Todos los capítulos de เทียนเผิง : แสวงวิถี: Capítulo 81 - Capítulo 90

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๘๑ — วันที่ดอกเหลืองไร้เงานาง เสียงฝนหยดสุดท้ายจากชายคาดังลงในอ่างดินเผา ขณะที่หลินเยว่กำลังตรวจสมุนไพรชุดใหม่ซึ่งเพิ่งส่งมาถึงชิงหลิว กลิ่นใบยาแห้งลอยอวลอยู่ในร้าน เมื่อกระจกปราณบนโต๊ะส่องแสงขึ้น จุดดาวเจ็ดดวงปรากฏเรียงกันอย่างคุ้นเคย ก่อนใบหน้าของเหวินฉางจะปรากฏแทนเงาสะท้อน เขาแจ้งว่าการตรวจสอบสำเนาคำให้การที่ถูกปลอมแปลงมีความคืบหน้าแล้ว ผู้แก้ไขเอกสารถูกพักหน้าที่ และสำเนาที่ตรวจพบทั้งหมดถูกระงับการใช้ แต่ระหว่างตรวจสอบกลับพบว่ามีการนำรายงานปราณนทีเหนือสามฉบับมาจัดเรียงเวลาใหม่ เพื่อสร้างภาพว่าเทียนเผิงใช้พลังผิดปกติในพื้นที่มนุษย์อย่างต่อเนื่อง ยิ่งไปกว่านั้น เครื่องวัดซึ่งทำให้คนตัดฟืนบาดเจ็บบนภูเขาก็ถูกดัดแปลงก่อนส่งออกจากคลัง หลินเยว่ฟังจนจบแล้วถามว่า “ท่านรู้หรือยังว่าใครเป็นคนทำ” เหวินฉางตอบว่า “เราพบร่องรอยการใช้ตราสำรองของหน่วยพิทักษ์รอยต่อ แต่ยังไม่พบผู้ใช้คนสุดท้าย” นางจึงถามต่อว่า “แล้วคนที่บาดเจ็บจะได้รับความรับผิดชอบอย่างไร” เหวินฉางนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนบอกว่าคณะสอบสวนกำลังจัดทำคำสั่งชดเชยและทบทวนขั้นตอนความปลอดภัย

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๘๓ — สิ่งที่ไม่เคยถูกยกเลิก ในสวรรค์มีสถานที่แห่งหนึ่งซึ่งไม่มีผู้ใดจุดธูปบูชา ไม่มีเสียงสวด ไม่มีรูปสลักเทพเจ้า และไม่เคยปรากฏอยู่ในบทกวีของมนุษย์ สถานที่นั้นเป็นเพียงห้องเก็บทะเบียนเก่าทางทิศเหนือของหอเหวินชาง ผนังสร้างจากหินสีเทาซึ่งดูดกลืนความเย็นไว้ตลอดปี ชั้นไม้เรียงรายจนสุดเพดาน บนสันแฟ้มแต่ละเล่มมีชื่อราชสมัยและตราประทับของหน่วยงานที่บางแห่งสูญสิ้นไปนานแล้ว กลิ่นกระดาษเก่าผสมกลิ่นหมึกแห้งลอยอยู่ในอากาศราวกับกาลเวลาที่ถูกขังไว้ในห้องแคบ ๆ เหวินฉางยืนอยู่หน้าโต๊ะตรวจเอกสารโดยมีตะเกียงแก้วส่องแสงเหนือศีรษะ เบื้องหน้าเขาคือทะเบียนเล่มหนึ่งซึ่งเพิ่งถูกนำออกจากตู้ผนึก ขอบกระดาษเหลืองกรอบจนต้องใช้แผ่นหยกรองก่อนพลิกแต่ละหน้า ข้อความบนปกเขียนด้วยอักษรโบราณว่า ทะเบียนประเมินภัยเหนือขอบเขต ส่วนด้านในมีตราสีแดงซีดประทับอยู่เหนือประโยคสั้น ๆ ว่า ผู้มีพลังเหนือขอบเขตต้องอยู่ภายใต้การประเมิน แม้ยังมิได้กระทำผิด เหวินฉางอ่านประโยคนั้นซ้ำอีกครั้ง ก่อนพลิกไปยังหน้าถัดไป ที่นั่นมีชื่อเทพผู้หนึ่งถูกขีดทับด้วยหมึกดำ พร้อมคำสั่งให้จำกัดการเดินทาง

