Tous les chapitres de : Chapitre 31 - Chapitre 39

รินก้าวออกจากหอพักตอนหนึ่งทุ่มสิบนาทีบนเบาะหลังรถแท็กซี่ มือซ้ายของเธอวางทาบอยู่บนกระเป๋าที่ตัก ส่วนมือขวาถือตลับครีมรองพื้น พยายามกดย้ำ ๆ ทากลบทับรอยคิสสาร์กสีม่วงช้ำที่ซอกคอภายใต้แสงไฟสลัวริมทางที่สาดเข้ามาในรถ เงาสะท้อนในกระจกหน้าต่าง เผยให้เห็นเรียวคิ้วที่เกร็งเขม็งตลอดทางเมื่อถึงโรงแรมมันคือล็อบบี้เดิมที่คุ้นเคย กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในโถงทางเดินก็เป็นกลิ่นเดิมรินสวมเสื้อโค้ตตัวยาวทับมิดชิด ไม่ยอมถอดแว่นตากรอบหนาออกจนกระทั่งเดินเข้าลิฟต์ไป เธอถอดแว่นตาเก็บลงกระเป๋า หยิบหน้ากากลูกไม้สีดำขึ้นมาสวมผูกปมไว้ด้านหลังศีรษะ ก่อนที่ประตูลิฟต์จะเปิดออกที่ชั้นเป้าหมายรูดคีย์การ์ดผลักประตูเข้าไป...ไฟในห้องสว่างไร้มุมมืดตามสเปกที่ตกลงกันไว้ กล้องบันทึกภาพสองตัวถูกตั้งสแตนด์บายรอไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้กดบันทึก เตียงคิงไซส์ปูด้วยผ้าปูสีขาวสะอาดตา บนโต๊ะข้างเตียง มีกล่องถุงยางอนามัยกล่องใหม่เอี่ยมวางคู่กับเจลหล่อลื่นขวดใหญ่รินวางกระเป๋าลงบนเก้าอี้ หยิบชุดลูกไม้สีดำออกมาแขวนเตรียมไว้ เปิดโทรศัพท์เช็กยอดเงินโอนครึ่งแรก แถบแจ้งเตือนสีเขียวโชว์ตัวเลขที่โอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้วมือขวากดปิดหน้าจอ ม

ไฟสถานะสีแดงบนกล้องฝั่งขวาสว่างค้าง ภายใต้แสงสปอตไลต์วงแหวนที่สาดแสงขาวจ้าไม่กะพริบแสงสว่างตกกระทบลงบนผ้าปูที่นอนสีขาว บนชุดชั้นในลูกไม้สีดำ บนหน้ากากสองใบที่ยังคงปกปิดใบหน้า และสาดส่องไปถึงเชือกผ้าม่านเส้นหนาที่พันธนาการอยู่บนพนักเก้าอี้มุมห้องNite นั่งตัวเอียงอยู่บนเก้าอี้บุนวม ข้อมือทั้งสองข้างถูกไพล่ไปด้านหลังพนักพิง ถูกเนกไทมัดรวบแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด เชือกผ้าม่านรัดตึงคาดหน้าอกถึงสองรอบ หน้ากากผ้าที่ถูกยัดอุดปากเปียกชุ่มไปด้วยน้ำลายที่มุมปาก แผงอกภายใต้เสื้อเชิ้ตสีดำกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรวดเร็วตามจังหวะหอบหายใจ ดวงตาเบิกกว้างสู้แสงไฟสีขาว จ้องมองภาพบนเตียงแล้วพยายามหลบตาหนี แต่ก็ถูกระยะห่างของเก้าอี้บังคับให้ต้องทนดูภาพเหล่านั้น ให้อยู่ในเฟรมภาพเดียวกันกับกล้องอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ธามยืนตระหง่านอยู่ระหว่างเตียงกับเก้าอี้ หยาดเหงื่อที่ขมับไหลซึมลงมาที่ผ้าบัฟลายกะโหลกจนเปียกชื้น เสื้อคลุมอาบน้ำเปิดอ้ากว้าง รอยสักปีกนกอินทรีบนหน้าท้องแกร่งขยับขึ้นลงตามจังหวะลมหายใจหนักหน่วงมือขวาของเขากำข้อมือของรินไว้แน่น ส่วนมือซ้ายกดหัวไหล่บาง บังคับให้เธอคว่ำหน้าลงกับผ้าปูที่นอน หัวเข่าของริ

เช้าวันต่อมาไร้เงาฝน แต่พื้นซีเมนต์หน้าตึกวิศวกรรมศาสตร์ยังคงชื้นแฉะและทิ้งคราบน้ำขังรินก้าวเดินช้ากว่าปกติ ชายกระโปรงพลีทตัวยาวกรอมข้อเท้าเสียดสีกัน ทุกย่างก้าวตอกย้ำความปวดร้าวที่สะโพกและต้นขาด้านใน ลำคอระคายเคืองเมื่อคอเสื้อเชิ้ตที่ติดกระดุมปิดสูงจรดคอหอยเสียดสีกับผิว แว่นตากรอบหนาถูกเช็ดจนเลนส์ใสแจ๋ว แต่กลับไม่อาจปกปิดรอยคล้ำใต้ตาที่เธอมองเห็นตัวเองผ่านกระจกเงารถเมล์ได้เลยกระเป๋าสะพายใบใหญ่ที่ทิ้งน้ำหนักลงบนบ่าซ้าย วันนี้มันหนักอึ้งกว่าทุกวัน ไม่ใช่เพราะมันอัดแน่นไปด้วยหนังสือเรียนแต่มันเต็มไปด้วยซองเงินสดที่ถูกนับและจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ มีทั้งเงินก้อนหนาจากโต๊ะติวโฟเมก้าที่เธอปฏิเสธไปเมื่อสองวันก่อน แต่ธามกลับยัดใส่ซองฝากคนส่งตามมาให้โดยไม่ลงชื่อ และยังมีเงินก้อนมหึมาที่ถูกโปรยสาดลงบนแผ่นหลังเปลือยเปล่าในห้องสตูดิโอไฟสว่างโร่นั่นเงินที่เธอฝืนใจนั่งนับจนครบทุกบาททุกสตางค์ทั้งที่มือยังสั่นเทากระดาษ ‘สัญญาพิเศษ’ ถูกพับซุกซ่อนไว้ในช่องลึกสุดของกระเป๋า รอยหมึกสีแดงสดที่เขียนคำว่า ยอมรับเงื่อนไข ยังไม่ถูกขีดฆ่ามุกทักท้วงตั้งแต่ตอนอยู่หอพักว่าทำไมวันนี้หน้าตาดูแข็งกระด้างนัก ร

