CHAPTER 4: THE HOUSE AMONG THE TREES

ANG biyahe ay tumagal nang halos isang oras—palayo sa mataong sentro ng lungsod, papunta sa mas tahimik at luntiang bahagi ng probinsya. Habang nakasakay ako sa sasakyan, hawak nang mahigpit ang sobre sa aking kandungan, hindi ko mapigilang mag-isip. Bakit siya nagtiwala sa akin? Bakit kailangang ako ang maghatid nito, gayong marami namang iba ang pwedeng utusan? At bakit… bakit parang ibang-iba siya ngayon mula sa batang kilala ko noon?

Sa wakas, huminto ang sasakyan sa harap ng isang malaking ngunit payak na bahay—nakatayo sa gitna ng malawak na hardin, napapaligiran ng matatandang puno at namumukadkad na mga bulaklak. Kulay puti ang pader nito, may malalaking bintana at berandang nakaharap sa paglubog ng araw—hindi marangya o labis, kundi mainit at payapa, parang isang tahanan na puno ng pagmamahal.

Nang makababa ako, dahan-dahan akong lumapit at kumatok sa matibay na p***o. Ilang sandali pa, bumukas ito—at nakita ko ang isang matandang babae na may mapuputing buhok at mababait na mata, nakangiti nang mainit sa akin. Kahit may kaunting kulubot sa kanyang mukha, kitang-kita na noong kabataan niya ay napakaganda siya—at kitang-kita rin kung kanino nagmana si Simon ng kanyang mga mata at hugis ng mukha.

“Magandang hapon po,” bati ko nang may paggalang, sabay yuko nang bahagya. “Ako po si Audrey Aquino… galing po ako kay Simon. May ipinapadala po siyang dokumento para sa inyo.”

Lalong lumawak ang ngiti ng matanda, at agad niyang hinawakan ang kamay ko—malambot at mainit ang hawak. “Ah, ikaw na nga! Matagal ka nang hinihintay ko, iha. Halika, pumasok ka—huwag kang mahiya.”

Tinanggap niya ang sobre at inilagay ito sa mesa, sabay inalalayan ako papasok sa loob. Ang loob ng bahay ay puno ng mga lumang larawan, mga aklat, at mga palamuting may halong alaala—amoy kape at matamis na pabango, napakaginhawa sa pakiramdam. Umupo kami sa malambot na upuan sa sala, at agad siyang naghanda ng tsaa at meryenda para sa akin.

“Salamat po sa pagtanggap sa akin, Lola,” sabi ko nang may paggalang habang inaalok niya ako ng tsaa. “Pasensya na po sa abala.”

“Wala ‘yun, iha—walang abala,” sagot niya nang may matamis na ngiti, habang tinitingnan ako nang mabuti sa mga mata—parang may hinahanap, parang may alam na hindi ko pa alam. “Matagal na akong gustong makilala ka nang lubusan, Audrey. Simon… madalas kang banggitin sa akin.”

Nanlaki ang mga mata ko sa gulat. “Ha? Talaga po? Ako po?”

Tumango siya, at may bahagyang lungkot na humalo sa kanyang ngiti habang tumitingin sa isang lumang litrato sa mesa—litrato ni Simon noong bata pa siya, nakangiti nang walang bahid ng lungkot o kalupitan. “Oo, ikaw. Simula pa noong kayo’y nasa Montebello pa lamang… ikaw ang madalas niyang pag-usapan. Noong una akala ko galit lang siya sa’yo, o ayaw ka niya… pero habang tumatagal, naintindihan ko na—hindi galit ang nararamdaman niya. Takot siya. Takot na mapansin mo siya, takot na ipakita kung gaano ka kahalaga sa kanya… kaya ang ginawa niya, ang pang-aasar at pananakit ang ginamit niyang paraan para mapansin mo siya.”

Nawalan ako ng masabi. Parang huminto ang mundo ko sa narinig ko. Lahat ng pang-aasar, lahat ng panghihiya, lahat ng sakit na ibinigay niya sa akin noon… hindi dahil galit siya sa akin? Kundi dahil… gusto niyang mapansin ko siya?

“Pero Lola… bakit po ganun?” tanong ko nang nanginginig ang boses, hindi ko alam kung maniniwala ba ako o hindi. “Bakit kailangang saktan ako para lang mapansin ko siya? Bakit hindi niya sinabi nang maayos?”

