho mo rito?”

Nag-atubili ako nang bahagya bago sumagot—alam kong kapag sinabi ko ang sagot, magbabago ang tingin nila sa akin. “Personal Secretary po ako… ni Mr. Velmore.”

Tumigil sila sa pagkain saglit, nagkatinginan sila nang mabilis—pero hindi nakita ko ang takot o panghuhusga sa kanilang mga mata, kundi pagkamangha at paggalang.

“Talaga?” tanong ni Yuri nang bahagyang tumaas ang kilay. “Kay Sir Simon? Wow… hindi biro ‘yan. Kilala siya bilang napakahigpit at napakahirap pasamahan—walang sinuman ang hindi natatakot sa kanya. Kaya kahit sino ay nagugulat kapag may bagong natatanggap na maging sekretarya niya.”

“Totoo po,” sagot ko nang mahina. “Medyo… nakakatakot po talaga siya minsan. Pero sinubukan ko lang po ang aking makakaya.”

“Kahanga-hanga ka naman pala,” sabi ni Kenneth nang may paghanga sa boses niya. “Marami ang nag-a-apply para sa posisyong iyan pero kaunti lang ang natatanggap, at mas kaunti pa ang nananatili nang matagal. Kaya kung natanggap ka niya… ibig sabihin mayroon kang kakayahan na hinahanap niya. Huwag kang matakot—kaya mo ‘yan.”

Nakangiti ako nang totoo sa sinabi niya—unang beses na may nagsabi sa akin ng ganyang bagay simula noong dumating ako rito. “Salamat po… nakakagaan naman po ng loob na marinig ‘yan.”

“Wala ‘yun!” sabi ni Yuri nang masigla. “Kung kailangan mo ng tulong o may hindi ka alam—saan ang mga bagay, paano ang mga proseso, kung sino ang mga tao—sabihin mo lang sa amin. Nandito na kami nang matagal kaya kilala namin ang lahat ng dapat mong malaman. At huwag kang mahihiyang magtanong ha? Masaya kaming tutulong sa’yo.”

“Maraming salamat po talaga,” sabi ko nang taos-puso, naramdaman ko ang mainit na pakiramdam sa puso ko—pag-asa, pagtanggap, pagkakaibigan na hindi ko inaasahang makikita ko rito. “Hindi ko po alam kung paano ako makakapagpasalamat sa inyo.”

“Huwag mo nang isipin ‘yun,” sabi ni Kenneth habang nakangiti. “Dito sa Velmore, kailangan nating magtulungan. Mas madali ang trabaho kapag magkakakilala at magkakatuwang tayo. Huwag kang mag-alala, hindi ka nag-iisa dito.”

Nagpatuloy kami sa pagkain at pakikipag-usap—nagtanong si Yuri at Kenneth tungkol sa akin, nagkwento rin sila tungkol sa kanilang sarili, tungkol sa kumpanya, sa mga tao, sa mga dapat kong malaman. At sa loob ng maikling panahon… naramdaman ko ang bigat na gumagaan sa aking dibdib. Hindi lahat ng tao rito ay nakakatakot o masama. May mga mababait din—tulad nina Yuri at Kenneth. At baka… baka hindi naman masyadong mahirap ang buhay ko rito gaya ng inaasahan ko.

Habang masaya kaming nagkukuwentuhan, hindi ko napansin na nakatayo na sa bukana ng p***o si Simon—nakatingin sa akin nang matagal, ang mukha kalmado at hindi mabasa, pero may bahagyang paglambot sa kanyang mga mata habang nakikita akong nakangiti at nakikipag-usap nang maayos sa iba. At alam kong nakita niya ako—pero hindi siya lumapit, hindi siya nakialam. Hinayaan lang niya akong magkaroon ng sandaling kapayapaan.

Sa sandaling iyon… naintindihan ko na—maaaring maging mahirap ang bawat araw ko rito, maaaring magulo ang lahat dahil sa nakaraan namin ni Simon… pero hindi ako nag-iisa. Nandito sina Yuri at Kenneth. At may mga kaibigan akong handang tumulong sa akin. At kahit gaano pa kahirap… kakayanin ko.

