All Chapters of ใบไม้ผลิผ่าน ฤดูร้อนยาวนาน: Chapter 1 - Chapter 10

สวี่ม่านลุกขึ้นอย่างหมดอาลัยตายอยาก ก่อนค่อย ๆ เดินออกจากห้องส่วนตัวอันครึกครื้นไปทีละก้าวเสียงของหลินหร่านดังไล่มาจากด้านหลัง “ให้ฉันไปส่งไหม?”สวี่ม่านกำลังจะส่ายหน้าปฏิเสธแต่หลินหร่านกลับพูดต่อเองอย่างไม่ใส่ใจ น้ำเสียงราวกับเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว“ช่างเถอะ ฉันจะไปรับสวี่อวี๋มาที่นี่ ตอนนี้ในหัวเจียงซวี่หลิ่นมีแต่สวี่อวี๋ ก่อนแต่งงานก็ปล่อยให้พวกเขาสองคนตามใจตัวเองกันสักครั้ง เธอคงไม่ถือสาหรอกใช่ไหม?”ไม่รอให้สวี่ม่านตอบอะไร หลินหร่านก็หันหลังกลับเข้าไปในห้องส่วนตัวทันทีสวี่ม่านเดินอยู่บนถนนยามดึกเพียงลำพังความเศร้าและความเจ็บปวดที่มาถึงล่าช้า ทำให้เธอขย้อนแห้งไม่หยุดตอนมัธยม วันหนึ่งหลังเลิกเรียนฝนตกหนัก ทุกคนกลับกันไปหมดแล้ว มีเพียงเจียงซวี่หลิ่นที่กางร่มคันใหญ่ยืนรอเธออยู่หน้าตึกเรียนนานถึงครึ่งชั่วโมง ทันทีที่เห็นเธอ เขาก็เอียงร่มมาทางเธอ ก่อนรับกระเป๋านักเรียนไปถือให้อย่างเบามือตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอเป็นไข้จนตัวร้อนจัด เจียงซวี่หลิ่นตระเวนหาร้านขายยาทั่วครึ่งเมืองตลอดทั้งคืน ก่อนเฝ้าอยู่ใต้หอพักของเธอโดยไม่ยอมไปไหนเลยตอนเธอหางานแล้วเจอแต่ความผิดหวัง จนนั่งย

โทรศัพท์สั่นขึ้น เป็นข้อความที่นายหน้าอสังหาริมทรัพย์ส่งมา[คุณสวี่ บ้านที่คุณประกาศขายไว้ ลูกค้าชอบทั้งทำเลและการตกแต่งมากเลยครับ][แต่ขอถามยืนยันอีกครั้งนะครับ คุณแน่ใจจริง ๆ ใช่ไหมว่าจะรีบขาย? ได้ยินว่าบ้านหลังนี้เป็นเรือนหอของคุณ ตกแต่งไว้อย่างดีขนาดนี้ น่าเสียดายมากเลยครับ]สวี่ม่านตอบกลับไปเรียบ ๆ เพียงคำเดียว[ค่ะ]นายหน้าตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว [งั้นขั้นตอนต่อไปผมจัดการให้เลยนะครับ? คุณสะดวกนัดส่งต่องานและให้ลูกค้าเข้าดูบ้านเมื่อไหร่ครับ?][มะรืนนี้ค่ะ พาลูกค้าเข้ามาได้เลย]หลังส่งข้อความเสร็จ เธอก็กินยาแก้แพ้ไปสองเม็ดบ้านหลังนี้คือเรือนหอที่เธอค่อย ๆ ตกแต่งขึ้นมาทีละนิดด้วยมือตัวเองแต่ตอนนี้ มันไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้วสวี่ม่านนั่งแท็กซี่มาถึงด้านล่างอาคารที่เรือนหอตั้งอยู่ ก่อนกดรหัสปลดล็อกประตูแล้วเดินเข้าไปทันทีที่ผลักประตูเข้าไป เธอก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยเสื้อผ้าของสวี่อวี๋ถูกวางทิ้งไว้กระจัดกระจายบนโซฟาในห้องรับแขกตรงตู้รองเท้าบริเวณโถงทางเข้า รองเท้าแตะคู่รักที่เธอตั้งใจสั่งทำเป็นพิเศษในตอนนั้นกลับถูกใครบางคนเตะทิ้งไว้อย่างไม่ใส่ใจข้างพรมในห้องรับแขกบนโต๊ะเตี้ย

เธอไม่ได้รับคำตอบ ก่อนเจ้าหน้าที่การแพทย์จะเข็นเธอขึ้นรถพยาบาลฉุกเฉินไม่นานนัก พ่อแม่ก็รีบรุดมาถึงโรงพยาบาลทั้งสองรีบเข้ามาข้างเตียงผู้ป่วย แววตาวาบผ่านด้วยความปวดใจแต่ในวินาทีถัดมา แม่กลับตบอกด้วยความหวาดผวา พลางถอนหายใจทั้งน้ำตา “ยังดีที่คนเจ็บคือลูก โชคดีที่ไม่ใช่อวี๋อวี๋! พี่สาวลูกบอบบางขนาดนั้น ทั้งถูกทำร้ายทั้งถูกมีดบาด จะทนไหวได้ยังไง!”พ่อที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดเห็นด้วย สีหน้าเต็มไปด้วยความสงสาร “ใช่ แค่คิดถึงความลำบากที่อวี๋อวี๋เคยเจอตอนอยู่บ้านสามี ก็ปวดใจจะแย่แล้ว ชีวิตของเธอลำบากมามากจริง ๆ”พยาบาลที่กำลังเปลี่ยนยาอยู่ข้าง ๆ ทนฟังต่อไม่ไหว มือชะงัก ก่อนอดพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงขุ่นเคืองไม่ได้ “คุณน้าคะ ตอนนี้คนที่นอนอยู่บนเตียง บาดเจ็บไปทั้งตัว แถมเกือบเอาชีวิตไม่รอดคือลูกสาวคนเล็กของคุณนะคะ คุณพูดว่าโชคดีที่ไม่ใช่ลูกสาวคนโตออกมาได้ยังไง?”แม่ชะงักอยู่กับที่ สีหน้าดูกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันทีเพื่อชดเชยสิ่งที่แม่เรียกว่า “ความติดค้าง” แม่จึงอาสารับหน้าที่จัดเตรียมอาหารบำรุงให้สวี่ม่านตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่นอนโรงพยาบาลแต่ตลอดทั้งสัปดาห์ อาหารที่ส่งมาล้วนเป็นรสชาติที่สวี

