All Chapters of เทียนเผิง : แสวงวิถี: Chapter 51 - Chapter 60

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๑ — จอมพลเทียนเผิงอีกคน ระฆังเตือนภัยดังเป็นครั้งที่เจ็ดเมื่อเทียนเผิงกับเทียนโหย่วพาหลี่จิ้งออกจากสนามรบ ไม่มีเวลาตรวจว่าเขาเป็นตัวจริงหรือสิ่งใดปลอมตัวมา เทียนเผิงใช้ผนึกชั่วคราวปิดเส้นปราณสำคัญเพื่อห้ามเลือด แต่ไม่ใช้พลังลึกกว่านั้น เพราะหลังจากสิ่งที่พบใต้สนามรบ การยัดปราณของตนเข้าไปในร่างที่ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรอาจไม่ต่างจากเปิดประตูด้วยมือตัวเอง เทียนโหย่วแบกร่างหลี่จิ้งขึ้นหลังแล้วถาม “เอาอย่างไร” เทียนเผิงมองไปทางสวรรค์ซึ่งอยู่ไกลเกินสายตา “กลับ” “แล้วคนในผลึก?” “ยังแตะไม่ได้” “ถ้าคนที่บุกสวรรค์ต้องการให้เราทิ้งที่นี่?” เทียนเผิงเงียบไปชั่วครู่ “ก็แปลว่ามันกลัวสิ่งที่เราเจอแล้ว” จากนั้นเขาหันไปยังความมืดใต้สนามรบ “และถ้ามันต้องการให้เรากลับสวรรค์…” “ก็แปลว่าที่นั่นมีสิ่งที่มันอยากให้เราเห็น” เทียนโหย่วต่อ เทียนเผิงพยักหน้า “ไม่ว่าเลือกทางไหน มันเตรียมไว้แล้ว” เทียนโหย่วถอนใจ “ข้าเกลียดศัตรูฉลาด” “ข้าก็ไม่ชอบเพื่อนโง่” “เจ้าหมายถึงใคร” “ไปเถอะ” เมื่อทั้งสามมาถึงประตูเหนือ ไม่มีการต่อสู้ ไม่มีซากศพ ไม่มีควันไฟ ทหารสวรรค์หลายร้

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๓ — วันที่จอมพลเทียนเผิงตาย ความมืดในบ่อกินแสงเร็วกว่าที่ร่างทั้งสองตกลงไป เทียนเผิงไม่รู้ว่าตนกำลังตกผ่านน้ำ ผ่านอากาศ หรือผ่านสิ่งอื่น เพราะไม่มีแรงลมปะทะหน้า ไม่มีเสียงเสื้อสะบัด มีเพียงความรู้สึกว่าทุกครั้งที่ร่างลดต่ำลง บางสิ่งในหัวกำลังถูกพลิกกลับทีละหน้า ภาพสนามรบปรากฏวูบหนึ่งแล้วหาย เสียงทหารตะโกนชื่อเขาดังขึ้นจากที่ไกลเกินเอื้อม จากนั้นเสียงระฆังที่ไม่มีผู้ตีก็ดังหนึ่งครั้ง เทียนเผิงไม่พยายามจับภาพเหล่านั้น เขาเพียงปล่อยให้มันผ่านไป จนฝ่าเท้าสัมผัสพื้นหิน อีกเทียนเผิงลงถึงพื้นพร้อมกัน ทั้งสองชักดาบ เบื้องหน้าไม่ใช่คุก ไม่ใช่ตำหนักลับ หากเป็นห้องหินยาวที่มีตะเกียงเพียงเจ็ดดวง แต่ละดวงให้แสงสีขาวซีด ผนังสองข้างเต็มไปด้วยรอยขีด บางรอยเป็นชื่อ บางรอยเป็นวันที่ บางรอยถูกขูดจนเหลือเพียงแผลบนหิน และสุดทางมีชายคนหนึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ธรรมดา ไม่มีโต๊ะ ไม่มีชา ไม่มีท่าทีต้อนรับ มือขวาของเขาถูกล่ามด้วยโซ่สีดำเข้ากับผนัง แต่เทียนเผิงรู้ทันทีว่าโซ่นั้นไม่ได้ขังเขา เพราะปลายอีกด้านของโซ่— อยู่ในมือของชายคนนั้นเอง เขาเลือกถือม