Nagpatuloy kami sa masayang kwentuhan habang kumakain, at parang biglang gumaan ang pakiramdam ko—hindi na ako nakakaramdam ng pag-iisa o takot gaya noong una kong pumasok. Tumingin si Yuri sa akin nang may nakakalokong ngiti habang inilalagay ang kutsara sa mesa, siko niya’y nakasandal nang bahagya.

“Uyyy, Audrey… alam mo ba? Pagkatapos ng shift natin mamaya, punta tayo sa sikat na coffeeshop malapit dito—dal.komm Coffee! Ang sarap kasi doon, napaka-aliwalas pa, at talagang dinadayo ng lahat ng empleyado rito sa Velmore.”

Sabay siyang tumingin kay Kenneth at ngumisi nang malaki, siko niya’y tinukso nang mahina ang kaibigan. “At alam mo ba kung sino ang may-ari ng branch na ‘yon? Si Kenneth! Siya ang nagpapatakbo niyan kasama ang pamilya niya—hindi mo ba alam? Grabe, ang swerte natin kasi minsan libre siya o malaki ang diskwento kapag tayo ang pumupunta!”

Nanlaki ang mga mata ko at napatingin agad kay Kenneth, puno ng pagkamangha. “Talaga po?! Ikaw po ang may-ari ng dal.komm Coffee? Grabe… hindi ko po alam ‘yun! Napakasikat po kasi ng kape nila—madalas ko pa ‘yang marinig at mabasa sa social media pero hindi ko pa nakakapunta kahit minsan.”

Napakamot si Kenneth sa likod ng leeg, namumula nang bahagya habang nakangiti nang mahinhin—hindi mayabang, kundi parang nahihiya sa atensyon. “Oo nga, isa sa mga branch namin ‘yon. Hindi naman ako nag-iisa—kasama ko ang pamilya ko sa pagpapatakbo, pero madalas ako ang nandoon para bantayan ang lahat. Kung gusto niyo talagang pumunta… oo naman! Libre ko ang inyong mga inumin at panghimagas—bilang pagtanggap sa’yo, Audrey. Masaya kaming nakilala ka at naging kaibigan namin kaagad.”

“Hala… talaga po? Sigurado ka ba? Nakakahiya naman po,” sabi ko, hindi makapaniwala sa kabutihan nila. “Sobrang salamat po—napakabait niyo naman talaga sa akin kahit kakakilala niyo pa lang sa akin ngayon.”

“Wala ‘yun! Huwag kang mahiya,” sabi ni Yuri nang masigla, sabay hawak nang mahina sa braso ko. “Dito na tayo magkikita pagkatapos ng oras ng trabaho—diretso tayo doon para makapagpahinga, makapagkwentuhan pa nang mas mahaba, at makatikim ka ng pinakamasarap na kape sa buong lungsod! Sigurado ako magugustuhan mo talaga ang lugar—sobrang ganda ng disenyo, parang nasa ibang bansa ka, at napakabango at masarap ang kape nila doon.”

“Gusto ko po talaga ‘yan! Sige po, sasama ako—maraming salamat sa inyong paanyaya,” sagot ko nang may tunay na ngiti sa aking mga labi—ang unang ngiting walang halong takot o pag-aalala simula noong pumasok ako sa Velmore Holdings. “Sobrang nakakagaan naman po ng loob na makilala kayo rito. Akala ko noong una magiging mahirap at mag-isa lang ako sa bagong trabaho ko… pero mali pala ako.”

“Nandito kami para sa’yo, Audrey—huwag mong kalimutan ‘yan,” sabi ni Kenneth nang taos-puso habang nagliligpit na rin kami ng aming mga tray. “Hindi ka nag-iisa dito sa Velmore. At kapag may kailangan ka—trabaho man o personal—sabihin mo lang sa amin. Hinding-hindi ka namin iiwan.”

Nang matapos kaming kumain at magpaalam nang may ngiti at pag-asa sa aming mga puso, naglakad ako pabalik sa itaas—mas magaan ang hakbang ko kumpara noong kanina. Pero habang papalapit ako sa opisina ni Simon… nakita ko siyang nakatayo sa bukana ng p***o, nakatingin sa akin nang matagal at tahimik. Hindi ko alam kung gaano katagal siyang nakatayo doon o kung narinig niya ba ang lahat ng pinag-usapan namin—pero may bahagyang paglambot sa kanyang mukha, parang natutuwa na nakita akong masaya at nakahanap ng mga kaibigan sa gitna ng lahat ng kaguluhan.