สีหน้าของเจียงซวี่หลิ่นค่อย ๆ ซีดเผือดลงเรื่อย ๆคลิปแรกเป็นภาพเขากับสวี่อวี๋ในเรือนหอ สวี่อวี๋สวมเสื้อเชิ้ตของเขา ซุกอยู่ในอ้อมกอด ส่วนเขาก้มลงจูบผมของเธอจากนั้นเป็นไฟล์เสียงบันทึกเขากดเปิด แล้วเสียงของตัวเองก็ดังออกมา“หลังแต่งงานฉันจะชดเชยให้เธอดี ๆ ฉันมีวิธีอธิบายกับเธอ เธอใจอ่อนขนาดนั้น ต้องให้อภัยพวกเราแน่นอน”จากนั้นเป็นเสียงแม่ของสวี่ม่าน “เร็วเข้า อวี๋อวี๋ รีบเปลี่ยนชุดเจ้าสาว ใกล้ถึงฤกษ์แล้ว”แล้วก็ตามด้วยเสียงกระวนกระวายของสวี่อวี๋ “พ่อ แม่ ถ้าน้องตื่นมาแล้วรู้ว่าฉันเข้าไปแทนที่เธอล่ะ”มือของเจียงซวี่หลิ่นกำแน่นขึ้นทันทีเขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น มองไปทางสวี่อวี๋เสียงฮือฮารอบข้างดังขึ้นจนระงับไม่อยู่แล้วช่างวิดีโอที่แบกกล้องอยู่ได้สติก่อนใคร เขาถอยหลังไปครึ่งก้าว หันไปสบตากับผู้ช่วยข้าง ๆ ก่อนทั้งคู่จะวางอุปกรณ์ในมือลงพร้อมกัน“คุณเจียง” ช่างวิดีโอวางกล้องลงกับพื้น “งานนี้พวกเราทำต่อไม่ได้ ที่โปรโมตไว้คือรักกันมานานจนได้ลงเอยกัน แต่กลับกลายเป็นเจ้าบ่าวนอกใจไปหาพี่สาว แถมวันแต่งงานยังเปลี่ยนตัวเจ้าสาวอีก? เรื่องฉาวเละเทะของครอบครัวพวกคุณ พวกเราถ่ายต่อไม่ไหว เงินจะค

ด้านบนสุดเป็นรูปถ่ายใบหนึ่งขอบรูปเริ่มเหลืองเล็กน้อย เป็นรูปที่พวกเขาถ่ายไว้สมัยมัธยมปลายในรูป เขาสวมเสื้อยืดเก่าที่ซักจนสีซีด ผมถูกลมพัดจนยุ่งเหยิง ยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงข้างสนามของโรงเรียนสวี่ม่านยืนอยู่ข้างเขา มัดผมหางม้า ผูกเสื้อนอกชุดนักเรียนไว้รอบเอว เงยหน้ามองเขาด้วยรอยยิ้ม ดวงตาทั้งสองโค้งเป็นจันทร์เสี้ยวทั้งคู่ยิ้มอย่างสดใสไร้เดียงสาตามวัยปลายนิ้วของเจียงซวี่หลิ่นแตะลงบนรูปเบา ๆ แล้วไล้ไปตามกรอบหน้าของสวี่ม่านนั่นคือเธอในวัยสิบเจ็ดปี ชอบหัวเราะ ชอบเล่นสนุก และในกระเป๋านักเรียนก็มักมีลูกอมนมที่เขาแอบใส่ไว้ให้เสมอเขาพลิกรูปกลับ ด้านหลังมีข้อความหนึ่งบรรทัด เป็นลายมือของสวี่ม่านที่เขียนไว้อย่างตั้งใจทีละขีดทีละเส้น “เจียงซวี่หลิ่น ฉันชอบนาย”ลำคอของเจียงซวี่หลิ่นตีบแน่นขึ้นทันทีเขาหยิบของชิ้นถัดไปขึ้นมาดูใต้รูปถ่ายเป็นหางตั๋วหนังที่เริ่มเหลืองตามกาลเวลา—เรื่อง “อินเตอร์สเตลลาร์”ข้างตั๋วมีโพสต์อิทแปะอยู่ บนนั้นเป็นลายมือของสวี่ม่านว่า“ครั้งแรกที่เราไปดูหนังด้วยกัน นายแอบจับมือฉันในโรงหนัง ต่อจากนี้มือของฉันฝากให้นายดูแลแล้วนะ”ถัดลงมาเป็นกระดาษโน้ตยับ ๆ แผ่นหนึ