Todos los capítulos de เทียนเผิง : แสวงวิถี: Capítulo 91 - Capítulo 100

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๑ — เมื่อรากวิญญาณเรียกหา เสียงระฆังจากวัดทางทิศตะวันออกดังมาถึงเรือนรับรองขณะเทียนเผิงกำลังผูกเชือกห่อสัมภาระ แสงเช้าของนครหลวงส่องผ่านหน้าต่างไม้เป็นริ้วสีทอง ฝุ่นละเอียดลอยอยู่เหนือพื้นห้อง กลิ่นขนมงาจากตลาดเบื้องล่างเจือมากับกลิ่นฝนที่ตกค้างตั้งแต่เมื่อคืน บนโต๊ะมีผลสาลี่สองลูกซึ่งเขาซื้อไว้มากเกินจำเป็น และห่อสมุนไพรเล็ก ๆ ที่หลินเยว่ฝากกลับไปให้หมอเซี่ยหมิง เทียนเผิงกำลังตรวจว่าลืมสิ่งใดหรือไม่ เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองครั้ง หลินเยว่ยืนอยู่ด้านนอกพร้อมตะกร้าอาหารเช้า นางสวมเสื้อสีอ่อนเรียบง่าย ผมรวบไว้ด้านหลัง มีรอยหมึกเล็ก ๆ ติดอยู่ตรงข้างนิ้วชี้ “ข้าคิดว่าท่านคงเตรียมจะกลับโดยไม่กินข้าวอีกแล้ว” นางกล่าวก่อนเดินเข้ามาโดยไม่รอคำเชิญ เทียนเผิงยิ้มแล้วช่วยรับตะกร้า ภายในมีข้าวห่อใบบัว ไข่ต้ม และขนมแป้งนึ่งที่ยังอุ่นอยู่ ทั้งสองนั่งกินตรงโต๊ะริมหน้าต่าง เสียงผู้คนเริ่มจับจ่ายในตลาดดังแว่วขึ้นมาเป็นระยะ หลินเยว่เล่าเรื่องบทเรียนที่จะต้องอ่านในสัปดาห์ถัดไป ส่วนเทียนเผิงเล่าเรื่องเว่ยซานที่เพิ่งได้รับหลักฐานยืนยันว่าพลังของตนเค