รินเดินไปไม่ถึงหน้าลิฟต์แสงไฟสีเหลืองหม่นในโถงทางเดินตกกระทบลงบนพื้นซีเมนต์และปลายรองเท้าผ้าใบของเธอ เธอหยุดชะงักค้างอยู่กลางทางโดยที่สมองยังไม่ได้สั่งการ มือซ้ายของเธอยังคงกำสายกระเป๋าสะพายแน่น ส่วนมือขวาเผลอยกขึ้นจับขอบกระเป๋าเสื้อเชิ้ต ตรงตำแหน่งที่เมื่อครู่นี้ ไม่มีกุญแจห้องติวให้คลำหา เพราะลูกกุญแจมันอยู่กับเขาสมองสั่งการซ้ำ ๆ ให้รีบก้าวลงบันไดแล้วกลับหอพักไปซะ แต่ภาพของผ้าบัฟที่วางหงายหน้าอยู่บนโต๊ะโฟเมก้า กลับไม่ยอมเลือนหายไป มันถูกประทับติดตาพอ ๆ กับบานประตูห้องที่เธอตั้งใจดึงปิดไม่สนิทรินหมุนตัวหันหลังกลับบานประตูห้องติวยังคงแง้มเปิดค้างไว้เป็นช่องเล็ก ๆ ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศไหลเล็ดลอดออกมาปะทะผิว และกลิ่นหนังเก่า ๆ ก็ยังคงลอยอวลไม่จางหายเธอผลักบานประตูเข้าไปอีกครั้งโดยไม่คิดจะเคาะ มือขวาเอื้อมไปจับลูกบิดแล้วกดล็อกกลอนจากด้านในดังกริ๊ก ! ทั้งที่เมื่อช่วงเย็นเพิ่งจะออกปากสั่งห้ามไม่ให้เขาล็อกประตูแท้ ๆธามยังคงยืนตระหง่านอยู่ที่หน้าโต๊ะโฟเมก้า เขายังไม่ได้เก็บหน้ากากหนัง และยังไม่ได้เก็บซองเงินสด ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นช้า ๆ นัยน์ตาคมกริบจดจ้องมองคนที่เพิ่งจะเดินกลับเข้าม

เสียงฝนตกกระทบกระจกบานสูงของคอนโดชั้นสามสิบสอง แอร์ทำงานเงียบกริบ รินนั่งขัดสมาธิอยู่บนโซฟาหนังสีเทาบนตักมีไอแพดที่เปิดหน้าแอปพลิเคชันพอร์ตหุ้น ไม่ใช่บัญชีหน้าจอใต้ดินอีกต่อไปเสื้อยืดสีดำตัวโคร่งของธามที่เธอสวมทับเลิกขึ้นมาจนเห็นต้นขาขาวเนียน รอยคิสสาร์กสีม่วงที่ซอกคอถูกปล่อยเปลือยโดยไม่มีคอนซีลเลอร์ปกปิดธามเดินเช็ดผมเปียกหมาดออกมาจากห้องน้ำ กางเกงวอร์มสีเทาเกาะหมิ่นเหม่บนสะโพกสอบ รอยสักปีกนกอินทรีขยับตามจังหวะก้าวเดินเขาเดินตรงมาที่โซฟา รั้งตัวเธอดึงให้เอนหลังพิงแผงอกกว้าง กลิ่นสบู่แบรนด์หรูผสมไอร้อนจากตัวผู้ชายทำให้รินต้องละสายตาจากกราฟสีเขียวแดงบนหน้าจอ"แอร์เย็นไปหรือเปล่า ยัยลูกไม้"เขากระซิบชิดใบหูโดยไม่รอคำตอบ มือหนาเอื้อมไปหยิบ เสื้อช็อปสีเลือดหมู ที่พาดอยู่บนพนักโซฟา คลุมทับลงบนไหล่บอบบางของเธอ กลิ่นน้ำมันเครื่องจาง ๆ ผสมกลิ่นน้ำหอมเฉพาะตัวของเขาคลุ้งขึ้นมาแตะจมูก รินขยับตัวยุกยิก แต่ไม่ได้ปัดมันออกก่อนที่เธอจะทันได้บ่นเรื่องความหนักของผ้า โลหะชิ้นเล็ก ๆ ก็ถูกโยนลงมากระทบหน้าจอไอแพดดัง กึก !รินชะงัก นิ้วเรียวหยิบวัตถุสีหม่นนั้นขึ้นมา มันคือ ‘เกียร์’ สัญลักษณ์ของเด็กวิศว