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๕ — คนที่เรียกชื่อข้า “เทียนเผิง” เสียงเดียวไม่ควรทำให้ท้องฟ้าสั่น แต่เมื่อผู้ถูกขังหลายร้อยคนเรียกพร้อมกัน เสียงนั้นกลับเหมือนมือมหึมากระชากบางสิ่งออกจากความว่างเปล่า เทียนเผิงซึ่งกำลังทะยานกลับสนามรบหยุดกลางอากาศ ความเจ็บแล่นจากท้ายทอยถึงกลางอก ภาพนับร้อยทะลักเข้ามาโดยไม่ขออนุญาต—เหอจิ้งในชุดแม่ทัพ หลี่จิ้งถือดาบอยู่กลางฝน ทหารที่เขาจำชื่อไม่ได้ หานเทียนอู่ยืนหันหลัง และใบหน้าของคนตายซึ่งควรเลือนหายไปนานแล้ว อีกเทียนเผิงที่อยู่ข้างกันเซไปครึ่งก้าว เทียนโหย่วตะโกน “อย่าตอบ!” เทียนเผิงไม่ตอบ เขากัดฟัน ปล่อยชื่อของตนผ่านหูเหมือนเสียงลม จากนั้นถามเพียง “ถึงอีกนานเท่าไร” กุยเสอมองเบื้องหน้า “ถ้าเร่งเต็มที่ ครึ่งก้านธูป” “ช้าไป” เทียนเผิงตอบ แล้วหันมองคนที่มีใบหน้าเดียวกับตน “เจ้าเปิดทางนทีเหนือได้หรือไม่” อีกฝ่ายพยักหน้า “ได้” “อย่าเรียกน้ำ” “แล้วจะเปิดอย่างไร” “เรียกทาง” อีกคนชะงักเพียงเสี้ยววินาที ก่อนเข้าใจ เขายกมือขึ้น ตราจอมพลในมือสว่างวาบ แต่ไม่มีสายน้ำปรากฏ สิ่งที่ตอบรับกลับเป็นร่องรอยของแม่น้ำทุกสายที่เคยอยู่ใต้บัญชากองทัพเหน

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๗ — สิ่งที่ไม่มีชื่อ ความมืดกางออกเหนือสนามรบ แต่สิ่งที่ยืนอยู่กลางมันกลับดูเล็กกว่าที่เทียนเผิงเคยจินตนาการ ไม่มีร่างมหึมา ไม่มีปราณสะเทือนสามภพ ไม่มีแรงกดดันแบบเทพชั้นสูง มีเพียงรูปร่างผอมยาวสีดำ สูงกว่ามนุษย์เล็กน้อย แขนสองข้างยาวผิดสัดส่วน ไม่มีตา ไม่มีปาก ไม่มีเครื่องหมายใดบอกว่ามันเป็นสิ่งมีชีวิตด้วยซ้ำ รอยแยกกลางศีรษะเปิดและปิดช้า ๆ เหมือนพยายามหายใจ ทั้งที่ไม่มีลมหายใจออกมา เทียนเผิงมองมัน อีกเทียนเผิงยืนข้างกัน ผู้พิพากษาไร้นามอยู่ด้านหลัง ส่วนเทียนโหย่วกับกุยเสอกระจายออกสองปีก ไม่มีใครขยับก่อน เพราะเป็นครั้งแรกที่ศัตรูตรงหน้าไม่มีสิ่งใดให้พวกเขาเรียก มันยกมือ เทียนเผิงยกดาบ แต่ไม่มีการโจมตี สิ่งนั้นเพียงชี้มาที่เขา เสียงดังออกจากทั่วร่าง “เจ้า” เทียนเผิงไม่ตอบ มันชี้อีกเทียนเผิง “เจ้า” จากนั้นเอียงศีรษะ รอยแยกกลางใบหน้าเปิดกว้าง “เหมือนกัน” อีกเทียนเผิงพูด “ไม่” เทียนเผิงเหลือบมอง อีกฝ่ายไม่ละสายตาจากศัตรู “พวกเราไม่เหมือนกัน” สิ่งนั้นนิ่ง เหมือนประโยคง่าย ๆ นี้ยากเกินกว่าจะเข้าใจ “เหมือน” มันยืนยัน อี

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๕๙ — คำสั่งสุดท้ายของคนตาย ระฆังเตือนภัยดังเป็นครั้งที่สี่ตอนเทียนเผิงก้าวพ้นหอเอกสาร เสียงของมันไม่ได้ดังแหลม หากต่ำ หนัก และยาวจนรู้สึกได้ถึงแรงสั่นใต้ฝ่าเท้า ระเบียงหยกขาวทอดออกไปใต้ฟ้าที่ไร้เมฆ เหล่าเทพผู้ดูแลตราประตูวิ่งสวนกัน เสื้อคลุมสะบัด กลิ่นหมึกจากยันต์ที่ถูกเผาเร่งด่วนเจือกับกลิ่นโลหะเย็นของอาวุธที่เพิ่งถูกชักออกจากฝัก ไกลออกไปเหนือแนวตำหนัก แสงสีขาวเก้าสายกำลังพุ่งขึ้นจากขอบฟ้า ทีละสาย ทีละสาย ราวกับมีใครกำลังดึงสลักประตูโบราณออกจากโลก เทียนโหย่วมองแล้วสีหน้าเคร่ง “เก้าประตูชั้นนอกเริ่มตอบรับ” เหวินฉางซึ่งตามออกมาพร้อมทะเบียนในมือส่ายหน้า “ไม่ใช่แค่เก้า ข้างล่างยังมีประตูย่อยอีกสามสิบหกแห่ง ถ้าคำสั่งไหลลงถึงชั้นมนุษย์—” เขาไม่พูดต่อ เทียนเผิงก็ไม่ถาม เพราะทุกคนรู้ว่าความผิดพลาดครั้งนี้ไม่ได้จบด้วยการเสียเมืองหรือกองทัพหนึ่งกอง หากประตูเหนือเปิดพร้อมกัน สิ่งที่เคยต้องแอบยืมชื่อ ยืมความทรงจำ และยืมคนตาย จะมีทางเข้าสู่สามภพมากกว่าที่ใครจะปิดทัน “หนึ่งก้านธูป” เหวินฉางย้ำ กุยเสอเงยหน้ามองแสงเก้าสาย “ข้าชอบคนทำงานเอกสารตรงท