Masuk
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน
4
Share:
Lapor
Sinopsis
ความรักทรมาน
ย้อนกลับ
ความลำเอียง/ความเห็นแก่ตัว
เพื่อนรัก
มีสติและเป็นอิสระ
เคาท์ดาวน์
การเสียใจภายหลัง
การเจริญเติบโตของผู้หญิง
คืนปาร์ตี้สละโสดก่อนวันแต่งงาน จู่ ๆ หลินหร่าน เพื่อนสนิทของสวี่ม่านก็เสนอให้ทุกคนเล่นเกมคอสเพลย์กัน ผู้หญิงทุกคนต้องแต่งตัวเป็นแบบที่เจ้าบ่าวรักที่สุด ส่วนผู้ชายทุกคนต้องแต่งตัวเป็นแบบที่เจ้าสาวรักที่สุด สวี่ม่านกับเจียงซวี่หลิ่นอยู่เคียงข้างกันมาตั้งแต่ช่วงวัยเรียนอันอ่อนเยาว์ จนวันนี้กำลังจะก้าวเข้าสู่ชีวิตแต่งงาน หลังผ่านวันเวลาร่วมกันมาหลายปี เพื่อเซอร์ไพรส์เจียงซวี่หลิ่น สวี่ม่านจึงตั้งใจหาเครื่องแบบสมัยมัธยมปลายมาโดยเฉพาะ ตอนที่เธอมาถึงห้องส่วนตัว เจียงซวี่หลิ่นก็ถูกกรอกเหล้าจนเมามายอย่างหนักแล้ว เขาพิงโซฟาอยู่เพียงลำพัง ตรงหน้ามีกระป๋องเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เปล่าวางอยู่หลายกระป๋อง เธอเดินเข้าไปหาอย่างร่าเริง ก่อนก้มตัวลง กำลังจะเอ่ยเรียกเขาด้วยรอยยิ้ม แต่เจียงซวี่หลิ่นที่กำลังหรี่ตาอยู่กลับกระชากเธอเข้าไปในอ้อมกอด เขาใช้แขนรัดไหล่เธอไว้แน่น พลางเรียกชื่อสวี่อวี๋ซ้ำแล้วซ้ำเล่า “สวี่อวี๋ ในที่สุดเธอก็มาสักที” “คืนนี้เธออยู่กับฉันได้ไหม พองานแต่งสัปดาห์หน้าจบลง ฉันก็จะกอดเธอ จูบเธอแบบนี้ไม่ได้อีกแล้ว” รอยยิ้มบนใบหน้าของสวี่ม่านแข็งค้าง สวี่อวี๋คือพี่สาวของเธอ
Lihat lebih banyakBab terbaru
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 15
สวี่ม่านกลับถึงบ้านหลังทำงานล่วงเวลาเสร็จ เฉินอวี่กำลังต้มบะหมี่อยู่ในครัวต้นไม้สองสามกระถางบนระเบียงกำลังงอกงาม สะระแหน่แตกใบใหม่ ส่วนพลูด่างทอดเถาลงมาจนเกือบแตะพื้นแล้วสวี่ม่านเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ วางกระเป๋าไว้บนตู้ตรงทางเข้า เฉินอวี่ชะโงกตัวออกมาจากครัว “กินบะหมี่ไหม?”“อืม”ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน ตรงหน้าคนละชามเป็นบะหมี่น้ำใสที่มีไข่ดาวโปะอยู่ด้านบน เฉินอวี่กินไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า “วันนี้มีคนมาหาเธอที่บริษัท”“ใคร?”“หลินหร่าน” เฉินอวี่ตอบ “รออยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับตั้งสองชั่วโมง บอกว่าอยากเจอเธอ พนักงานต้อนรับถามฉันว่าจะทำยังไง ฉันเลยบอกว่าไม่พบ”ตะเกียบในมือของสวี่ม่านที่กำลังคีบบะหมี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “อืม”“หลินหร่านบอกว่าตัวเองผิดไปแล้ว”สวี่ม่านไม่ตอบอะไร ยังคงกินบะหมี่ต่อไปเฉินอวี่ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกตอนเอาชามไปเก็บในครัว เสียงน้ำไหลซู่ดังไม่ขาด สวี่ม่านยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองผ่านประตูครัวไปยังแผ่นหลังของเฉินอวี่ เขาเปิดก๊อกน้ำแรง ก้มหน้าล้างจาน แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขนล่างสวี่ม่านยิ้มบาง ๆเรื่องงานของเธอเป็นไปอย่างราบรื่นทีมที่สวี่ม่านดูแลได้
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 14
เจียงซวี่หลิ่นกลับไปที่หน่วยงาน พอเดินเข้าห้องทำงานก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากลคนในห้องพักชงกาแฟเห็นเขาก็รีบแยกย้ายกันทันที ส่วนคนที่นั่งอยู่ตามโต๊ะทำงาน พอเขาเดินผ่านก็ดันเก้าอี้หลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัวหัวหน้าเรียกเขาเข้าไปคุยในห้อง แม้จะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ทุกประโยคล้วนสื่อความหมายเดียวกันว่า “พักงานไปสักระยะเถอะ”เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร มีเพียงแอลกอฮอล์เท่านั้นที่ช่วยให้เขาหลับได้คืนนั้นเขาดื่มหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาท่ามกลางสติที่เลือนราง เขาเห็นใครคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตู มัดผมหางม้าต่ำ สวมเสื้อคลุมสีเทาอ่อน และรองเท้าส้นแบนคู่หนึ่งคือสวี่ม่าน เหมือนทุกครั้งในอดีตที่เธอมารับเขาหลังทำงานล่วงเวลาเสร็จเจียงซวี่หลิ่นลุกพรวดจากเก้าอี้จนแก้วเหล้าคว่ำตกพื้น เขาเซถลาไปทางประตูพร้อมกางแขนออก “ม่านม่าน”แต่เขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าคืนนั้นเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยรถพยาบาลท่ามกลางสติที่เลือนราง เขาฝันไปในฝัน สวี่ม่านสวมชุดกระโปรงสีขาวตัวนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขา ยิ้มพลางยื่นมือมาหาเขาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มแต่พอลืมตาขึ้นมา กลับไม่พบอะไรเลยห้องผู้ป่