Bumuntong-hininga ang matanda at hinawakan ang kamay ko nang mahigpit at may pag-unawa. “Dahil bata pa siya noon, iha. Nag-iisa siya, hindi marunong makipag-usap nang maayos—lalo na sa mga bagay na nagpapakita ng kahinaan o pagmamahal. Ang pamilya namin… mayaman sila, makapangyarihan… pero kulang sa pagmamahal at pag-unawa sa loob ng tahanan. Lumaki siyang hindi marunong magpakita ng damdamin nang maayos. Ang alam lang niya—kapag may gusto ka, kailangan mong maging matapang, o kaya ay magpakitang-gilas sa paraang alam niya. At sa kasamaang-palad… ikaw ang naging saksi sa kanyang pagkalito at paglaki.”

Tumigil siya sandali, at pagkatapos ay idinagdag nang mas malumanay: “Pero alam mo ba, Audrey? Kahit noong mga panahong iyon… hindi ka niya kailanman pinabayaan nang totoo. Kapag may ibang nang-aasar o nananakit sa’yo… palihim ka niyang ipinagtatanggol. Kapag may kailangan ka… palihim siyang gumagawa ng paraan para matulungan ka. Ayaw lang niyang malaman mo—ayaw niyang makita mo ang kanyang kahinaan.”

Napaluha ako nang hindi ko namamalayan. Lahat ng mga pangyayari noon—mga bagay na hindi ko naintindihan, mga pagkakataong akala ko nagkataon lang… lahat pala ay may dahilan. Lahat pala ay may kinalaman kay Simon.

“Matagal na siyang nagsisisi sa lahat ng ginawa niya sa’yo, iha,” pagpapatuloy ng Lola, habang pinupunasan ko ang luha sa aking pisngi. “Araw-araw niyang iniisip kung paano ka babawiin, kung paano hihingi ng tawad sa lahat ng sakit na idinulot niya. Kaya noong nalaman niyang ikaw ang nag-apply bilang sekretarya niya… hindi aksidente ang pagtanggap niya sa’yo. Hinihintay ka niya, Audrey. Matagal na siyang naghihintay ng pagkakataong ito—upang makapagbawi, at upang ipakita sa’yo ang tunay na nararamdaman niya.”

Hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ang daming emosyon ang naghahalo sa loob ko—galit, sakit, pagkalito… at isang bagay na parang pag-asa na baka hindi naman talaga siya ang taong inakala ko noon.

“Mahal ka niya, Audrey… mula pa noong bata kayo,” bulong ng Lola nang may pagmamahal sa kanyang boses. “At alam kong mahal mo rin siya—kahit hindi mo pa aminin sa sarili mo ngayon. Kaya bigyan niyo siya ng pagkakataon… bigyan niyo ang isa’t isa ng pagkakataong maging mas mabuting tao. Hindi pa huli ang lahat.”

Nang magpaalam ako at umuwi nang gabing iyon… dala ko hindi lang ang pag-alam sa katotohanan, kundi isang pusong magulo at puno ng tanong. Ang lahat ng akala ko ay baliktad. Ang lahat ng sakit na dinanas ko… ay nagmula sa pag-ibig na hindi niya maipahayag nang tama. At ngayon… kailangan kong harapin ang katotohanan—ang nararamdaman ko para kay Simon ay hindi lang takot o galit. Mayroong higit pa roon. At baka… baka handa na akong harapin ito.

Pagdating ko sa bahay, agad kong nakita ang mensahe mula sa kanya—nagtanong kung nakauwi na ako nang ligtas, kung maayos bang naibigay ang dokumento, at kung… kung maayos ba ang pakiramdam ko.

Nang hawakan ko ang aking telepono… sa wakas, nakangiti ako nang bahagya habang sumasagot: “Opo, Simon. Nandito na ako. At… salamat po.”

At alam ko—mula sa gabing iyon—ang kwento namin ay hindi pa tapos. Sa katunayan… nagsisimula pa lang talaga.

KINABUKASAN, maaga pa lang ay nasa opisina na ulit ako—inaayos ang mga dokumento at iskedyul gaya ng nakasanayan, pilit na pinag-aayos ang isipan matapos ang lahat ng nalaman ko kahapon mula sa Lola ni Simon. Ang puso ko pa rin ay magulo—hindi ko pa lubos na maintindihan ang lahat, pero alam kong may nabago na sa tingin ko sa kanya.

Biglang bumukas ang malalaking p***o nang walang katok—mas mabilis at mas marahas kaysa sa karaniwan. Pumasok ang dalawang tao: isang matangkad at matikas na lalaki na may matatalim na mata at tindahang nag-uutos, kasama ang isang babaeng elegante at maganda ngunit may matigas na ekspresyon—walang iba kundi ang mga magulang ni Simon, Julian Alistair Velmore at Seraphina Ihzen Velmore. Ramdam agad ang bigat ng kanilang presensya—parang huminto ang oras sa buong paligid.

