Tous les chapitres de : Chapitre 21 - Chapitre 30

เช้าวันต่อมาแสงลอดผ่านผ้าม่านหอพักเข้ามาเป็นแถบ เครื่องปรับอากาศในห้องพังสนิทไปตั้งแต่ห้าโมงเย็นของเมื่อวาน กลิ่นอับชื้นของผ้ากองโตจากมุมห้องน้ำยังคงลอยคลุ้งรินนั่งพับเพียบอยู่ที่ขอบเตียงอยู่นานกว่าจะทำใจยันตัวลุกขึ้นยืนได้มือซ้ายของเธอจับขยุ้มผ้าปูที่นอนแน่น มือขวากดทาบลงบนฟูกเพื่อดันน้ำหนักตัวขึ้น ทันทีที่ฝ่าเท้าทั้งสองข้างแตะพื้นและต้องรับน้ำหนักเต็ม ๆ สะโพกและกล้ามเนื้อต้นขาด้านในก็ปวดแปลบตึงรั้งขึ้นมาทันทีรินหยุดชะงัก ยืนหลังค่อมงอตัวอยู่ครู่หนึ่ง คิ้วเรียวขมวดมุ่นเข้าหากัน ฟันคมกัดริมฝีปากแน่นเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บมุกยังคงนอนคว่ำหน้าหลับสนิท เอาหมอนใบโตทับหูปิดกั้นเสียงรบกวนรินก้าวเดินเข้าห้องน้ำด้วยท่าทีเชื่องช้า ก้าวสั้น ๆ อย่างระมัดระวัง ปิดประตู รูดผ้าม่านพลาสติกปิดทับจนมิดชิดอีกชั้นแล้วจึงเปิดไฟ กระจกยังมีรอยคราบไอน้ำจาง ๆเธอค่อย ๆ ถอดเสื้อคลุมอาบน้ำออกด้วยมือทั้งสองข้าง เงยหน้ามองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกบริเวณใต้กระดูกไหปลาร้าข้างซ้าย มีรอยคิสสาร์กสีแดงช้ำรอยใหม่ประทับซ้อนทับรอยเก่าอย่างจงใจบนเนินอก มีรอยแดงเป็นจ้ำ ๆ ที่ไม่ได้เกิดจากรอยรัดของชุดชั้นใน และบนหน้าท้

พักสิบห้านาทีระหว่างคาบเรียนรินต้องเดินตัดจากตึกคณะเศรษฐศาสตร์ไปยังห้องสตูดิโออีกฝั่งเพื่อส่งงานกลุ่ม แดดยามบ่ายร้อนจัดจนพื้นยางมะตอยหน้าลานระอุด้วยไอร้อนเธอสลับยกกระเป๋าสะพายใบใหญ่มาไว้ที่ไหล่ซ้าย ส่วนมือขวายกขึ้นจับเช็กกระดุมคอเสื้อเชิ้ตเม็ดบนสุด เม็ดที่ถูกติดไว้แล้ว แต่อดไม่ได้ที่จะคลำสำรวจย้ำอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่ามันไม่ได้หลุดออกธามยืนพิงกำแพงหลบแดดอยู่ใต้ชายคาตึกวิศวะฝั่งทางเชื่อม เขาอยู่ในชุดเสื้อช็อปของคณะ มือขวาล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงยีนส์ มือซ้ายถือขวดน้ำดื่มเย็นเฉียบเขาไม่ได้ตะโกนเรียกชื่อติวเตอร์สาวเสียงดังให้คนอื่นหันมามอง ชายหนุ่มเดินตีคู่เข้ามาขนาบข้าง ทิ้งระยะห่างไว้หนึ่งก้าว แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เบาพอให้สายลมร้อนช่วยกลบเกลื่อนเสียง“ช่องบันไดซ้าย ชั้นสอง... สองนาที”เขาออกคำสั่งสั้นกุด “ตรงนั้นไม่เหมือนห้องติว บานประตูหนีไฟล็อกกลอนจากด้านในได้”รินไม่ได้ชะงักฝีเท้าหยุดเดินในทันที คิ้วเรียวขมวดมุ่น เธอยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดู เหลือเวลาอีกสิบสองนาทีก่อนจะเริ่มคาบเรียนถัดไปเธอไม่ยอมเอ่ยปากตอบรับ แต่สองขากลับก้าวเลี้ยวเข้าไปทางประตูหนีไฟฝั่งซ้าย ตรงตามตำแหน่งพ