Nang magtagpo ang aming mga mata… hindi siya tumingin sa iba o umiwas ng tingin—tumingin lang siya nang diretso sa akin, at sa sandaling iyon… parang may nabago sa pagitan namin. Hindi na lang takot ang nararamdaman ko kapag nakikita ko siya—may halong pagkalito, pagtataka… at isang bagay na hindi ko pa kayang pangalanan.

Papasok na sana ako sa aking mesa nang tawagin niya ang pangalan ko.

“Audrey.”

Napahinto ako agad, napatayo nang tuwid at lumingon sa kanya. Nakatayo siya sa bukana ng p***o ng kanyang opisina, nakapamulsa at nakatingin nang diretso sa akin—walang galit, pero seryoso ang mukha.

“Opo, Sir Simon?” sagot ko nang mahinahon, kahit biglang bumilis ang tibok ng puso ko. “May kailangan po ba kayo?”

Tumango siya nang bahagya, seryoso pa rin ang kanyang mukha. “Aalis ka mamaya pagkatapos ng oras ng trabaho?”

Nag-atubili ako saglit—naisip ko ang paanyaya nina Yuri at Kenneth sa dal.komm Coffee, ang unang pagkakataon na may mga kaibigan akong makakasama matapos ang mahabang panahon. Pero bago ako makasagot nang buo… idinagdag niya:

“May ipapagawa ako sa’yo.”

Tumahimik ako sandali, nag-iisip. Dapat ba akong tumanggi? Sabihin na may usapan ako? Pero… siya ang boss ko. At kailangan ko ang trabahong ito. Hindi ko pwedeng sabihing hindi—lalo na’t simula pa lang ako.

“Ah… sige po, Sir,” sagot ko nang dahan-dahan, pilit na itinatago ang kaunting pagkabigo sa boses ko. “Sige po, gagawin ko po. Ano po ba ‘yun?”

Tumango siya, parang nasiyahan sa sagot ko. “Pumasok ka muna dito pagkatapos ng oras ng trabaho. Ipapaalam ko sa’yo nang detalyado. Huwag kang aalis agad, ha?”

“Opo… sige po,” ulit ko, kahit may bahagyang bigat sa dibdib ko. “Magpapaalam muna ako kina Yuri at Kenneth.”

Hindi siya sumagot agad—tumingin lang siya sa akin nang matagal, parang may gustong sabihin na pinigilan niya. Sa huli, tumango lang siya nang bahagya at pumasok ulit sa kanyang opisina, isinara ang p***o nang dahan-dahan.

Bumalik ako sa aking mesa, kinuha ang cellphone ko at mabilis na nag-text kina Yuri at Kenneth — sinabi kong hindi ako makakasama sa kanila mamaya dahil may ipapagawa pa si Sir Simon, at humingi ng paumanhin na hindi ko matutupad ang usapan namin. Halos agad na sumagot si Yuri: “Ay okay lang ‘yun Audrey! Naiintindihan namin! Trabaho muna—bawi ka na lang sa susunod! Ingat ka palagi ha ❤️” at si Kenneth naman: “Walang problema! Sa susunod na lang ulit—sigurado ako nandoon pa rin kami at bukas ang dal.komm para sa’yo kahit anong oras. Huwag kang mag-alala at mag-ingat ka!”

Napangiti ako nang bahagya habang binabasa ang mensahe nila—salamat at naiintindihan nila. Pero hindi ko maalis ang kaba sa dibdib ko. Ano kayang ipapagawa ni Simon? Bakit kailangan pagkatapos ng oras ng trabaho pa? May kinalaman ba ito sa trabaho… o may ibang dahilan?

Nang matapos ang oras ng trabaho at umalis na ang karamihan sa mga empleyado, dahan-dahan akong lumapit sa p***o ni Simon at kumatok nang mahina.

“Pasok,” sagot niya mula sa loob.

Huminga ako nang malalim bago itulak ang p***o at pumasok. Nakatayo siya malapit sa bintana, nakatalikod sa p***o, nakatingin sa lungsod na unti-unting binabalot ng dapit-hapon. Ang liwanag ng araw na palubog ay tumatama sa kanya, nagbibigay ng gintong gilid sa kanyang anino—at sa sandaling iyon… mukha siyang napakalungkot at nag-iisa.

