All Chapters of ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน: Chapter 11 - Chapter 15

สายลมของเมืองใหม่พัดกระทบใบหน้า ให้ความรู้สึกฝาดระคายเล็กน้อยตอนสวี่ม่านลากกระเป๋าเดินทางออกจากสนามบิน เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าครู่หนึ่งเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ระบายความอึดอัดที่ค้างอยู่ในอกออกมา แล้วเรียกแท็กซี่ไปยังอพาร์ตเมนต์ที่จองไว้ล่วงหน้าห้องพักมีหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย หน้าต่างหันไปทางทิศเหนือ แต่สะอาดสะอ้านเจ้าของห้องเป็นป้าวัยห้าสิบกว่า เห็นเธอลากกระเป๋ามาคนเดียวก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพียงรับเงินประกันกับค่าเช่าเดือนแรก ก่อนยื่นกุญแจให้พร้อมบอกว่า “หนู ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างมีทุกอย่าง ขาดอะไรก็ลงไปซื้อเองนะ”สวี่ม่านพยักหน้าเธอใช้เวลาสองวันจัดข้าวของ นำเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุดในกระเป๋าเดินทางแขวนเข้าตู้ แล้วไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อผ้าปูที่นอน ปลอกผ้านวม และของใช้สำหรับอาบน้ำล้างหน้าเธอถอดซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์เครื่องเก่า แล้วเปลี่ยนไปใช้ซิมใหม่เธอยัดโทรศัพท์เครื่องเก่าพร้อมซิมเดิมไว้ลึกสุดในลิ้นชัก และไม่เคยแตะมันอีกวันที่สาม เธอไปรายงานตัวที่บริษัทใหม่ตอนที่เธอยังอยู่เมืองบ้านเกิด บริษัทนี้เคยส่งคำเชิญสั

สวี่ม่านลงจากเครื่องบินแล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปโรงพยาบาลทันทีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาปะทะจากสุดทางเดิน เธอถามหมายเลขห้องผู้ป่วยให้แน่ชัด ก่อนเดินไปถึงหน้าประตู ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่งแล้วผลักประตูเข้าไปแม่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดเหลือง ริมฝีปากแทบไม่มีสีเลือด ที่มือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ทันทีที่เห็นสวี่ม่าน ดวงตาของแม่ก็เป็นประกายขึ้นมา เธอยันขอบเตียงพยายามลุกนั่ง มืออีกข้างสั่นเทายื่นไปหา “ม่านม่าน ลูกมาแล้ว”สวี่ม่านยืนอยู่ตรงประตู มองมือที่แม่ยื่นมา แต่ไม่ได้เดินเข้าไปหา กลับถอยหลังไปสองก้าวมือของแม่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ แข็งค้างพ่อที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แม่กลับยกมือห้ามไว้ น้ำเสียงอ่อนแรงแต่ร้อนรน “อย่าว่าม่านม่านเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ลูกผอมลงเยอะเลย อยู่ข้างนอกคนเดียว กินไม่ดีใช่ไหม? ที่พักเป็นยังไงบ้าง?”“พอเถอะ”สวี่ม่านตัดบท น้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอก “ทำไมจู่ ๆ ถึงทำเหมือนเป็นห่วงฉันขนาดนี้? เมื่อก่อนพวกคุณเคยใส่ใจฉันด้วยเหรอ?”สีเลือดบนใบหน้าของแม่ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อยพ่อลุกพรวดขึ้นมา เงื้อม

สวี่ม่านกลับถึงบ้านหลังทำงานล่วงเวลาเสร็จ เฉินอวี่กำลังต้มบะหมี่อยู่ในครัวต้นไม้สองสามกระถางบนระเบียงกำลังงอกงาม สะระแหน่แตกใบใหม่ ส่วนพลูด่างทอดเถาลงมาจนเกือบแตะพื้นแล้วสวี่ม่านเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ วางกระเป๋าไว้บนตู้ตรงทางเข้า เฉินอวี่ชะโงกตัวออกมาจากครัว “กินบะหมี่ไหม?”“อืม”ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน ตรงหน้าคนละชามเป็นบะหมี่น้ำใสที่มีไข่ดาวโปะอยู่ด้านบน เฉินอวี่กินไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า “วันนี้มีคนมาหาเธอที่บริษัท”“ใคร?”“หลินหร่าน” เฉินอวี่ตอบ “รออยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับตั้งสองชั่วโมง บอกว่าอยากเจอเธอ พนักงานต้อนรับถามฉันว่าจะทำยังไง ฉันเลยบอกว่าไม่พบ”ตะเกียบในมือของสวี่ม่านที่กำลังคีบบะหมี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “อืม”“หลินหร่านบอกว่าตัวเองผิดไปแล้ว”สวี่ม่านไม่ตอบอะไร ยังคงกินบะหมี่ต่อไปเฉินอวี่ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกตอนเอาชามไปเก็บในครัว เสียงน้ำไหลซู่ดังไม่ขาด สวี่ม่านยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองผ่านประตูครัวไปยังแผ่นหลังของเฉินอวี่ เขาเปิดก๊อกน้ำแรง ก้มหน้าล้างจาน แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขนล่างสวี่ม่านยิ้มบาง ๆเรื่องงานของเธอเป็นไปอย่างราบรื่นทีมที่สวี่ม่านดูแลได้