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๘๕ — ผู้ที่ไม่เคยป่วย ชายชราที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างไม่ได้มีท่าทางเหมือนผู้ถูกสวรรค์ทอดทิ้ง เขากำลังใช้มีดเล็กปอกลูกสาลี่อย่างใจเย็น เปลือกผลไม้ขดเป็นสายยาวอยู่เหนือจานดินเผา แสงแดดยามสายส่องผ่านม่านไม้ไผ่จนเห็นละอองฝุ่นลอยช้า ๆ ในอากาศ ห้องพักของเขาอยู่ท้ายสถานพยาบาลเล็ก ๆ บนชายแดนตะวันตก มีเพียงเตียง โต๊ะไม้ และกระถางต้นหญ้าที่เริ่มออกดอกสีขาว เมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้น เขาเงยหน้ามองผู้มาเยือนทั้งสาม ก่อนวางมีดลงข้างจาน “หมอซ่งบอกว่าวันนี้จะมีคนจากสวรรค์มาถามเรื่องเก่า” ชายชรากล่าว น้ำเสียงไม่แข็งกร้าว แต่ก็ปราศจากความยินดี “ข้านึกว่าคนบนสวรรค์ลืมข้าไปหมดแล้ว” หลิงกวงเป็นผู้ก้าวเข้ามาก่อน เขาแนะนำตนเอง เหวินฉาง และเทียนเผิง พร้อมอธิบายว่าพวกตนกำลังตรวจสอบการพักปราณในอดีต มิได้มาเรียกตัวหรือประเมินพลังเพิ่มเติม ชายชราฟังเงียบ ๆ ก่อนหัวเราะในลำคอ “ข้าเคยได้ยินคำว่าตรวจสอบมามากแล้ว พวกท่านจะถามอะไรอีกเล่า” เหวินฉางจึงวางแผ่นหยกลงบนโต๊ะ แต่ไม่ได้เปิดมันในทันที “ก่อนอื่น ข้าอยากทราบว่าท่านยินดีให้เราฟังเรื่องของท่านหรือไม่ หากไม่ยินดี เร

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๘๗ — หนี้ที่ไม่มีผู้ลงนาม เว่ยซานจำเสียงฝนได้ดีกว่าหน้าตาของผู้คนเสียอีก สมัยยังประจำหอสังเกตปราณ เขาเคยหลับตาฟังเม็ดฝนกระทบหลังคาแล้วบอกได้ว่าพายุจะพัดผ่านหุบเขาใด มีปราณปั่นป่วนซ่อนอยู่ในเมฆหรือไม่ และควรเตือนชาวบ้านให้เก็บเกี่ยวก่อนฟ้ามืดกี่ชั่วยาม แต่เช้าวันนี้ เมื่อฝนต้นฤดูตกลงเหนือสถานพยาบาลชายแดน เขากลับทำได้เพียงนั่งฟังเสียงหยดน้ำกระทบกระเบื้องอย่างคนธรรมดา ชายชราวางถ้วยชาร้อนลงข้างหน้าต่าง ไอขาวลอยผ่านปลายนิ้วที่สั่นเล็กน้อย บนโต๊ะมีเอกสารสามฉบับซึ่งเหวินฉางส่งมาให้ตรวจ ฉบับแรกบันทึกว่าเขาเข้ารับการพักปราณด้วยความสมัครใจ ฉบับที่สองระบุว่าการพักรักษาถูกขยายออกไปด้วยเหตุจำเป็น ส่วนฉบับสุดท้ายรับรองว่าพลังคงค้างของเขาสามารถนำไปใช้เพื่อรักษาสมดุลส่วนรวมได้ เว่ยซานอ่านทั้งสามฉบับจนจบ ก่อนหัวเราะออกมาอย่างแห้งแล้ง “ข้าลงชื่อเข้ารับการตรวจเจ็ดวัน” เขาพึมพำ “แต่กลับกลายเป็นยกพลังให้สวรรค์ใช้ไปหลายร้อยปี” เขาพลิกเอกสารแผ่นสุดท้ายอีกครั้ง ตรงช่องรับรองความยินยอมมีเพียงตราของหน่วยงาน ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีลายเซ็น และไม่มีข้อความใดบอกว่

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคห้า — โรคของสวรรค์ ตอนที่ ๘๙ — ทางคืนที่ไร้ปลายทาง หยดน้ำสีเงินหยดหนึ่งลอยขึ้นจากพื้นหิน แทนที่จะร่วงลงมาตามแรงดึงดูด เทียนเผิงยืนนิ่งมองมันเคลื่อนผ่านระดับสายตา ก่อนที่หยดน้ำจะสัมผัสเพดานแล้วแตกกระจายเป็นประกายละเอียด กลิ่นหินชื้นผสมกลิ่นโลหะเย็นลอยอวลอยู่ในอุโมงค์ใต้หอรักษาสมดุล ที่นี่ไม่มีหน้าต่าง ไม่มีท้องฟ้า และไม่มีเสียงลม มีเพียงรางปราณซึ่งฝังอยู่ตามผนังทอดยาวเข้าไปในความมืด แสงจากตะเกียงหยกในมือเหวินฉางส่องให้เห็นอักษรโบราณบางส่วนที่ถูกขูดลบจนเหลือรอยตื้น ๆ คล้ายบาดแผลเก่าบนผิวหนัง ไท่ซั่งเหล่าจวินเดินนำอยู่ด้านหน้า โดยมีหลิงกวงและผู้เชี่ยวชาญอีกสองคนตามหลัง ไม่มีทหารถืออาวุธจำนวนมาก ไม่มีขบวนตรวจตราเอิกเกริก เพราะจุดหมายของพวกเขามิใช่ป้อมปราการของศัตรู หากเป็นส่วนหนึ่งของสวรรค์ที่ถูกลืมไว้ใต้เท้าของผู้คนมานานหลายร้อยปี “ท่านอาจารย์” เทียนเผิงเอ่ยขณะสังเกตหยดน้ำอีกหยดลอยผ่านไหล่ “เหตุใดปราณที่นี่จึงไหลสวนแรงธรรมชาติ” เทพชราหยุดตรงรอยต่อของผนัง ใช้นิ้วสัมผัสร่องหินซึ่งมีความเย็นผิดปกติ ก่อนตอบว่า “เพราะมันถูกสร้างขึ้นเพื่อส่งบางสิ่งกลับไปยังที่ซึ่งมัน