เทียนเผิง : แสวงวิถี의 모든 챕터: 챕터 71 - 챕터 80

ตอนที่ ๗๑ — ทางที่เดินไปด้วยกัน เทียนเผิงตื่นก่อนฟ้าสางหนึ่งก้านธูป เขาลืมตาในความมืดโดยไม่ต้องอาศัยเสียงกลองหรือสัญญาณจากกองทัพ นอกหน้าต่างมีเสียงจิ้งหรีดตัวสุดท้ายร้องแข่งกับลมหนาวอ่อน ๆ กลิ่นดินชื้นจากฝนเมื่อวานลอยผ่านช่องไม้เข้ามา เขานอนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง นึกถึงคำของหลินเยว่ก่อนปิดประตูเมื่อคืน—พรุ่งนี้ถ้าสาย ข้าไปก่อน—แล้วลุกขึ้นอย่างเงียบที่สุดเท่าที่คนเคยสวมเกราะหนักหลายร้อยชั่งจะทำได้ เขาหุงข้าว ตั้งน้ำร้อน และเตรียมตะกร้าไว้สองใบ ก่อนเดินไปตรวจคอกไก่หลังร้าน แม่ทัพกำลังหลับโดยซุกหัวไว้ใต้ปีก เทียนเผิงมองมันอยู่พักหนึ่งแล้วนึกสงสัยว่าเหตุใดสัตว์ซึ่งไม่มีแม้แต่ปราณสำหรับป้องกันตัวจึงหลับสนิทได้ถึงเพียงนี้ เขายื่นมือไปตรวจกลอนคอก แม่ทัพลืมตาข้างหนึ่งแล้วส่งเสียงขู่เบา ๆ เทียนเผิงชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว ก่อนขมวดคิ้วให้ตัวเอง “ข้าไม่ได้กลัวเจ้า” เขากระซิบ ไก่หลับต่อราวกับไม่เห็นว่าคำประกาศนั้นสำคัญตรงไหน เมื่อหลินเยว่เปิดประตูห้องออกมา นางพบเขานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเตี้ยที่อาเหลียงทำให้ มือหนึ่งถือห่อข้าว อีกมือกำลังตรวจเชือกผูกตะกร้า แสงแรกของรุ่งเช้าทาบบนเสื้อเก่าที่เขาเปลี่ยนมาใ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๗๓ — รอยร้าวที่ไม่มีเสียง รุ่งเช้าในหมู่บ้านชิงหลิวเริ่มต้นด้วยเสียงไก่ขันผิดเวลา แม่ทัพยืนอยู่บนรั้วไม้หลังร้านยา แผ่ปีกทั้งสองข้างราวกับกำลังประกาศชัยชนะเหนือศัตรูที่ไม่มีใครมองเห็น ข้างล่างนั้นเทียนเผิงยืนถือชามข้าวเปล่า เงยหน้ามองมันด้วยสีหน้าเคร่งขรึมเสียยิ่งกว่าตอนตรวจแนวป้องกันนทีเหนือเสียอีก เขาใช้เวลาซ่อมคอกไปเกือบครึ่งวันเมื่อวาน เพิ่มไม้ค้ำ เปลี่ยนกลอน และยกแนวรั้วให้สูงขึ้นอีกคืบหนึ่ง แต่สัตว์ปีกตัวเดียวกลับหาทางขึ้นไปยืนบนยอดรั้วได้ก่อนตะวันพ้นแนวเขาเสียด้วยซ้ำ ลมเช้าพัดกลิ่นดินชื้นผ่านสวนสมุนไพร หลินเยว่ซึ่งกำลังล้างครกอยู่ตรงบันไดหลังร้านเหลือบมองแล้วเอ่ยว่า “ท่านจะยืนจ้องมันอีกนานไหม” เทียนเผิงตอบโดยไม่หัน “ข้ากำลังหาว่ามันขึ้นไปได้อย่างไร” นางวางครกลง “มันมีปีก” เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “ข้ารู้” หลินเยว่ยิ้ม “แต่ดูเหมือนท่านยังไม่ยอมรับ” เขาจึงถอนหายใจ ยกชามข้าวขึ้นให้แม่ทัพเห็น ไก่ตัวนั้นกระโดดลงจากรั้วทันทีแล้วเดินเข้ามาจิกข้าวอย่างผู้ชนะ เทียนเผิงมองมันอยู่ครู่หนึ่งก่อนพึมพำว่า “กองทัพข้าไม่เคยเจรจายากเท่าน

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๗๕ — คนที่ยอมรับแทนไม่ได้ เสียงฝนเมื่อคืนยังหลงเหลืออยู่ในหยดน้ำที่เกาะตามปลายใบไม้ แม้ดวงอาทิตย์จะพ้นแนวเขามาแล้วเกือบหนึ่งชั่วยาม หมู่บ้านชิงหลิวก็ยังชุ่มชื้นด้วยกลิ่นดินใหม่และกลิ่นฟืนที่เพิ่งติดไฟ ควันสีขาวบางลอยขึ้นจากหลังคาแต่ละหลัง ก่อนถูกลมเช้าพัดให้กระจายเหนือทุ่งข้าวซึ่งกำลังเปลี่ยนจากสีเขียวเข้มเป็นสีเหลืองอ่อน ร้านยาของหลินเยว่เปิดประตูตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างดี