“Nasaan ang anak ko?” bungad agad ni Julian, ang boses malalim at nag-uutos, hindi man lang tumingin sa akin na parang hangin lang ako. “Huwag niyo kaming patagalin.”

Bago pa man ako makasagot, lumabas na si Simon mula sa kanyang opisina—nakasuot ng perpektong itim na suit, mukhang kalmado pero kitang-kita ang paghihigpit ng kanyang panga, senyales na kinikilig siya ng galit o inis. Tumingin siya sa kanila nang walang paggalang, seryoso ang mukha.

“Maaga kayong dumating,” sabi ni Simon, walang halong pagbati. “Anong kailangan niyo?”

Seraphina tinaas ang kilay, tinitingnan siya nang direkta. “Wala ka bang sasabihin sa amin? Ang tanong ng lahat—kailan ka magpapakasal, Simon? Hindi na kami makapaghintay, at hindi na rin makapaghintay ang mga kasosyo sa negosyo. Nakaayos na ang lahat—dapat ay alam mo na ‘yan.”

Huminga nang malalim si Simon, parang pinipigilan ang pasensya. “Pag-uusapan natin ‘yan. Pero hindi ngayon, at hindi dito.”

Tapos—biglang lumingon siya sa akin. Ang mga mata niya ay nagbago—mula sa pagiging seryoso at matigas ay naging malambot, at may ngiting gumuhit sa kanyang mga labi na hindi ko pa nakita noon. Lumapit siya sa akin nang dahan-dahan, at bago pa man ako makapag-isip o makagalaw… narinig ko ang mga salitang nagpatigil sa akin sa kinatatayuan ko:

“Oh, andito ka na pala… hi, babe.”

Nanginig ang buong katawan ko. Nanlaki ang mga mata ko sa gulat, halos hindi makapaniwala sa narinig ko. Babe?! Anong ibig niyang sabihin?!

Bago pa man ako makapagsalita o makapagtanong, maramdaman ko ang mainit na kamay niya na humawak sa aking baywang—dahan-dahan pero matatag, iginagabay ako palapit sa kanya hanggang sa magkatabi kami. Yumuko siya nang bahagya, sapat lang para marinig ko ang bulong niya sa aking tainga—mababa, mabilis, at may diin na hindi ako makatanggi:

“Sumunod ka lang sa akin. O wala ka nang trabaho. Ipaliwanag ko ang lahat mamaya. Huwag kang magsasalita ng kahit ano—kahit anong mangyari, manahimik ka lang at sundin mo ako. Naiintindihan mo?”

Natigilan ako. Ang puso ko ay tumitibok nang napakabilis—takot, pagkalito, gulat, lahat magkahalo. Tumingin ako sa kanya—naghahanap ng kasiguraduhan, pero ang mukha niya ay seryoso at matigas, walang bakas ng biro. Kaya tumango ako nang dahan-dahan, kahit nanginginig ang mga tuhod ko. Wala akong magagawa—sinabi niyang mawawalan ako ng trabaho kung hindi ko gagawin. At kailangan ko ang trabahong ito.

Tumingin siya pabalik sa kanyang mga magulang, habang ang kamay niya ay nananatili sa aking baywang—ipinapakita ang pagmamay-ari na parang totoo talaga. “Nais ko kayong ipakilala sa inyo. Ito si Audrey… ang babaeng papakasalan ko.”

Nagulat silang pareho—si Julian ay nanlaki ang mga mata, halos hindi makapaniwala; si Seraphina naman ay tinitingnan ako mula ulo hanggang paa nang may matalas na tingin, parang sinusuri kung karapat-dapat ba ako.

“Anong sinabi mo?” tanong ni Julian, ang boses bumaba ng isang tono, mas mabigat at mas mapanganib. “Seryoso ka ba, Simon? Ito ang babaeng pinili mo? Isang sekretarya?”

“Hindi ko naman kailangang magpaliwanag sa inyo sa bawat desisyon ko,” sagot ni Simon nang matigas, mas matapang kaysa sa kanila. “Kung sinong papakasalan ko ay sarili kong desisyon. At si Audrey—siya ang babaeng gusto ko. Tapos na ang usapan.”

Seraphina humakbang nang isa palapit, ang tingin niya ay puno ng pagdududa at paghuhusga. “Hindi kami sang-ayon dito, Simon. Hindi ganito ang pinag-usapan namin. Dapat ay ikakasal ka sa pamilyang makakatulong sa negosyo—hindi sa isang babaeng walang maipagmamalaki. Sino ba siya para maging asawa ng anak ko?”

