Se connecterPartager
บทที่ 12
Dernier chapitre
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 15
สวี่ม่านกลับถึงบ้านหลังทำงานล่วงเวลาเสร็จ เฉินอวี่กำลังต้มบะหมี่อยู่ในครัวต้นไม้สองสามกระถางบนระเบียงกำลังงอกงาม สะระแหน่แตกใบใหม่ ส่วนพลูด่างทอดเถาลงมาจนเกือบแตะพื้นแล้วสวี่ม่านเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะ วางกระเป๋าไว้บนตู้ตรงทางเข้า เฉินอวี่ชะโงกตัวออกมาจากครัว “กินบะหมี่ไหม?”“อืม”ทั้งสองนั่งหันหน้าเข้าหากัน ตรงหน้าคนละชามเป็นบะหมี่น้ำใสที่มีไข่ดาวโปะอยู่ด้านบน เฉินอวี่กินไปคำหนึ่งแล้วพูดว่า “วันนี้มีคนมาหาเธอที่บริษัท”“ใคร?”“หลินหร่าน” เฉินอวี่ตอบ “รออยู่ที่เคาน์เตอร์ต้อนรับตั้งสองชั่วโมง บอกว่าอยากเจอเธอ พนักงานต้อนรับถามฉันว่าจะทำยังไง ฉันเลยบอกว่าไม่พบ”ตะเกียบในมือของสวี่ม่านที่กำลังคีบบะหมี่ชะงักไปครู่หนึ่ง “อืม”“หลินหร่านบอกว่าตัวเองผิดไปแล้ว”สวี่ม่านไม่ตอบอะไร ยังคงกินบะหมี่ต่อไปเฉินอวี่ก็ไม่พูดถึงเรื่องนี้อีกตอนเอาชามไปเก็บในครัว เสียงน้ำไหลซู่ดังไม่ขาด สวี่ม่านยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองผ่านประตูครัวไปยังแผ่นหลังของเฉินอวี่ เขาเปิดก๊อกน้ำแรง ก้มหน้าล้างจาน แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขนล่างสวี่ม่านยิ้มบาง ๆเรื่องงานของเธอเป็นไปอย่างราบรื่นทีมที่สวี่ม่านดูแลได้
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 14
เจียงซวี่หลิ่นกลับไปที่หน่วยงาน พอเดินเข้าห้องทำงานก็รู้สึกได้ทันทีว่าบรรยากาศไม่ชอบมาพากลคนในห้องพักชงกาแฟเห็นเขาก็รีบแยกย้ายกันทันที ส่วนคนที่นั่งอยู่ตามโต๊ะทำงาน พอเขาเดินผ่านก็ดันเก้าอี้หลบไปด้านข้างโดยไม่รู้ตัวหัวหน้าเรียกเขาเข้าไปคุยในห้อง แม้จะไม่ได้พูดตรง ๆ แต่ทุกประโยคล้วนสื่อความหมายเดียวกันว่า “พักงานไปสักระยะเถอะ”เขาไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร มีเพียงแอลกอฮอล์เท่านั้นที่ช่วยให้เขาหลับได้คืนนั้นเขาดื่มหนักกว่าทุกครั้งที่ผ่านมาท่ามกลางสติที่เลือนราง เขาเห็นใครคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตู มัดผมหางม้าต่ำ สวมเสื้อคลุมสีเทาอ่อน และรองเท้าส้นแบนคู่หนึ่งคือสวี่ม่าน เหมือนทุกครั้งในอดีตที่เธอมารับเขาหลังทำงานล่วงเวลาเสร็จเจียงซวี่หลิ่นลุกพรวดจากเก้าอี้จนแก้วเหล้าคว่ำตกพื้น เขาเซถลาไปทางประตูพร้อมกางแขนออก “ม่านม่าน”แต่เขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่าคืนนั้นเขาถูกนำตัวส่งโรงพยาบาลด้วยรถพยาบาลท่ามกลางสติที่เลือนราง เขาฝันไปในฝัน สวี่ม่านสวมชุดกระโปรงสีขาวตัวนั้นยืนอยู่ตรงหน้าเขา ยิ้มพลางยื่นมือมาหาเขาตื่นขึ้นมาพร้อมรอยยิ้มแต่พอลืมตาขึ้นมา กลับไม่พบอะไรเลยห้องผู้ป่
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 13