เพราะหญิงชราคนหนึ่งพาหลานสาววัยสิบสองปีมาขอให้ตรวจอาการไอเรื้อรัง เด็กหญิงมีไข้ต่ำและเหนื่อยง่าย หลินเยว่จึงให้พักบนม้านั่งด้านใน ตรวจชีพจร ฟังเสียงหายใจ และซักถามเรื่องการกินอยู่กับสภาพบ้านอย่างละเอียด เทียนเผิงช่วยต้มน้ำสะอาด จัดถ้วยยา และย้ายเตาถ่านออกห่างจากบริเวณที่เด็กนอนพักโดยไม่ต้องมีใครบอก เขาเริ่มเข้าใจแล้วว่าการช่วยงานร้านยาไม่ใช่เพียงทำสิ่งที่หลินเยว่สั่ง หากต้องมองให้เห็นว่าคนไข้ต้องการอะไรโดยไม่รบกวนการตัดสินใจของหมอ เด็กหญิงชื่อเสี่ยวอิง อาศัยอยู่กับยายในบ้านไม้ใกล้เชิงเขา หลังคารั่วมาหลายเดือนจนฟูกนอนชื้นอยู่เสมอ ยายของนางหาเงินด้วยการเก็บผักป่าแ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๗๗ — ดวงตาที่มองไม่เห็นคน เสียงระฆังยามเช้าของเมืองดังขึ้นสามครั้ง ก่อนจะจมหายไปในความคึกคักของถนนสายหลัก พ่อค้าเปิดบานประตูร้านทีละหลัง กลิ่นแป้งนึ่งลอยออกจากซึ้งไม้ไผ่หน้าตรอก คนส่งน้ำแบกถังสองใบเดินผ่านสะพานหินโดยมีหยดน้ำกระเซ็นตามจังหวะก้าว ส่วนตรงชายคาโรงเตี๊ยมเล็กแห่งหนึ่ง เทียนเผิงกำลังยืนมองหญิงขายดอกไม้จัดช่อเบญจมาศใส่ตะกร้า เขาไม่ได้คิดซื้อดอกไม้ตั้งแต่แรก เพียงออกมารอหลินเยว่ซึ่งกำลังตรวจรายการยาที่ต้องนำไปส่งให้เสี่ยวหลัน แต่เมื่อเห็นดอกไม้สีเหลืองอ่อนวางอยู่ข้างดอกสีขาว ความทรงจำเกี่ยวกับต้นดอกเหลืองหลังร้านยาก็ผุดขึ้นมาอย่างไม่ตั้งใจ หญิงขายดอกไม้สังเกตว่าเขามองอยู่นานจึงถามว่าจะซื้อหรือไม่ เทียนเผิงคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่าเอาหนึ่งช่อ หญิงผู้นั้นยิ้มกว้าง รีบเลือกดอกที่ยังสดที่สุดให้ แล้วถามว่าจะนำไปให้ภรรยาหรือ เขาตอบตามตรงว่า “ยังไม่ใช่ภรรยา” นางหัวเราะ “ถ้าอย่างนั้นยิ่งควรเลือกดอกสวย ๆ” เทียนเผิงไม่เข้าใจเหตุผลนัก แต่ก็ไม่ได้เถียง เขารับช่อดอกไม้มาอย่างระมัดระวังราวกับมันเป็นของที่อาจแตกได้ง่าย หลินเยว่เดินลงจ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๗๙ — ราคาของคำสั่ง ฝนตกหนักก่อนเกวียนของหลินเยว่จะถึงด่านภูเขาตะวันออกเพียงครึ่งชั่วยาม น้ำสีขุ่นไหลจากไหล่ทางลงสู่ร่องหิน เสียงล้อไม้บดกรวดเปียกดังครืดคราดท่ามกลางกลิ่นดินชื้นและใบสนที่ถูกฝนซัดจนร่วงเกลื่อน เมื่อถนนเลี้ยวพ้นแนวผา ทั้งคู่จึงเห็นเกวียนส่งเวชภัณฑ์สองคันจอดอยู่ใต้เพิงตรวจ คนขับนั่งกอดเข่าข้างกองฟืนเปียก ส่วนเจ้าหน้าที่ด่านสามนายกำลังช่วยกันขึงผ้าใบคลุมลังยา มิได้มีท่าทีเหมือนคนตั้งใจขัดขวางผู้ใด หากเป็นคนทำงานที่ไม่รู้ว่าควรเชื่อคำสั่งฉบับไหน เทียนเผิงลงจากเกวียนก่อน ยกกระสอบยาของหลินเยว่ลงวางในที่แห้ง แล้วเดินไปพบหัวหน้าด่านซึ่งแนะนำตนว่าชื่อเถียนมู่ ชายผู้นั้นจำเทียนเผิงได้จากเหตุการณ์ตรวจด่านก่อนหน้า จึงรีบประสานมือคำนับ แต่เทียนเผิงยกมือห้ามอย่างสุภาพ “ไม่ต้องคำนับ ข้ามาถามเรื่องยาที่ถูกกัก” เถียนมู่ชี้ไปยังคลังด้านหลัง “ยาผ่านการตรวจภาชนะตามเกณฑ์เดิมแล้วขอรับ แต่มีคำสั่งให้ตรวจปราณตกค้างเพิ่มเติม ประตูคลังจึงถูกผนึกไว้จนกว่าจะมีผู้รับรอง” หลินเยว่ถามทันทีว่าใครเป็นผู้รับรองและต้องรอนานเพียงใด เถียนมู่ตอบไม่ได้