เด็กวิศวะที่ฉันด่า คือ แอคเค่อที่ฉันคอลแล็บด้วย

“กรี๊ดดดดดด ! อีริน มึงดูดิ ! รอยสักขยับแล้ววว ผัวมากแม่ !”

เสียงกรี๊ดอัดหมอนของ ‘มุก’ รูมเมทสาวที่หอบไอแพดวิ่งข้ามห้องมาสิงอยู่บนเตียงเพื่อนสนิท ดังแข่งกับเสียงหอบหายใจกระเส่าที่ทะลุลำโพงออกมา

รินพรูลมหายใจยาว พยายามแกะมือปลาหมึกของเพื่อนที่กำลังเขย่าแขนเธอออกอย่างยากลำบาก

“มึงหยุดเขย่าแขนกูก่อนอีมุก นิ้วกูกดเครื่องคิดเลขพลาดหมดแล้วเนี่ย !”

แทนที่รินจะตื่นเต้นกับกล้ามหน้าท้อง ลอนซิกแพ็กแน่นตึง หรือลีลาดิบเถื่อนของ ‘T-Rex’ แอคเค่อหนุ่มตัวท็อปบนหน้าจอ ดวงตากลมโตภายใต้แว่นตากรอบหนาเตอะกลับจ้องเขม็งไปที่แถบยอดโดเนทตรงมุมขวาบน นิ้วเรียวกดเครื่องคิดเลขในมือถือรัวยิก

“ห้าพันคอยน์… สี่หมื่น… แปดหมื่น… เชี่ยเอ๊ย !” รินสบถเบา ๆ แววตาเต็มไปด้วยความริษยา “มึงดูยอดโดเนทดิ หมอนี่แค่นั่งโชว์ขอบกางเกงในกับลูบคลำตัวเองแค่สิบห้านาที แต่ฟันเงินไปเกือบแสน ผู้ชายคนนี้มันเหมืองทองชัด ๆ”

มุกเบะปากใส่ความหน้าเงินของเพื่อน “ก็เขาตัวท็อปสายเถื่อนปะวะ มึงจะเอาแอคเค่อลูกเจี๊ยบของมึงไปเทียบได้ไงแม่กุหลาบลูกไม้”

บนหน้าจอโทรศัพท์ T-Rex สวมผ้าบัฟลายกะโหลกสีดำดึงปิดทับครึ่งล่างของใบหน้า เผยให้เห็นเพียงดวงตาคมกริบดุดัน รอยสักรูปปีกนกอินทรีบนแผงอกขยับเป็นจังหวะตามการขยับมือเบื้องล่าง สันกรามแกร่งบดขบจนเห็นรอยนูนดุนดันเนื้อผ้าลายกระดูก

แชตพูดคุยด้านล่างจอวิ่งเร็วจนตัวอักษรทับกัน มุกหวีดร้องขึ้นมาอีกครั้งตอนที่เขาจงใจเลื่อนกล้องต่ำลงไปอีกนิด

แต่รินไม่ได้กรี๊ดตาม เธอกดหยุดภาพ แคปหน้าจอแถบยอดโดเนทนั้นไว้ แล้วสลับไปเปิดแอปพลิเคชันโน้ตในโทรศัพท์ที่มีแต่ตัวเลขยุบยับ

ยอดโดเนทเดือนนี้ของบัญชี ‘Rose Lace’ นิ่งสนิทมาสองสัปดาห์แล้ว

ค่าหอ... จ่ายแล้ว ค่าเทอม... ยังพอถูไถ แต่ปัญหาคือข้อความล่าสุดจากพ่อที่ส่งมาในแชตไลน์เมื่อเช้า มันไม่ใช่คำทักทายไถ่ถามสารทุกข์สุกดิบ แต่มันคือรูปถ่ายใบแจ้งหนี้พร้อมกับข้อความสั้น ๆ ว่า ‘ช่วยพ่อหน่อยได้ไหมลูก’

ก้อนเนื้อในอกซ้ายของรินบีบรัดจนปวดหนึบ เธอผลักแว่นตาที่ตกลงมาตรงสันจมูกขึ้น แววตาที่เคยว้าวุ่นแปรเปลี่ยนเป็นการคำนวณอย่างเยือกเย็น

“ก็เพราะเทียบไม่ได้ไง กูถึงต้องหาทางลัด”

ในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ นี้ เธอคือริน เด็กเนิร์ดคณะเศรษฐศาสตร์ปีสามในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งย้วย ๆ ผมมัดรวบลวก ๆ เป็นก้อน และผิวหน้าที่ไม่เคยสัมผัสเครื่องสำอาง

แต่เมื่ออยู่บนหน้าจอในฐานะ Rose Lace เธอคือสาวหน้ากากลูกไม้ที่ครางกระเส่าได้อย่างเป็นธรรมชาติและยั่วเย้าที่สุด ปัญหาคือตอนนี้อุปสงค์ตลาดของเธอเริ่มนิ่ง ฐานลูกค้าเดิมกระเป๋าไม่หนักพอจะช่วยให้เธอเคลียร์หนี้ก้อนใหญ่ที่กำลังจี้คอหอยอยู่ได้

มุกนอนคว่ำ กางแขนเกยอยู่บนหมอนของริน ขมวดคิ้วมุ่น

“ทางลัดคืออะไร ? มึงจะไปโชว์กีแข่งกับพี่เร็กซ์เลยหรือไง ไม่รอดหรอกแม่ คนดูของตานั่นเขาจ่ายเพราะอยากเสพความดุดัน ไม่ได้จ่ายเพราะอยากเห็นยัยติวเตอร์มานั่งถอดสมการ”

“กูไม่ได้จะไปแข่งกี...” รินสวนกลับเร็วเกินไปจนต้องชะงักเมื่อตัวเองเผลอหลุดคำหยาบออกมา “กูจะเสนอคอลแล็บ... แบ่งหน้าจอ ต่างคนต่างทำ คนที่เสพความเถื่อนของเขาอยู่แล้ว ถ้าได้ความยั่วแบบขัดขืนของกูไปประกบ ยอดมันจะพุ่งกินรวบทั้งสองทาง”

มุกยกหัวขึ้นพรวด ตาโตเท่าไข่ห่าน “นี่มึงจะทักหาตัวท็อปจริง ๆ เหรอ !”

“คืนเดียว... ถ้าตกลงหารห้าสิบห้าสิบแล้วตัวเลขสวย กูก็ปิดยอดหนี้ก้อนนี้ได้”

ไม่รอให้เพื่อนรักห้าม รินสลับแอปพลิเคชัน เปิดโปรไฟล์ของ T-Rex ที่มียอดผู้ติดตามต่างจากเธอลิบลับ นิ้วเรียวชะงักค้างเหนือแป้นพิมพ์อยู่เพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะรัวพิมพ์ข้อความลงไปด้วยท่าทีของนักธุรกิจที่กำลังยื่นข้อเสนอ ไม่ใช่คนร้อนเงินที่กำลังไปอ้อนวอนขอความเมตตา

Rose Lace : สนใจคอลแล็บไลฟ์แบบ Split Screen ไหม ? ต่างคนต่างทำคนละฝั่งจอ ห้ามโชว์หน้า ห้ามนัดเจอ แบ่งรายได้ 50/50 ถ้าสนใจเดี๋ยวส่งกติกาเพิ่มให้พิจารณา ถ้าตกลง... นัดได้เลยคืนพรุ่งนี้

รินกวาดสายตาอ่านทวนอีกครั้ง เธอลบประโยคที่ดูเกรงใจหรืออ่อนไหวทิ้งไปจนหมด เหลือไว้เพียงเงื่อนไขแข็งกระด้าง แล้วกดส่งทันที

มุกแย่งมือถือไปดู ทำหน้าเหมือนเห็นคนโง่เดินตัวเปล่าไปตีบอสโดยที่เลเวลตัวเองยังไม่ถึงสิบ

“มึงบ้าไปแล้วอีรินนนนน ! มึงหัดดูจำนวนคอยน์ต่อนาทีของแกบ้างได้ไหม เขาจะมาหารครึ่งกับมึงทำไม !”

“ดูแล้ว” รินยึดมือถือคืนมาถือไว้แน่น “ก็เพราะดูแล้วไง กูถึงทัก”

เธอไม่ได้บอกมุกว่า ในหัวของเธอตอนที่กดปุ่มส่งข้อความ มันไม่ได้มีภาพซิกแพ็กหรือความเสียวซ่านอะไรเลย มันมีแค่ภาพคอลัมน์ตัวเลขหนี้สินที่พ่อส่งมา กับดอกเบี้ยมหาโหดที่เธอคำนวณกราฟล่วงหน้ามาตั้งแต่ปีหนึ่งต่างหาก