CHAPTER 2: OLD NICKNAMES, NEW FEELINGS

KINABUKASAN, maaga pa lang ay nasa opisina na ako—pito ng umaga, eksakto gaya ng bilin niya kahapon. Inayos ko ang kanyang iskedyul, inihanda ang kape na gusto niya—black, walang asukal, eksaktong temperatura na sinabi niya—at inilatag ang mga dokumentong kailangan niya para sa araw na ito. Hininga nang malalim, pilit na pinapakalma ang sarili. Kahit nakakatakot, kahit magulo ang nararamdaman ko… kailangan kong maging propesyonal. Ito ang trabaho ko. At kahit siya ang boss ko—kahit siya ang Simon na kilala ko noon—hindi ko hahayaang sirain niya ito.

Ilang oras ang lumipas, abala ako sa pagtugon sa mga tawag at pag-aayos ng mga papeles nang bumukas muli ang p***o ng opisina ni Simon—at pumasok ang tatlo niyang kaibigan ulit, parang sa bahay lang sila kung kumilos. Simon ay nakaupo sa likod ng kanyang mesa, mukhang abala sa pagbabasa ng ulat, pero nang makita silang pumasok ay tumango siya nang bahagya—senyales na tanggap niya ang presensya nila.

Nakatayo ako sa gilid, nag-aayos ng mga file, nang biglang tumigil si Aster sa paglalakad, nakatingin sa akin nang matagal—mula ulo hanggang paa, parang may sinusuri na hindi niya napansin kahapon. Napangisi siya nang bahagya, sabay siko nang mahina si Harvey na nasa tabi niya.

“Uy, tingnan mo nga ‘to,” bulong ni Aster—pero sapat ang lakas para marinig ko. “Bro… bakit parang lalo pa ngang gumanda si Audrey? Hindi ba napansin niyo?”

Napatingin si Harvey at tumango nang bahagya, may bahagyang pagkilala sa mukha niya. “Totoo ‘yan. Ibang-iba na siya kumpara noong high school. Mas maayos, mas may dating… hindi na ‘yung laging nakayuko at nakatago sa libro.”

Sa loob ng dibdib ko, parang may kumabog nang kakaiba. Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o mahihiya—pero bago pa ako makapag-isip ng sasabihin, narinig ko ang boses ni Simon—malamig, walang emosyon, pero may bahagyang pag-amin na parang hindi niya napigilan.

“I know right…”

Napalingon ako sa kanya nang mabilis. Nakatitig siya sa akin—sandali lang, bago ibinalik ang tingin sa papel na hawak niya, parang walang espesyal na sinabi. Pero ang puso ko… biglang bumilis ang tibok. Alam niya? Napansin niya talaga?

Tumawa nang mahina si Aster, umupo sa gilid ng mesa ni Simon habang nakatingin sa akin nang may pag-alala—at biglang umusbong ang ngisi sa mukha niya, parang naalala niya ang isang bagay na matagal nang nakalimutan.

“Grabe… parang imposible pa rin ‘to. Tandaan niyo pa ba noong tinawag ka ni Simon noon… Peparoni face?”

Nanginig ang buong katawan ko sa narinig ko. Ang lumang palayaw—ang pinakamapang-asar, pinakamapahiyang tawag na ibinigay niya sa akin noong Montebello. Ang tawag na ikinatawa ng buong klase, ang tawag na naging dahilan kung bakit ayaw kong tumingin sa salamin noon. Ang tawag na nagpapaalala sa akin kung gaano ako kababa sa paningin nila.

Namula ako nang husto—init na umakyat mula sa leeg hanggang sa pisngi, parang nasusunog ang mukha ko. Naramdaman ko ang pagbigat ng tingin ni Wayne at Harvey sa akin, at gusto ko na lang maglaho sa lupa. Gusto kong umalis, gusto kong tumakbo palayo… pero hindi ko magagawa ‘to. Nasa trabaho ako. At ito ang aking katotohanan—ang nakaraan ko, nakatayo mismo sa harap ko, pinagtatawanan ulit.

“Tandaan niyo pa ba?” patuloy ni Aster, tumatawa pa habang nakatingin sa iba. “Tuwing may sasabihin siya, ‘Uy, Peparoni face, huwag kang makialam dito…’ o ‘Tingnan niyo si Peparoni face, akala mo kung sino magaling…’ Grabe, Simon, ikaw talaga ang pinakamatapang mang-asar noon! Walang sinuman ang nangangahas gawin ‘yan kundi ikaw lang.”

Tumahimik ang buong opisina pagkatapos noon. Ramdam ko ang bawat tingin—ang pagtataka ni Harvey, ang pag-alala ni Wayne… at ang tingin ni Simon.

