Tous les chapitres de : Chapitre 11 - Chapitre 20

ห้องติวหนังสือชั้นสองของตึกวิศวะวันนี้เย็นยะเยือกกว่าเมื่อวานลมจากเครื่องปรับอากาศเป่าลงมาปะทะหลังคอโดยตรง กลิ่นปากกาไวต์บอร์ดผสมปนเปกับกลิ่นฝุ่นชอล์กและกาแฟซองราคาถูกจากตู้หยอดเหรียญ แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าบนเพดานไม่ได้สาดส่องให้ดูสวยงามเหมือนไฟสปอตไลต์ในห้องโรงแรมที่นี่ไม่มีกล้องบันทึกภาพ ไม่มีแถบยอดโดเนทที่มุมขวาบน มีเพียงโต๊ะโฟเมก้าสีเทาขอบบิ่น ๆ กับเก้าอี้พลาสติกที่ขาข้างหนึ่งสั้นกว่าเพื่อนรินมาถึงก่อนเวลาอีกครั้งวันนี้เธออยู่ในชุดนักศึกษาที่มิดชิดกว่าเดิม เสื้อเชิ้ตถูกติดกระดุมปิดสูงจดคอหอย เนื้อผ้าหนาพอที่จะซ่อนรอยจ้ำสีแดงช้ำใต้กระดูกไหปลาร้าซ้ายได้อย่างมิดชิด ซึ่งเธอจำไม่ได้แล้วว่าเขาทิ้งรอยไว้ให้เธอตอนไหนกระโปรงพลีทยาวคลุมเข่าตัวเก่ง วันนี้เธอไม่ได้สวมถุงน่อง เพราะผิวเนื้ออ่อนบางช่วงต้นขายังคงปวดระบมจากจังหวะการตอกอัด แว่นตาหนาเตอะถูกสวมทับใบหน้าจืดชืด ผมยาวถูกรวบมัดต่ำและตึงเปรี๊ยะกว่าปกติ ปากกาหมึกแดงถูกวางไว้ตรงกึ่งกลางโต๊ะราวกับเส้นแบ่งอาณาเขตตอนที่ทิ้งตัวลงนั่ง รินชะงักเกร็งไปครึ่งวินาที ชายกระโปรงขยับเสียดสี... ผิวเนื้ออ่อนนุ่มเบื้องล่างที่เพิ่งถูกรุกล้ำอย่างหนักห

คาบติวถัดมา ห้องเดิม ตึกเดิมลมจากเครื่องปรับอากาศยังคงเป่าลงมาเย็นยะเยือก กลิ่นปากกาไวต์บอร์ดกับรอยเขียนสูตรเก่ายังคงหลงเหลืออยู่บนกระดาน แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าและรินมาถึงก่อนเวลาอีกครั้งวันนี้เธอแต่งตัวรัดกุมประหนึ่งจะไปบวชชี เสื้อเชิ้ตแขนยาวถูกติดกระดุมปิดสูงจดคอหอย กระโปรงพลีทยาวคลุมเข่า แว่นตากรอบหนาสวมทับใบหน้าจืดชืด ปากกาแดงวางกั้นกลางโต๊ะราวกับเส้นแบ่งอาณาเขตอย่างชัดเจนผิวเนื้ออ่อนเบื้องล่างยังคงจดจำสัมผัสและจังหวะของคาบที่แล้วได้ดี รินขยับดึงชายกระโปรงให้คลุมปิดทับหัวเข่าจนมิดชิด ก่อนจะเปิดไฟล์ชุดแบบฝึกหัดขึ้นมาเตรียมพร้อมธามมาถึงตรงเวลาเป๊ะ แต่ทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตู เขากลับกดล็อกลูกบิดประตูดัง ‘คลิก’ จากด้านในโดยไม่ถามไถ่รินเงยหน้าขึ้นขวับ “ห้องรวมค่ะ” เธอเอ่ยเตือนเสียงแข็ง “ล็อกไม่ได้”“ล็อกได้” เขาวางกระเป๋าแล็ปท็อปลงบนโต๊ะอย่างไม่ยี่หระ “กูขอห้องนี้ลากยาวถึงสองทุ่มแล้ว เจ้าหน้าที่ชั้นหนึ่งเซ็นอนุญาตให้เรียบร้อย”รินอ้าปากเตรียมจะเถียงกลับ แต่แล้วคำพูดทุกคำก็ถูกกลืนหายลงคอไป เมื่อสายตาปะทะเข้ากับสิ่งที่เขาเพิ่งล้วงออกมาจากกระเป๋าใบที่สอง และโยนมันแหมะลงตรงกลางโต๊ะ