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 13
สวี่ม่านลงจากเครื่องบินแล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปโรงพยาบาลทันทีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาปะทะจากสุดทางเดิน เธอถามหมายเลขห้องผู้ป่วยให้แน่ชัด ก่อนเดินไปถึงหน้าประตู ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่งแล้วผลักประตูเข้าไปแม่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดเหลือง ริมฝีปากแทบไม่มีสีเลือด ที่มือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ทันทีที่เห็นสวี่ม่าน ดวงตาของแม่ก็เป็นประกายขึ้นมา เธอยันขอบเตียงพยายามลุกนั่ง มืออีกข้างสั่นเทายื่นไปหา “ม่านม่าน ลูกมาแล้ว”สวี่ม่านยืนอยู่ตรงประตู มองมือที่แม่ยื่นมา แต่ไม่ได้เดินเข้าไปหา กลับถอยหลังไปสองก้าวมือของแม่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ แข็งค้างพ่อที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แม่กลับยกมือห้ามไว้ น้ำเสียงอ่อนแรงแต่ร้อนรน “อย่าว่าม่านม่านเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ลูกผอมลงเยอะเลย อยู่ข้างนอกคนเดียว กินไม่ดีใช่ไหม? ที่พักเป็นยังไงบ้าง?”“พอเถอะ”สวี่ม่านตัดบท น้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอก “ทำไมจู่ ๆ ถึงทำเหมือนเป็นห่วงฉันขนาดนี้? เมื่อก่อนพวกคุณเคยใส่ใจฉันด้วยเหรอ?”สีเลือดบนใบหน้าของแม่ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อยพ่อลุกพรวดขึ้นมา เงื้อม
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 12
สวี่ม่านก้มมองข้อมือที่เพิ่งถูกจับ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วดึงมือกลับ“ถ้าเธอไม่อยากให้พ่อแม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่” เสียงของเจียงซวี่หลิ่นดังมาจากด้านหลัง “ก็ให้เวลาฉันสิบนาที”ฝีเท้าของสวี่ม่านชะงัก เธอเงียบไปสองวินาที ก่อนหันหลังเดินไปยังร้านกาแฟข้างบริษัททั้งสองนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างเจียงซวี่หลิ่นวางกล่องสีฟ้าอ่อนใบนั้นลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเธอ “ฉันได้รับแล้ว ของพวกนี้เธอเป็นคนเตรียมไว้”เสียงของเจียงซวี่หลิ่นทั้งต่ำและแหบพร่า “ม่านม่าน ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปหลายอย่าง ฉันจะตัดขาดกับสวี่อวี๋อย่างเด็ดขาด ถ้าเธอยอม เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้—”สวี่ม่านยกกาแฟตรงหน้าขึ้นมา แล้วสาดใส่หน้าเขาจนหมดแก้ว“เหล้าแก้วนั้นยังสาดให้นายได้สติไม่ได้ กาแฟแก้วนี้ทำให้นายได้สติหรือยัง?” เธอวางแก้วกลับลงบนโต๊ะ “อย่ามาทำตัวน่าขยะแขยงใส่ฉัน”เช้าวันจันทร์ ตอนสวี่ม่านมาถึงหน้าอาคารบริษัท เธอก็เห็นเจียงซวี่หลิ่นยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนแต่ไกล ในมือถือถุงกระดาษสีขาวใบหนึ่งเธอเดินต่อไปโดยไม่หยุด มองตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลือบมองเขา ก่อนผลักประตูเข้าไปในบริษัทตอนเที่ยงขณะที่เธอลงมาข้างล่าง เจ้าหน้
Novel Rilis Baru
แยกห้องนอนสามปี พอฉันย้ายออกคุณสามีดันร้อนรน
เหนียนเหนียน2.2K Dibacaเลิฟซีนร้อนซ่อนชู้
ตัวร้ายสุดอำมหิต2.6K Dibacaคุณพูดถึงวันพรุ่งนี้ แล้วหายไป
ลั่วหู3.6K Dibacaมอบทั้งชีวิตให้เขาแล้ว ชาตินี้คงไม่มีวาสนาได้คู่กัน
แมวกวัก2.6K Dibacaเมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลาย
ลีร่า1.9K Dibacaเหมือนฉันไม่ได้รักเขาขนาดนั้นแล้ว
หิวข้าว557 Dibaca
Ulasan-ulasan