สวี่ม่านลงจากเครื่องบินแล้วเรียกแท็กซี่ตรงไปโรงพยาบาลทันทีกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโชยมาปะทะจากสุดทางเดิน เธอถามหมายเลขห้องผู้ป่วยให้แน่ชัด ก่อนเดินไปถึงหน้าประตู ชะงักฝีเท้าครู่หนึ่งแล้วผลักประตูเข้าไปแม่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วย ใบหน้าซีดเหลือง ริมฝีปากแทบไม่มีสีเลือด ที่มือยังมีเข็มน้ำเกลือปักอยู่ทันทีที่เห็นสวี่ม่าน ดวงตาของแม่ก็เป็นประกายขึ้นมา เธอยันขอบเตียงพยายามลุกนั่ง มืออีกข้างสั่นเทายื่นไปหา “ม่านม่าน ลูกมาแล้ว”สวี่ม่านยืนอยู่ตรงประตู มองมือที่แม่ยื่นมา แต่ไม่ได้เดินเข้าไปหา กลับถอยหลังไปสองก้าวมือของแม่ชะงักค้างอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ แข็งค้างพ่อที่อยู่ข้าง ๆ ขมวดคิ้ว กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แม่กลับยกมือห้ามไว้ น้ำเสียงอ่อนแรงแต่ร้อนรน “อย่าว่าม่านม่านเลย ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ลูกผอมลงเยอะเลย อยู่ข้างนอกคนเดียว กินไม่ดีใช่ไหม? ที่พักเป็นยังไงบ้าง?”“พอเถอะ”สวี่ม่านตัดบท น้ำเสียงเรียบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้ระลอก “ทำไมจู่ ๆ ถึงทำเหมือนเป็นห่วงฉันขนาดนี้? เมื่อก่อนพวกคุณเคยใส่ใจฉันด้วยเหรอ?”สีเลือดบนใบหน้าของแม่ค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อยพ่อลุกพรวดขึ้นมา เงื้อม
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 12
สวี่ม่านก้มมองข้อมือที่เพิ่งถูกจับ ก่อนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วดึงมือกลับ“ถ้าเธอไม่อยากให้พ่อแม่รู้ว่าเธออยู่ที่นี่” เสียงของเจียงซวี่หลิ่นดังมาจากด้านหลัง “ก็ให้เวลาฉันสิบนาที”ฝีเท้าของสวี่ม่านชะงัก เธอเงียบไปสองวินาที ก่อนหันหลังเดินไปยังร้านกาแฟข้างบริษัททั้งสองนั่งลงที่โต๊ะริมหน้าต่างเจียงซวี่หลิ่นวางกล่องสีฟ้าอ่อนใบนั้นลงบนโต๊ะ แล้วเลื่อนไปตรงหน้าเธอ “ฉันได้รับแล้ว ของพวกนี้เธอเป็นคนเตรียมไว้”เสียงของเจียงซวี่หลิ่นทั้งต่ำและแหบพร่า “ม่านม่าน ฉันรู้ว่าฉันทำผิดไปหลายอย่าง ฉันจะตัดขาดกับสวี่อวี๋อย่างเด็ดขาด ถ้าเธอยอม เรากลับมาเริ่มต้นกันใหม่ได้—”สวี่ม่านยกกาแฟตรงหน้าขึ้นมา แล้วสาดใส่หน้าเขาจนหมดแก้ว“เหล้าแก้วนั้นยังสาดให้นายได้สติไม่ได้ กาแฟแก้วนี้ทำให้นายได้สติหรือยัง?” เธอวางแก้วกลับลงบนโต๊ะ “อย่ามาทำตัวน่าขยะแขยงใส่ฉัน”เช้าวันจันทร์ ตอนสวี่ม่านมาถึงหน้าอาคารบริษัท เธอก็เห็นเจียงซวี่หลิ่นยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามถนนแต่ไกล ในมือถือถุงกระดาษสีขาวใบหนึ่งเธอเดินต่อไปโดยไม่หยุด มองตรงไปข้างหน้าโดยไม่เหลือบมองเขา ก่อนผลักประตูเข้าไปในบริษัทตอนเที่ยงขณะที่เธอลงมาข้างล่าง เจ้าหน้
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 11