รถเมล์สายประจำที่จอดเทียบหน้าตึกวิศวะ อัดแน่นไปด้วยบรรดานักศึกษาและกลิ่นเหงื่อเย็นชืดจากแอร์ที่ใกล้จะพัง รินยืนโหนเสาอยู่ตรงประตูหลัง ไม่ยอมขยับไปนั่งเก้าอี้ที่ว่างอยู่มือทั้งสองข้างดึงชายกระโปรงพลีทให้ทิ้งตัวลงมาคลุมปิดทับหัวเข่าตลอดทาง กระเป๋าสะพายใบใหญ่ถูกกอดรัดคาดอก สายสะพายกดทับร่องอกผ่านเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมมิดชิดทุกครั้งที่ล้อรถบัสสะดุดกระแทกลูกระนาด กางเกงชั้นในผ้าฝ้ายที่เปียกชื้นก็เสียดสีครูดขึ้นลงกับผิวเนื้ออ่อนไหวเบา ๆรินขบกรามแน่น เบนสายตามองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่ยอมสบตาใคร ในกระเป๋าสะพายที่แนบชิดติดกับชายโครง ‘ปึกเงินสด’ ขยับกระแทกซี่โครงเธอตามจังหวะรถเบรก เสียงหนังยางเสียดสีกับกระดาษดังสะกิดผ้าบุเบา ๆ ราวกับเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลังเธอลงรถที่ป้ายหน้าหอพักแล้วกึ่งเดินกึ่งวิ่ง ลมเย็นของช่วงเวลาเกือบสามทุ่มพัดลอดเข้าใต้ชายกระโปรง สัมผัสเข้ากับเนื้อผ้าที่เปียกชื้นจนรู้สึกเย็นวาบติดผิวทันทีบันไดหอพักห้าชั้นไม่มีลิฟต์ พอถึงชั้นสอง เธอต้องหยุดยืนพักเหนื่อยหนึ่งครั้ง มือจับราวเหล็กไว้แน่น พยายามหุบขาเข้าหากัน พอถึงชั้นสี่ เธอต้องจัดแจงดึงชายกระโปรงให้เข้าที่อีกครั้งก่อนจะ

สายฝนเทกระหน่ำลงมาตั้งแต่ช่วงเที่ยงพื้นซีเมนต์หน้าตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เปียกชุ่มจนเจิ่งนองเป็นแอ่งน้ำ กลิ่นคาวปูนชื้น ๆ ผสมกับกลิ่นไอฝุ่นและควันรถตลบอบอวลติดเสื้อผ้าผู้คนที่เดินขวักไขว่เข้าออก ประตูกระจกชั้นล่างขึ้นฝ้าขาวโพลนจากลมหายใจของเหล่านักศึกษาที่มายืนออหลบฝนรินยืนปะปนอยู่ในกลุ่มคนเหล่านั้น สองมือเล็กกำสายกระเป๋าสะพายใบใหญ่ไว้ด้านหน้าแน่น นิ้วชี้ข้างขวาสอดเกี่ยวอยู่ใต้สายสะพาย ส่วนมือซ้ายคอยดึงรั้งชายเสื้อเชิ้ตที่ร่นหลุดออกจากขอบกระโปรงเพราะความเร่งรีบตอนก้าวลงจากรถเมล์เสื้อเชิ้ตตัวเดิม... กระดุมถูกติดมิดชิดจนถึงคอหอย กระโปรงพลีทสีเทาตัวยาวคลุมเข่า แว่นตากรอบหนาเตอะมีหยดน้ำฝนเกาะพราวที่มุมเลนส์ด้านซ้ายโดยที่ยังไม่ได้เช็ดออก ผมยาวถูกมัดรวบต่ำลวก ๆ ปล่อยให้ปอยผมด้านหน้าหลุดลุ่ยเปียกชื้นแนบติดพวงแก้มเธอไม่ได้มายืนหลบฝนเพราะกลัวเปียก ...แต่เธอกำลังถ่วงเวลา ไม่ให้ตัวเองเดินไปถึงห้องติวเร็วเกินไปต่างหากครืด... โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อด้านซ้ายสั่นเตือน ไม่ใช่ข้อความจากพ่อ... ไม่ใช่จากมุก... และเธอเดาได้ทันทีว่าชื่อที่ปรากฏในแอปพลิเคชันลับคือใคร เธอเลือกที่จะไม่หยิบมันขึ้นมาเปิ

คอนโดหรูชั้นสามสิบสองไม่มีกลิ่นคาวปากกาไวต์บอร์ดประตูลิฟต์เปิดออกสู่ทางเดินปูพรมสีเทาเข้ม ไฟสปอตไลต์ส่องลงพื้นตลอดสองข้างทาง กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในโถงทางเดินแผ่วเบาแต่บ่งบอกถึงราคาแพงลิบลิ่ว รินเดินตามหลังธามไปเงียบ ๆ ทิ้งระยะห่างไว้หนึ่งก้าวมือซ้ายของเธอกำสายกระเป๋าสะพายใบใหญ่ไว้แน่น มือขวาล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อเชิ้ต จับขอบกระดาษ ‘สัญญาพิเศษ’ ที่ถูกพับเก็บไว้ กระโปรงพลีทสีเทายาวคลุมเข่า รองเท้าผ้าใบชื้นแฉะจากละอองฝนที่เพิ่งหยุดตก คอเสื้อเชิ้ตติดกระดุมมิดชิด แว่นตากรอบหนามีฝ้าจาง ๆ เกาะพราวเพราะอุณหภูมิในอาคารเย็นเฉียบกว่าด้านนอกธามใช้มือขวารูดคีย์การ์ดปลดล็อก บานประตูไม้เนื้อแข็งเปิดผลักเข้าด้านในโดยไม่กระแทกกำแพง เขาเอียงตัวหลบให้เธอเดินเข้าไปก่อน ไม่ได้ฉีกยิ้มกว้างต้อนรับแขก แค่พยักพเยิดปลายคางไปทางโซนห้องนั่งเล่นห้องกว้างกว่าห้องติวที่ตึกวิศวะทั้งชั้นรวมกันเสียอีก หน้าต่างกระจกใสบานยักษ์จากพื้นจดเพดาน มองลอดลงไปเห็นแม่น้ำเจ้าพระยาทอดยาวเป็นแถบสีดำสนิท ตัดกับแสงไฟระยิบระยับจากสะพาน โซฟาหนังสีเทาเข้ม โต๊ะกลางหินอ่อน ไฟเพดานสลัวมัว ไม่ได้สว่างจ้าบาดตาแบบในโรงแรม และไม่ได้เหลืองหม