ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน

เธอแข็งทื่อไปทั้งตัวจนขยับไม่ได้ แต่เจียงซวี่หลิ่นกลับก้มลงมาจูบเธออย่างชำนาญและคุ้นเคย ท่าทางของเขาราวกับเคยทำเรื่องใกล้ชิดเช่นนี้ซ้ำมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ความรู้สึกสะอิดสะเอียนถาโถมไปทั่วทั้งร่าง

สวี่ม่านรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ดิ้นหลุดจากอ้อมแขนที่กักเธอไว้อย่างแรง ก่อนเอื้อมมือคว้าเหล้าที่แช่เย็นไว้บนโต๊ะมาสาดใส่หน้าเจียงซวี่หลิ่นจนหมดแก้ว

ตอนนั้นหลินหร่าน เพื่อนสนิทของเธอก็รีบเดินเข้ามา

“พอได้แล้ว สวี่ม่าน เธอยังดูไม่ออกอีกเหรอ? คนที่เจียงซวี่หลิ่นชอบมาตลอดคือสวี่อวี๋ พี่สาวของเธอ!”

สวี่ม่านแข็งค้างอยู่กับที่ ก่อนค่อย ๆ หันไปมองผู้คนทั่วทั้งห้อง

เสื้อผ้าที่ผู้หญิงทุกคนสวมใส่ ล้วนเป็นสไตล์และโทนสีที่สวี่อวี๋ พี่สาวของเธอมักสวมเป็นประจำ

ลมหายใจของสวี่ม่านสั่นไหว เธอมองเพื่อนสนิทที่อยู่เคียงข้างกันมาหลายปีตรงหน้าอย่างไม่อยากเชื่อ

“หมายความว่ายังไง?”

หลินหร่านมีสีหน้าสงบนิ่ง เธอเปิดอัลบั้มรูปในโทรศัพท์ ก่อนยื่นหน้าจอไปตรงหน้าสวี่ม่าน

“ตอนทริปฉลองเรียนจบมัธยม พวกเราจงใจหลอกเธอว่าจองตั๋วให้ไม่ได้ เดิมทีตั้งใจจะเปิดโอกาสให้เจียงซวี่หลิ่นกับสวี่อวี๋ได้อยู่กันตามลำพัง แต่เธอกลับเหมือนไม่เข้าใจที่พวกเราพยายามสื่อ ซื้อตั๋วเองแล้วดึงดันตามมาจนได้”

สมองของสวี่ม่านอื้ออึงไปชั่วขณะ

ทริปครั้งนั้น เธอควักเงินซื้อตั๋วเอง แล้วรีบเดินทางไปด้วยความตื่นเต้นดีใจ

พอไปถึง บรรยากาศกลับแปลกประหลาดผิดปกติ คนทั้งโต๊ะพูดคุยหัวเราะกัน แต่พอมีเธออยู่ด้วย ทุกคนกลับมีท่าทีเกร็ง บรรยากาศเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนอย่างบอกไม่ถูก

ที่แท้ก็เป็นเพราะเธอบุกเข้าไปในช่วงเวลาส่วนตัวที่ควรเป็นของพี่สาวกับเจียงซวี่หลิ่นเพียงสองคน

หลินหร่านไม่สนใจสีหน้าซีดเผือดของเธอ ยังคงพูดต่อ

“แล้วยังตอนเรียนจบมหาวิทยาลัยแล้วหางานอีก พวกเราแอบตกลงกันไว้นานแล้วว่าจะเกลี้ยกล่อมให้เธอไปสร้างอนาคตที่ต่างเมือง แบบนั้นสองคนนั้นจะได้คบกันอย่างเป็นธรรมชาติ ใครจะไปรู้ว่าเธอดันแอบเห็นข้อมูลหางานในเมืองที่ฉันรวบรวมไว้ในคอมพิวเตอร์ แล้วไปสมัครงานเอง ดึงดันอยู่ที่นี่ต่อจนได้”