สายลมของเมืองใหม่พัดกระทบใบหน้า ให้ความรู้สึกฝาดระคายเล็กน้อยตอนสวี่ม่านลากกระเป๋าเดินทางออกจากสนามบิน เธอเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้าครู่หนึ่งเธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจ ระบายความอึดอัดที่ค้างอยู่ในอกออกมา แล้วเรียกแท็กซี่ไปยังอพาร์ตเมนต์ที่จองไว้ล่วงหน้าห้องพักมีหนึ่งห้องนอนหนึ่งห้องนั่งเล่น เฟอร์นิเจอร์เรียบง่าย หน้าต่างหันไปทางทิศเหนือ แต่สะอาดสะอ้านเจ้าของห้องเป็นป้าวัยห้าสิบกว่า เห็นเธอลากกระเป๋ามาคนเดียวก็ไม่ได้ถามอะไรมาก เพียงรับเงินประกันกับค่าเช่าเดือนแรก ก่อนยื่นกุญแจให้พร้อมบอกว่า “หนู ซูเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างมีทุกอย่าง ขาดอะไรก็ลงไปซื้อเองนะ”สวี่ม่านพยักหน้าเธอใช้เวลาสองวันจัดข้าวของ นำเสื้อผ้าสำหรับผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุดในกระเป๋าเดินทางแขวนเข้าตู้ แล้วไปซูเปอร์มาร์เก็ตซื้อผ้าปูที่นอน ปลอกผ้านวม และของใช้สำหรับอาบน้ำล้างหน้าเธอถอดซิมการ์ดออกจากโทรศัพท์เครื่องเก่า แล้วเปลี่ยนไปใช้ซิมใหม่เธอยัดโทรศัพท์เครื่องเก่าพร้อมซิมเดิมไว้ลึกสุดในลิ้นชัก และไม่เคยแตะมันอีกวันที่สาม เธอไปรายงานตัวที่บริษัทใหม่ตอนที่เธอยังอยู่เมืองบ้านเกิด บริษัทนี้เคยส่งคำเชิญสั
ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน บทที่ 10
ด้านบนสุดเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งขอบรูปเริ่มเหลืองเล็กน้อย เป็นรูปที่พวกเขาถ่ายไว้สมัยมัธยมปลายในรูป เขาสวมเสื้อยืดเก่าที่ซักจนสีซีด ผมถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง ยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงข้างสนามของโรงเรียนสวี่ม่านยืนอยู่ข้างเขา มัดผมหางม้า ผูกเสื้อนอกชุดนักเรียนไว้รอบเอว เงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทั้งสองโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวทั้งคู่ยิ้มอย่างสดใสไร้เดียงสาตามวัยปลายนิ้วของเจียงซวี่หลิ่นแตะลงบนรูปเบา ๆ แล้วไล้ไปตามกรอบหน้าของสวี่ม่านนั่นคือเธอในวัยสิบเจ็ดปี ชอบหัวเราะ ชอบเล่นสนุก และในกระเป๋านักเรียนก็มักมีลูกอมนมที่เขาแอบใส่ไว้ให้เสมอเขาพลิกรูปกลับ ด้านหลังมีข้อความหนึ่งบรรทัด เป็นลายมือของสวี่ม่านที่เขียนไว้อย่างตั้งใจทีละขีดทีละเส้น “เจียงซวี่หลิ่น ฉันชอบนาย”ลำคอของเจียงซวี่หลิ่นตีบแน่นขึ้นทันทีเขาหยิบของชิ้นถัดไปขึ้นมาดูใต้รูปถ่ายเป็นหางตั๋วหนังที่เริ่มเหลืองตามกาลเวลา—เรื่อง “อินเตอร์สเตลลาร์”ข้างตั๋วมีโพสต์อิทแปะอยู่ บนนั้นเป็นลายมือของสวี่ม่านว่า“ครั้งแรกที่เราไปดูหนังด้วยกัน นายแอบจับมือฉันในโรงหนัง ต่อจากนี้มือของฉันฝากให้นายดูแลแล้วนะ”ถัดลงมาเป็นกระดาษโน้ตยับ ๆ แผ่นหนึ
Vous vous intéresseriez aussi à
เงียบงัน
หยูจือจือ4.9K Vuesหมอฟู่ ฉันไม่ต้องการคุณแล้ว
มู่หือ28.1K Vuesสุขที่ไม่อาจเอ่ย
ผ่าน16.7K Vuesยามใบไม้ผลัดใบ
มู่หือ5.3K Vuesพวกเขายกห้องของฉันให้ลูกสาวคนโปรด
เฮลิโอโทรป1.5K Vuesภรรยาเปลี่ยนกุญแจบ้านไม่ให้กุญแจ ผมเลยหย่าทันที
หลานเยวียนเซินจิ่ง1.6K Vuesขายเพชรถูกเหมือนแจกฟรี แต่คู่หมั้นกลับเปย์ไม่อั้น
โอวพั่วหลิว1.5K Vuesรักที่ไปไม่ถึง
เฉิงจื่อ1.6K Vues