Dahan-dahang tumingin si Aster sa akin—nakita ang mukha ko, ang hiya at sakit na hindi ko naitago nang maayos—at dahan-dahang nawala ang ngisi sa kanyang mukha. Napatingin siya kay Simon, parang napagtanto na hindi na ito nakakatawa na gaya ng dati.

At si Simon… dahan-dahang ibinaba ang papel na hawak niya. Tumayo siya nang tuwid, ang mukha naging seryoso—sobrang seryoso na parang nagyelo ang hangin sa buong kwarto. Tumingin siya kay Aster, at ang tingin niya… nakakatakot. Mas malalim, mas madilim kaysa kahapon nang pigilan niya si Wayne.

“Tama na ‘yan,” utos ni Simon—mababa ang boses, pero may bigat na dumagundong sa buong silid. “Wala nang halaga ‘yang mga bagay na ‘yan. Nakaraan na ‘yun. At huwag niyo na siyang tawagin sa ganyang paraan—hindi na ngayon, hindi na kailanman.”

Nagulat silang lahat—si Aster, si Harvey, lalo na si Wayne. Kilala nila si Simon—siya ang nagpasimula ng lahat ng pang-aasar noon, siya ang laging nauuna sa lahat ng biro. Pero ngayon… ipinagtatanggol niya ako? Laban sa sarili niyang mga kaibigan? Laban sa sarili niyang nakaraan?

“Bro… nagbibiro lang naman ako,” sabi ni Aster, kahit na umayos siya ng tayo, nawala na ang pagtawa sa mukha niya. “Hindi ko naman alam na masama pa rin ang loob niya… akala ko matagal na ‘yun.”

“Matagal na ‘yun para sa inyo,” sagot ko nang mahina—hindi ko namalayang nagsalita na ako, ang boses ko nanginginig pero malinaw. “Pero para sa akin… hindi basta biro ang mga salitang ‘yan. Nanatili ‘yan sa isip ko, araw-araw, sa loob ng maraming taon. Hindi kayo makakalimot kapag araw-araw kang pinapahiya sa harap ng maraming tao.”

Tahimik ang lahat matapos kong sabihin ‘yun. Walang gumalaw, walang nagsalita. Tanging ang tunog ng orasan sa dingding ang naririnig—tik… tak… tik… tak…

Dahan-dahang lumapit si Aster sa akin, may paghingi ng paumanhin sa kanyang mga mata. “Pasensya na, Audrey… seryoso. Hindi ko inakalang ganoon kalalim ang epekto noon sa iyo. Akala ko… akala ko pareho lang kaming nagbibiro lahat. Pasensya na talaga.”

Tumango lang ako nang bahagya, hindi makapagsalita. Ang sakit ay nandoon pa rin—hindi basta-basta mawawala sa isang simpleng paumanhin—pero na-appreciate ko na hindi niya itinuloy ang pang-aasar.

Tumingin si Simon sa kanyang mga kaibigan, ang mukha seryoso at matigas. “Umalis na muna kayo. Kailangan nating tapusin ang trabaho. At huwag na nating pag-usapan pa ang nakaraan kapag nandito siya. Naiintindihan niyo ba?”

Tumango silang tatlo—si Aster, si Harvey, si Wayne—lahat sila tila naiintindihan ang bigat ng kanyang sinabi. “Sige, sige… aalis na kami,” sabi ni Aster habang naglalakad papunta sa p***o. “Pasensya na ulit, Audrey. Hindi na mauulit.”

Nang makaalis na sila at isinara ang p***o… tayong dalawa na lang ulit ang nasa malawak na opisina. Tahimik, puno ng mga salitang hindi masabi, puno ng alaala na pareho naming alam pero hindi pinag-uusapan.

Nakatayo si Simon doon, nakatingin sa akin nang matagal—ang tingin niya puno ng pagsisisi, pag-aalala… at isang bagay na mas malalim pa roon—isang bagay na hindi ko kayang pangalanan ngayon. Gusto niyang magsalita, nakikita ko ‘yun—bumuka ang bibig niya parang may gustong sabihin—pero sa huli, napabuntong-hininga lang siya at ibinalik ang tingin sa mesa.

“Gawin mo na lang ang trabaho mo, Audrey,” sabi niya nang mahina—mas malambot, mas malumanay kaysa dati. “Huwag mong isipin ang sinabi nila. At… pasensya na rin. Para sa lahat ng nangyari noon.”

Napatigil ako sa narinig ko. Tumingin ako sa kanya—sa lalaking kilala ko bilang bully noon, sa lalaking nasa harap ko ngayon—at hindi ko alam kung ano ang sasabihin. Ang mundo ko… parang bumabaligtad nang paulit-ulit. Isang araw kinamumuhian ko siya, tapos ipinagtatanggol niya ako… ngayon humihingi siya ng paumanhin?