Lumingon siya nang marinig ang mga hakbang ko. “Nandito ka na.”

“Opo, Sir. Ano po ba ang ipapagawa niyo sa akin?” tanong ko nang mahinahon, nakatayo nang maayos sa tapat ng kanyang mesa.

Tumingin siya sa akin nang matagal bago magsalita, parang nag-iisip kung paano sasabihin. “May kailangan akong ipadala… isang dokumento. Napakahalaga nito at kailangang makarating doon ngayon din. Wala nang ibang mapagkakatiwalaan kundi ikaw.”

Inilabas niya mula sa kanyang mesa ang isang puting sobre—selyado nang maayos at makapal—at inabot ito sa akin. Lumapit ako nang dahan-dahan at tinanggap ito nang maingat—mabigat ito, at nakasulat sa harap ang isang pangalan at tirahan na hindi ko kilala.

“Saan po ito dadalhin, Sir?” tanong ko habang tinitingnan ang sulat.

“Sa bahay ng lola ko,” sagot niya nang mahina, at sa unang pagkakataon… hindi niya ginamit ang kanyang matigas at mapag-utos na tono. “Kailangan niya ito agad. At… gusto kong ikaw ang magdadala. Kasi… tiwala ako sa’yo, Audrey.”

Napatingin ako sa kanya nang gulat—hindi ko inasahan ang huling sinabi niya. Tiwala siya sa akin? Matapos ang lahat ng nangyari noon? Matapos ang lahat ng pang-aasar at kahihiyan?

“Opo… sige po,” sagot ko nang taos-puso, hawak nang maingat ang sobre. “Dadalhin ko po ito nang ligtas at sigurado. Huwag po kayong mag-alala.”

Tumango siya, at may bahagyang ngiting gumuhit sa kanyang mga labi—hindi ang mapang-asar na ngiti na nakasanayan ko noon, kundi isang malambot at totoong ngiti na nagpabago sa buong mukha niya. “Salamat, Audrey. Maraming salamat.”

Tumalikod siya saglit at kinuha ang isang bagay mula sa kanyang mesa—isang itim na credit card—at inabot ito sa akin. “Gamitin mo ito para sa pamasahe at lahat ng kailangan mo. Huwag kang mag-alala, walang limitasyon. At… mag-ingat ka sa pagpunta doon ha? Mag-text ka sa akin kapag nakarating ka na at kapag nakauwi ka na rin. Gusto kong malaman na ligtas ka.”

Nang hawakan ko ang kard mula sa kanya… naramdaman ko ang init ng mga daliri niya nang sandaling magdikit ang aming mga kamay. Mabilis lang ‘yun—pero parang dumaloy ang kuryente sa buong katawan ko. Tumingin ako sa kanya, at nakita kong nakatingin din siya sa akin—ang mga mata niya ay puno ng emosyon na hindi ko pa nakikita noon—pag-aalala, paggalang… at isang bagay na mas malalim pa roon.

“Sige po… gagawin ko po,” bulong ko, hindi makatingin nang maayos sa kanya. “Mag-iingat po ako.”

“Alam kong gagawin mo,” sabi niya nang mahina, parang sinasabi niya ito sa akin at sa sarili niya rin. “Alam kong maaasahan kita.”

Dahan-dahan akong lumabas ng kanyang opisina, hawak ang sobre at ang kard sa kamay ko—ang puso ko ay tumitibok nang mabilis at magulo. Ano ba ang nangyayari sa pagitan namin? Bakit parang nagbabago ang lahat? Bakit parang ibang-iba na siya ngayon? At bakit… bakit parang hindi na ako makapaghintay na makita siya ulit pagbalik ko?

Hindi ko pa alam ang mga sagot sa mga tanong na ‘yan. Pero alam ko ang isang bagay—ang pagpunta ko sa bahay ng lola niya ay hindi lang basta paghahatid ng dokumento. Ito ang simula ng paglalakbay na magpapabago sa lahat ng tingin ko kay Simon Rafael Velmore—at sa nararamdaman ko para sa kanya.

to be continue~