ห้าโมงเย็นตรงเผงดวงอาทิตย์ยังไม่ยอมทิ้งตัวลับขอบฟ้า แดดช่วงเย็นยังคงแผดเผาจนอากาศร้อนอบอ้าว ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ฝั่งด้านหลังมีเงาตะคุ่มจากอาคารจอดรถทาบทับลงมาเป็นรูปสี่เหลี่ยมทึบ ลมร้อนพัดกรรโชกหอบเอากลิ่นฉุนของน้ำมันเครื่องผสมกับกลิ่นหญ้าแห้งจากลานทดลองลอยแตะจมูกรินยืนด้อม ๆ มอง ๆ อยู่ที่เชิงบันไดเหล็กฝั่งหนีไฟ มือซ้ายจับราวบันไดที่ยังคงร้อนผ่าว มือขวายกขึ้นจับเช็กปกเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมปิดสูงจรดคอหอย กระเป๋าสะพายใบเล็กกะทัดรัด ไม่ใช่กระเป๋าใบใหญ่ที่เคยใช้ซ่อนปึกเงินสดและในกระเป๋าใบนั้น ไม่มีปากกาหมึกแดงซ่อนอยู่ เธอตัดสินใจทิ้งมันไว้ที่หอพักด้วยความสมัครใจ หลังจากที่นั่งจ้องหน้าจอมือถืออ่านข้อความของเขาสลับกับมองกระเป๋าติวหนังสืออยู่สองนาทีเต็มรอยคิสสาร์กบนซอกคอฝั่งขวายังคงเป็นจ้ำสีม่วงช้ำ เธอโบกครีมรองพื้นทาทับไปใหม่ก่อนจะก้าวออกจากหอพัก ปกเสื้อเชิ้ตที่ตั้งชันเสียดสีกับรอยช้ำนั้นจนรินต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความเจ็บแปลบชั้นหนึ่ง... มีเสียงจอแจของนักศึกษาที่กำลังเดินกรูกันออกจากห้องแล็บแอร์เย็นฉ่ำ ชั้นสอง... เสียงผู้คนเริ่มเงียบสงบลง ชั้นสาม... ได้ยินเพียงเสียงเครื่องจักรในห้องปฏ

หอพักหญิง เวลา 17:10 น.รินทิ้งตัวลงนั่งบนขอบเตียงโดยยังไม่เปิดไฟดวงใหญ่ มือซ้ายของเธอวางนิ่งอยู่บนตัก ส่วนมือขวารูดซิปกระเป๋าสะพายใบเล็กค้างไว้ แต่ยังไม่ยอมหยิบอะไรออกมามุกไม่อยู่ในห้อง กระดาษโพสต์อิตแปะติดไว้ที่หน้ากระจก เขียนลวก ๆ ว่า ‘ซ้อมงานกลุ่มถึงสี่โมงนะมึง’ แต่นี่มันปาเข้าไปห้าโมงกว่าแล้วรินเดินเข้าห้องน้ำ ปิดประตูมิดชิด เธอค่อย ๆ ถอดรองเท้าผ้าใบออกทีละข้าง ก้มตัวลงอย่างระมัดระวังที่สุด ตะขอกระโปรงถูกปลด รูดซิปด้านข้างปล่อยให้เนื้อผ้าหลุดร่วงลงไปกองกับพื้นเหลือเพียงกางเกงชั้นในผ้าฝ้ายสีดำสนิท ที่จุดกึ่งกลางของมันมีคราบชื้นแฉะเป็นวงกว้าง สีเข้มกว่าตอนที่เพิ่งใส่เมื่อเช้าอย่างเห็นได้ชัดเธอก้มมองสภาพนั้นนิ่งค้าง ปมคิ้วขมวดเข้าหากันแน่น ริมฝีปากเม้มสนิทเป็นเส้นตรงมือเอื้อมไปเปิดวาล์วฝักบัว สายน้ำอุ่นจัดรดร่างกาย มือซ้ายยันผนังกระเบื้องไว้เพื่อพยุงตัว ส่วนมือขวาคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาซับล้างทำความสะอาดระหว่างง่ามขาตอนที่เนื้อผ้าสัมผัสโดนผิวอ่อนไหว รินต้องกัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงครางหลุดลอดออกมา ไม่ใช่เพราะความเสียวซ่าน แต่มันเป็นความเจ็บตื้อ ๆ ร้าวลึก ที่คอยย้ำเตือนถึงค

ห้องติวชั้นสองยังคงเปิดไฟดวงกลางสว่างจ้าเครื่องปรับอากาศทำงานหนักจนลมเย็นเฉียบเป่ารดท่อนแขนภายใต้เสื้อเชิ้ตของรินจนขนอ่อนลุกชันบนโต๊ะโฟเมก้ามี ‘ปึกเงินสด’ สองปึกวางซ้อนทับกันอยู่ หนังยางรัดแบงก์สีดำสนิทสะท้อนแสงไฟนีออนเป็นเส้นวาววับ ทว่ากลับไม่มีมือของใครยื่นออกไปแตะต้องมันรินยืนนิ่งอยู่ข้างเก้าอี้ฝั่งตัวเอง กระเป๋าสะพายใบใหญ่ยังไม่ได้ถูกรูดซิปเปิด มือซ้ายกำสายกระเป๋าเอาไว้แน่นจนข้อซีด ส่วนมือขวาทิ้งแนบลำตัว ไม่ยอมยื่นออกไปหาเศษกระดาษมูลค่ามหาศาลตรงหน้า“ฉันไม่รับเงินปึกนี้ค่ะ” เธอเอ่ยทำลายความเงียบน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความหวั่นไหว ปมคิ้วขมวดเข้าหากัน ดวงตากลมโตจ้องตรงไปที่ใบหน้าของธาม ไม่ได้หลุบมองยอดเงินที่กองล่อใจอยู่เลยแม้แต่นิดเดียว“เงินปึกนี้คือการขอซื้อคิวงานหน้าจอ และคิวหน้าจอของฉัน ก็ไม่ได้มีไว้ขายเหมาขาดให้คุณเป็นเดือน ๆ”ธามนั่งเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ทอดท่อนแขนกว้างขวาง ปลายนิ้วกลางมือขวาเคาะลงบนขอบปึกเงินสดช้า ๆ เป็นจังหวะเนิบนาบที่ชวนให้อึดอัดใบหน้าหล่อคมสันไม่ได้แดงก่ำด้วยความโกรธ ริมฝีปากเม้มสนิทเป็นเส้นตรง นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงอย่างอันตราย“มึงอ่านตัวเลขไม่ทัน