Hindi ko alam kung totoo ba ito… o kung magkukunwari lang ulit siya. Pero sa sandaling iyon… nakita ko ang ibang bahagi ni Simon—ang bahaging hindi ko akalaing makikita ko kailanman.

“Salamat,” bulong ko sa huli, sapat lang para marinig niya. “Salamat… ulit.”

At bumalik ako sa aking mesa, ang puso ko hindi na lang dahil sa takot ang tumitibok—kundi dahil sa isang bagay na bumabagabag sa akin, isang bagay na alam kong delikado… isang bagay na simula pa lang.

Bumalik na ako sa aking mesa, pilit na inilalagay sa ayos ang mga dokumento kahit pa parang hindi pa rin kumakalma ang tibok ng puso ko. Ang mga salitang binitiwan ni Simon—ang paghingi niya ng tawad—pa rin ay umuulit-ulit sa isip ko, hindi ko maintindihan kung totoo ba talaga o isa lang itong panaginip. Ilang sandali pa, tumunog nang mahina ang cellphone ko—video call. Nakangiti agad ako nang makita ko ang mga pangalan sa screen: Paige Elara Mendoza at Jemson Andres Tabago. Ang dalawang pinakamalapit na kaibigan ko—mga kasama ko sa hirap at ginhawa, mga nakakita sa akin noong pinakamahihirap na araw ko sa Montebello, at mga hindi kailanman iniwan ako kahit kailan.

Mabilis kong sinagot ang tawag, inilayo nang kaunti ang cellphone para makita nila ako nang maayos. “Guys!” bati ko, hindi ko mapigilang ngumiti nang totoo—unang ngiti ko simula noong pumasok ako sa gusaling ito. “Musta kayo?”

Nasa isang coffee shop sila pareho, nakasiksik sa iisang screen, at agad na sumigaw si Paige nang makita ako—masigla gaya ng dati, ang kanyang mahabang buhok nakalugay at kumikilos habang kumakaway. “Audrey! Kamusta ka na?! Matagal-tagal ka na ring hindi nagpaparamdam! At kamusta na ang bagong trabaho mo diyan sa Velmore Holdings? Grabe, sobrang laking bagay niyan—congrats, girl!”

Tumango naman si Jemson sa likuran niya, nakangiti rin nang malaki, ang mga mata nagniningning sa tuwa para sa akin. “Oo nga! Sinabi pa ni Paige kanina na siguradong maganda ang lagay mo diyan—ang Velmore Holdings pa naman ‘yan, isa sa pinakamalakas na kumpanya sa buong bansa! Kaya kamusta na ba ang trabaho diyan? Mabait ba ang boss mo? Madali bang pakisamahan ang mga katrabaho mo?”

Napangiti ako nang bahagya—pero may halong kaba at takot na halos hindi ko malaman kung paano sasabihin ang totoo. Tumingin ako saglit sa saradong p***o ng opisina ni Simon bago bumalik ang tingin ko sa kanila, huminga nang malalim bago magsalita nang dahan-dahan—pabulong na parang may itinatagong lihim.

“Guys… hindi niyo maniniwala kung sino ang CEO at boss ko.”

Nagkatinginan silang dalawa sa screen—si Paige nakataas ang kilay, puno ng pagtataka; si Jemson nakakunot ang noo, tila naghihintay ng sagot na hindi niya inaasahan.

“Sino ba?” tanong ni Paige, may halong pagkagulat sa boses niya. “Sino ‘yun? Kilala ba natin?”

“Oo,” sagot ko, at parang bumigat ang dila ko habang binibigkas ang pangalan na akala ko hinding-hindi ko na muling babanggitin sa ganitong paraan. “Si Simon Rafael Velmore.”

Natahimik agad sila. Namutla ang mukha ni Paige, halos bumagsak ang kanyang panga sa gulat. Si Jemson naman ay tumayo nang tuwid, ang dating ngiti ay napalitan ng matinding pagkabahala at pagkagulat.

“HA?!?” sabay nilang nasigaw—masyadong malakas, napatingin pa ang ibang empleyado na dumadaan sa pasilyo. “SI SIMON?! SI SIMON VELMORE?! YUNG—”

“Yung Simon mula sa Montebello University,” tinapos ko ang sinasabi ni Paige, tumatango nang mabagal habang ang luhang kanina ko pa pinipigilan ay halos kumawala na naman sa mga mata ko. “Oo. Yung Simon na ‘yun. Ang lalaking naging dahilan kung bakit halaw kong gusto nang lumipat ng paaralan noon. Ang lalaking… naging dahilan ng lahat ng kahihiyan ko.”

Napahawak si Paige sa kanyang bibig, hindi makapaniwala sa narinig. “Audrey… grabe… paano nangyari ‘yan?! Akala ko hindi mo alam?! Bakit ka pumayag kung alam mo?! Paano mo nagagawang magtrabaho para sa kanya araw-araw?!”