“ต่อมาพองานเริ่มมั่นคงและเธอเตรียมจะซื้อบ้าน พวกเราก็คอยพูดอ้อม ๆ ให้เธอเลือกซื้อที่เขตใหม่ซึ่งอยู่ห่างจากตัวเมืองมาก หวังว่าเธอจะย้ายไปอยู่ไกล ๆ หน่อย แต่เธอกลับเลือกห้องใจกลางเมืองนี้ ซึ่งยิ่งอยู่ใกล้เจียงซวี่หลิ่น”

สวี่ม่านยกมือขึ้นกดดับหน้าจอโทรศัพท์ของหลินหร่านอย่างแรง

น้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตา เธอต้องพยายามกลั้นไว้อย่างสุดกำลังไม่ให้มันไหลลงมา

ขอบตาของเธอแดงก่ำ ก่อนเอ่ยปากอย่างสั่นเทา

“ทำไม? ตลอดหลายปีที่ผ่านมา พวกเธอมีโอกาสตั้งมากมายที่จะบอกฉันตรง ๆ ไม่ใช่เหรอ”

“แค่ฉันเป็นฝ่ายถอยออกมาก็พอแล้ว ทำไมต้องใช้วิธีแบบนี้ หลอกล่อฉันครั้งแล้วครั้งเล่า ปิดบังความจริงไม่ให้ฉันรู้อะไรเลย”

หลินหร่านมองเธอเงียบ ๆ

“สวี่อวี๋รีบแต่งงานกับคนอื่น ก็เพื่อหลีกทางให้เธอ และเพื่อดับความหวังของเจียงซวี่หลิ่นที่มีต่อเธอให้หมดสิ้น”

“แต่หลังแต่งงาน สวี่อวี๋กลับเผชิญกับความรุนแรงในครอบครัว สุดท้ายจึงทำได้เพียงหย่า ถ้าเธอยังพัวพันไม่จบกับแฟนของน้องสาวตัวเองอีก กระแสคำนินทาจากคนภายนอกคงถาโถมจนกลบเธอมิด”

“มีเพียงเมื่อเธอแต่งงานกับเจียงซวี่หลิ่นอย่างราบรื่นเท่านั้น ต่อไปเวลาสวี่อวี๋ไปมาหาสู่กับเจียงซวี่หลิ่น ถึงจะไม่มีใครคอยนินทาว่าร้ายเธอ พวกเราทำแบบนี้ก็เพื่อปกป้องสวี่อวี๋เหมือนกัน”

สวี่ม่านกระตุกมุมปาก ก่อนหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น

ที่แท้การแต่งงานที่เธอเฝ้ารอมานาน ตั้งแต่ต้นจนจบก็เป็นเพียงฉากบังหน้าเพื่อปกปิดความสัมพันธ์รักลับ ๆ ของคนทั้งสองเท่านั้น

เจียงซวี่หลิ่นที่เมาจนหลับสนิทอยู่บนโซฟา ยังคงพึมพำเรียกชื่อสวี่อวี๋เป็นระยะ ๆ

ภายในห้องส่วนตัวเงียบกริบ จู่ ๆ โทรศัพท์ของเจียงซวี่หลิ่นที่วางอยู่บนโต๊ะกลางก็ดังเสียงแจ้งเตือนข้อความขึ้นมา

สวี่ม่านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู พบว่าเป็นข้อความที่แม่ของเธอส่งมา

[ซวี่หลิ่น วางใจเถอะ อวี๋อวี๋ตกลงแล้ว วันแต่งงานพวกเราจะขังม่านม่านไว้ที่บ้าน แล้วให้พี่สาวของเธอเข้าพิธีแต่งงานแทนจนจบ อย่างน้อยก็ถือว่าได้เติมเต็มความปรารถนาที่พวกเธอสองคนไม่อาจทำให้เป็นจริงอย่างเปิดเผย]

เรี่ยวแรงทั่วร่างของสวี่ม่านเหมือนถูกสูบหายไปในพริบตา