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๓ — รอยร้าวระหว่างสองภพ ถ้วยชาบนโต๊ะไม่ได้แตก หากน้ำภายในกลับสั่นขึ้นเองเป็นวงเล็ก ๆ ทั้งที่ไม่มีผู้ใดแตะต้อง หลินเยว่หยุดพู่กันกลางอากาศ เงยหน้ามองผิวน้ำซึ่งกระเพื่อมอยู่สามครั้งก่อนกลับสงบนิ่ง แสงเช้าส่องผ่านหน้าต่างห้องเรียนของสำนักแพทย์หลวง กลิ่นหมึกใหม่ผสมกลิ่นเปลือกส้มตากแห้งลอยอยู่ระหว่างชั้นตำรา อาจารย์อู๋ยังคงอธิบายเรื่องการแยกอาการของโรคเรื้อรัง แต่หลินเยว่กลับเห็นซูเหอซึ่งนั่งข้างกันขมวดคิ้วมองถ้วยของตนเช่นเดียวกัน “เจ้าก็เห็นหรือ” หลินเยว่กระซิบ ซูเหอพยักหน้าโดยไม่ละสายตาจากผิวน้ำ ทันใดนั้นเสียงร้องดังขึ้นจากลานด้านนอก ตามด้วยเสียงเครื่องปั้นดินเผาตกแตก นักเรียนหลายคนสะดุ้ง อาจารย์อู๋วางตำราลงแล้วเดินออกไปตรวจ หลินเยว่กับซูเหอตามไปโดยหยิบกระเป๋าเครื่องมือรักษาติดมือ เมื่อพ้นประตูห้องเรียน ทั้งคู่พบชายหนุ่มในชุดคนส่งของนั่งอยู่ข้างรถเข็น ใบหน้าซีดเผือด มือทั้งสองกำขอบเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาว ข้างตัวมีไหดินแตกกระจาย น้ำไหลนองบนพื้นหิน เขาไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงจากเศษไห แต่กลับหายใจถี่และมองไปรอบตัวราวกับเพิ่งตื่นจากฝันร้าย “ข้าอ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๕ — ผู้ค้ำจุนและผู้ถูกเลือก สวรรค์ในคืนที่โคมทองคำดับลงครึ่งหนึ่งกลับงดงามอย่างที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด เมื่อแสงประดิษฐ์ตามระเบียงตำหนักถูกลดกำลัง ดวงดาวซึ่งเคยถูกกลบรัศมีมานานก็ปรากฏชัดขึ้นเหนือทะเลเมฆ ดาวบางดวงเล็กจนแทบมองไม่เห็น แต่เมื่อยืนอยู่ในความมืดนานพอ กลับพบว่าพวกมันมีอยู่มากมายจนนับไม่ถ้วน เทียนเผิงยืนอยู่บนสะพานหินขาวระหว่างตำหนักไท่ซั่งเหล่าจวินกับหอควบคุม ในมือมีห่อกระดาษบรรจุขนมงาที่หลินเยว่ฝากมาจากนครหลวง เขาหยิบกินไปหนึ่งชิ้น รสหวานมันติดปลายลิ้นขณะทอดสายตามองเจ้าหน้าที่ซึ่งกำลังช่วยกันขนหินปราณสำรองไปยังจุดรับแรงด้านตะวันตก บางคนสวมเครื่องแบบ บางคนเป็นช่างซ่อมที่มีคราบเขม่าติดใบหน้า ไม่มีใครสนใจว่าแสงบนตำหนักของตนสว่างน้อยลงเท่าใด เพราะเวลานี้สิ่งสำคัญกว่าคือทำให้เส้นทางขนส่งยาและสถานพยาบาลยังคงใช้งานได้ตามปกติ เทียนเผิงมองภาพนั้นก่อนนึกถึงชิงหลิว หมู่บ้านเล็ก ๆ ซึ่งผู้คนช่วยกันแบกน้ำ ยกฟืน และดูแลคนเจ็บโดยไม่ต้องรอให้มีผู้ใดประกาศว่าตนเป็นวีรบุรุษ เขาเคยคิดว่าสวรรค์แตกต่างจากโลกมนุษย์มากนัก แต่เมื่อโคมดับลงและเหล่าเทพ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๗ — ราคาของผู้สมัครใจ ชายชราผู้หนึ่งยื่นมือออกมาข้างหน้า ก่อนวางป้ายประจำตัวลงบนโต๊ะหินด้วยความระมัดระวัง ป้ายนั้นทำจากไม้ธรรมดา ขอบด้านหนึ่งถูกขัดจนมนเพราะผ่านการใช้งานมาหลายร้อยปี อักษรที่สลักอยู่ตรงกลางระบุเพียงชื่อกับตำแหน่งของผู้ถือ—กงอี้ เจ้าหน้าที่ดูแลทางผ่านชั้นรองของสวรรค์ เขามิใช่เทพผู้มีชื่อเสียง ไม่เคยนำทัพออกรบ และไม่มีวิชาใดซึ่งผู้คนกล่าวขานว่าไร้เทียมทาน แต่เช้าวันนี้เขากลับเป็นคนแรกที่เดินเข้ามาขอลงชื่อเป็นผู้ค้ำจุนครรภ์รองรับ หลังมีประกาศรับอาสาสมัครจากผู้เชี่ยวชาญที่เข้าใจความเสี่ยงและมีคุณสมบัติตามเกณฑ์ เหวินฉางเงยหน้าจากเอกสาร มองมือซึ่งเต็มไปด้วยรอยด้านของชายชราก่อนถามว่า “ท่านได้อ่านคำอธิบายเรื่องผลต่อรากปราณครบแล้วหรือไม่” กงอี้พยักหน้า “ข้าอ่านแล้ว” “ท่านเข้าใจหรือไม่ว่าหากเกิดความผิดพลาด อาจไม่เพียงสูญเสียพลัง แต่ร่างปราณอาจไม่สามารถฟื้นคืนสภาพเดิมได้อีก” ชายชรานิ่งไปชั่วขณะ ก่อนตอบว่า “เข้าใจ” เหวินฉางจึงถามคำถามสุดท้าย “เหตุใดท่านจึงต้องการสมัคร” กงอี้ก้มมองป้ายไม้ของตน “ข้าดูแลทางผ่านมาหลายร้อยปี เคยเห็น

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๙๘.๒ — สิทธิ์ของผู้ที่ยังมีชีวิต ณ สำนักแพทย์หลวงในนครมนุษย์ หลินเยว่กำลังช่วยอาจารย์อู๋ตรวจหญิงผู้หนึ่งซึ่งมีไข้ต่ำและเหนื่อยง่ายหลังทำงานหนักติดต่อกันหลายวัน เมื่อถ้วยน้ำบนโต๊ะข้างเตียงสั่นขึ้นเองอีกครั้ง นางหยุดมือชั่วขณะ ก่อนเงยหน้ามองซูเหอซึ่งยืนอยู่ใกล้ประตู ทั้งสองไม่ต้องเอ่ยถามก็รู้ว่าเกิดสิ่งผิดปกติขึ้นอีกแล้ว ไม่กี่อึดใจต่อมา มีคนวิ่งมาแจ้งว่าหยางอี้ซึ่งกำลังพักฟื้นเกิดอาการหนาวกลางอกและสับสนชั่วครู่ อาจารย์อู๋จึงมอบหมายให้หมอเวรรับช่วงคนไข้เดิม แล้วพาหลินเยว่ไปตรวจชายหนุ่ม เมื่อมาถึงพบว่าหยางอี้ยังมีสติและตอบคำถามเรื่องชื่อกับสถานที่ได้ แต่ใบหน้าไร้สีเลือด มือข้างหนึ่งกำชายเสื้อแน่น “มันเหมือนมีใครเปิดประตูอยู่ในหัวข้า” เขาพูดด้วยน้ำเสียงสั่น “ข้าเห็นถนนที่ไม่เคยเดิน เห็นหิมะตกบนหลังคาสูง แล้วก็ได้ยินคนเรียกชื่อหนึ่งซ้ำ ๆ แต่ข้าจำไม่ได้ว่าชื่อนั้นคืออะไร” หลินเยว่คุกเข่าลงข้างเตียง “ตอนนี้ท่านยังอยู่ที่สำนักแพทย์ ข้าอยู่ตรงนี้ ท่านได้ยินเสียงข้าชัดหรือไม่” หยางอี้พยักหน้า นางจึงให้เขาค่อย ๆ บรรยายสิ่งที่รู้สึกโดยไม่พยายาม