“Kailangan ko ‘to, Paige,” sagot ko nang may panginginig sa boses, pinipigilan ang emosyon na gustong kumawala. “Alam niyo naman ang kalagayan ni Mama. Ang mga bayarin sa ospital, ang gamot niya… wala na kaming ibang mapagkukunan ng pera. Lahat ng ibang aplikasyon ko hindi natanggap o kulang ang sahod. Ito lang ang pagkakataon na dumating. Hindi ko alam na siya ang boss ko—paniwala niyo ako, hindi ko alam hanggang sa pumasok ako sa opisina niya at nakita ko siya ulit.”

Tumingin si Jemson nang seryoso sa screen, ang mukha niya puno ng pag-aalala para sa akin. “Pero Audrey… delikado ‘yan. Alam natin kung paano ka tratuhin niya noon. Paano kung ulitin niya lahat ‘yun ngayon na nasa ilalim ka na niya? Paano kung mas lumala pa ang trato niya sa’yo ngayon na hawak niya ang kabuhayan mo?”

“Akala ko rin ganun ang mangyayari,” inamin ko, ang boses ko ay naging mas mahina habang inaalala ang mga nangyari kanina—ang pagtatanggol niya sa akin kina Aster, Wayne at Harvey, ang paghingi niya ng paumanhin kanina lang. “Pero… hindi ko alam. Parang… parang ibang-iba na siya ngayon. Oo, malamig siya at matigas at nakakatakot minsan—pero noong pinagtawanan ako ng mga kaibigan niya… ipinagtanggol niya ako. Pinigilan niya sila. At kanina… humingi siya ng tawad. Para sa lahat ng nangyari noon.”

Nagkatinginan ulit si Paige at Jemson—ngayon ay may halong pagkalito sa kanilang mga mukha. “Talaga?” tanong ni Paige nang dahan-dahan, tila hindi sigurado kung dapat bang maniwala o hindi. “Humingi siya ng tawad? Si Simon Velmore? Ang lalaking hindi kailanman umaamin ng pagkakamali kahit kailan?”

“Oo,” sagot ko lang, at wala na akong idinagdag pa—dahil kahit ako… hindi rin ako sigurado kung ano ang totoo at ano ang hindi.

Habang nag-uusap kami, hindi ko napansin na bumukas nang bahagya ang p***o ng opisina ni Simon. Nakatayo siya doon, hindi lumalabas nang buo, sapat lang para marinig ang lahat ng sinasabi ko. Nakikinig siya—ang ekspresyon ng mukha niya mahirap basahin, may lungkot, may pagsisisi, at isang bagay na mas malalim pa roon—bagay na hindi ko pa rin lubos na maintindihan.

“Mag-ingat ka palagi diyan, ha?” paalala ni Jemson, ang boses niya ay puno ng pag-aalala at pag-iingat. “Kahit pa magbago ang trato niya sa’yo… huwag mong kalimutan kung sino siya noon. At kung may masamang mangyari o kung masaktan ka man kahit paano… tawagan mo kami agad. Nandito kami palagi para sa’yo, kahit anong oras, kahit anong mangyari. Naiintindihan mo ba?”

“Oo naman,” sagot ko, nakangiti nang bahagya kahit may luha sa gilid ng mga mata ko. “Salamat, guys. Salamat sa pag-intindi. Kailangan ko na munang ibaba ito… baka mapagalitan pa ako.”

“Okay lang ‘yun,” sabi ni Paige, kumakaway na ulit. “Tandaan mo lang—mag-ingat ka ha? At mag-update ka sa amin kapag may oras ka na. Mahal ka namin, Audrey!”

“Ikaw din,” bulong ko, at pinindot ang pindutan para ibaba ang tawag.

Nang itaas ko ang tingin ko… nandoon pa rin si Simon—nakatayo sa bukana ng p***o, nakatingin sa akin nang matagal at tahimik, parang hindi niya alam na nakikita ko siya. At sa sandaling iyon… naintindihan ko na—narinig niya ang lahat. Lahat ng sinabi ko tungkol sa kanya, lahat ng inamin ko sa mga kaibigan ko.

Hindi niya sinabi kahit isang salita. Tumingin lang siya sa akin nang may emosyon sa mga mata niya na hindi ko pa nakita noon—puno ng panghihinayang, pagsisisi… at pag-asa na baka balang araw… mapatawad ko siya.

At sa hindi ko alam na dahilan… hindi ako nakatingin sa iba. Nanatili ang tingin ko sa kanya, at sa sandaling iyon… alam kong hindi na lang ito basta kwento ng nakaraan. Nagsisimula na kaming harapin ang kasalukuyan—at lahat ng bagay na itinago namin sa isa’t isa sa loob ng mahabang panahon.

to be continue~