Naramdaman ko ang sakit sa sinabi niya—alam kong hindi ako kasing-yaman o kasing-makapangyarihan nila, pero masakit pa rin marinig ito nang direkta. Akala ko hindi na ako makakaramdam ng ganitong uri ng kahihiyan ulit—pero heto ako, nakatayo sa harap ng mga magulang ni Simon, pinaghusgahan nang walang awa.

Pero bago pa man ako makapagsalita o makayuko dahil sa hiya, mas mahigpit na hinawakan ni Simon ang kamay ko—parang sinasabing huwag akong matakot, huwag akong yumuko. Tumingin siya sa kanyang ina nang diretso, walang pag-aalinlangan.

“Kahit ano pa ang sabihin niyo, mahal ko siya. At siya ang pakakasalan ko. Wala nang iba pang sasabihin tungkol dito. Kung wala kayong ibang mahalagang usapan… maaari na kayong umalis. May gagawin pa kami.”

Tinitigan siya ni Julian nang matagal—parang sinusubukang makita kung nagbibiro lang siya o seryoso talaga. Pero nakita niya sa mukha ni Simon na hindi siya nagbibiro. Kaya huminga siya nang malalim, puno ng galit at pagkadismaya.

“Pag-iisipan namin ito,” sabi ni Julian nang mababa at banta. “Pero tandaan mo, Simon… hindi ito ang huling salita namin. Pag-uusapan natin ito nang masinsinan. At siguraduhin mong hindi mo pinagsisisihan ang desisyon na ito.”

Tumingin sila sa akin nang huling beses—si Seraphina na may matinding pagtutol at pagdududa—bago sila tumalikod at umalis, isinasara ang p***o nang malakas sa likuran nila.

Nang makaalis na sila at tumahimik ulit ang buong paligid… parang nawalan ako ng lakas ng tuhod ko. Napaupo ako sa gilid ng mesa, hawak ang dibdib ko habang sinusubukang huminga nang maayos. Ang lahat ng nangyari—ang pagtawag niya sa akin ng ‘babe’, ang pagpapakilala niya bilang babaeng papakasalan niya, ang pagharap niya sa mga magulang niya para sa akin… sobrang daming nangyari sa loob lamang ng ilang minuto.

Lumapit si Simon sa akin, ang mukha naging malambot ulit—walang bakas ng galit o pagkabalisa na nakita ko kanina. Inabot niya ang kamay ko nang dahan-dahan, hawak ito nang mahigpit pero malumanay.

“Pasensya na,” sabi niya nang mahina, tapat at taos-puso. “Kailangan ko lang gawin ‘yun. Ito ang tanging paraan para mapigilan sila sa pagpilit sa akin na magpakasal sa taong hindi ko gusto. At… alam kong mapapahiya ka o mabibigla ka—pero wala akong ibang mapagkakatiwalaan kundi ikaw lang.”

Tumingin ako sa kanya—naguguluhan, nagugulat, pero sa kabila ng lahat… hindi ko siya masisi. Naintindihan ko kung bakit niya ginawa ‘yun. “Kaya mo ‘yun… para lang sa kanila ‘di ba? Ang lahat ng sinabi mo… puro kunwari lang?”

Tumingin siya sa akin nang matagal—mas matagal kaysa sa inaasahan ko. At sa mga mata niya… mayroong isang bagay na hindi ko mabasa nang lubusan—isang bagay na parang totoo, parang hindi lang basta pagkukunwari.

“Oo… para sa kanila,” sagot niya nang dahan-dahan, kahit parang may ibang ibig sabihin ang boses niya. “Pero huwag kang mag-alala… ipapaliwanag ko ang lahat. At… salamat, Audrey. Salamat sa pagsunod sa akin kahit hindi mo alam ang nangyayari.”

Tumango ako, kahit ang puso ko ay hindi pa rin kumakalma. “Wala ‘yun… ginawa ko lang ang sinabi mo. Pero… paano na ‘to? Anong mangyayari kapag bumalik sila?”

Ngumiti siya nang bahagya, hinawakan ang pisngi ko nang dahan-dahan—parang hindi niya mapigilan ang sarili. “Huwag kang mag-alala. Kasama kita. At hinding-hindi kita hahayaang masaktan—hindi na ulit. Pangako ‘yan.”

At sa sandaling iyon… kahit alam kong puro kunwari lang ang lahat para sa kanyang mga magulang… hindi ko maiwasang maramdaman ang isang bagay sa puso ko—isang bagay na alam kong delikado, isang bagay na baka hindi ko na kayang pigilan pa.

to be continue~