เทียนเผิง : แสวงวิถี의 모든 챕터: 챕터 61 - 챕터 70

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสาม — จอมพลคืนฟ้า ตอนที่ ๖๑ — ข้าวเย็นของคนกลับบ้าน หลินเยว่ปล่อยให้เทียนเผิงเด็ดสมุนไพรผิดไปถึงใบที่ห้าจึงยื่นมือมาดึงตะกร้ากลับ นางไม่ได้ดุ เพียงมองใบชิงหลัวอ่อนที่ถูกเขาเด็ดทิ้งปะปนกับใบเสียแล้วถอนใจยาวพอให้คนทำผิดรู้ตัวเอง เทียนเผิงมองกองผลงานตรงหน้า “ข้าคิดว่าใบนี้เหลือง” “มันเหลืองเพราะยังอ่อน” “ใบเสียก็เหลือง” “คนป่วยกับคนแก่หน้าซีดเหมือนกัน ท่านรักษาเหมือนกันหรือ” เทียนเผิงคิดอย่างจริงจัง “ไม่” “นั่นแหละ” หลินเยว่ยึดสมุนไพรทั้งหมดคืนแล้วส่งถั่วฝักยาวหนึ่งกำมาแทน “เด็ดหัวท้าย” เขามองถั่ว จากนั้นมองนาง “อันนี้ข้าทำได้” “ข้าก็หวังอย่างนั้น” ใต้ต้นดอกเหลืองยังมีแดดเย็นลอดผ่านใบลงมาเป็นดวงเล็ก ๆ ลมพากลิ่นสมุนไพรขมเจือกลิ่นดินหลังรดน้ำจากแปลงข้างร้าน เสียงครกจากบ้านอีกหลังดังเป็นระยะ มีเด็กวิ่งไล่กันตรงหัวถนนจนหมาตัวหนึ่งเห่าตามอย่างเอาเรื่องแต่ไม่ยอมลุกขึ้นไล่จริง เทียนเผิงนั่งเด็ดหัวถั่วทีละฝัก ความรู้สึกของงานง่าย ๆ กลับแปลกกว่าตอนถือดาบอยู่กลางสนามรบเสียอีก ที่สวรรค์เขาเพิ่งปิดรอยต่อซึ่งค้างมาหลายร้อยปี เพิ่งทำให้คำสั่งของคนตายสิ้นสุด เพิ่งปล่อยอำนาจบ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๖๓ — คนที่อยู่กินข้าว รุ่งเช้าหลังจอมพลเทียนเผิงกลับจากสวรรค์ เขาถูกปลุกด้วยไม้กวาด ไม่ใช่เสียงไม้กวาด แต่เป็นด้ามไม้กวาดจริง ๆ ปลายด้ามกระทุ้งสีข้างสองครั้งผ่านผ้าห่ม เทียนเผิงลืมตา มือขวาคว้าข้อมือคนถือแทบพร้อมกัน ปราณในร่างสะเทือนขึ้นเพียงเสี้ยวหนึ่งก่อนดับลงเมื่อเห็นใบหน้าหลินเยว่ นางยืนก้มมองเขา ผมยังรวบไม่เรียบร้อยดี เสื้อคลุมชั้นนอกพาดไหล่ และในมืออีกข้างถือกระบุงสมุนไพร “ตื่น” เทียนเผิงปล่อยมือ “มีศัตรู?” “มี” เขาลุกนั่งทันที “ไหน” หลินเยว่ชี้ออกนอกหน้าต่าง “แดด” เขามอง “แล้ว?” “สมุนไพรต้องตากก่อนสาย” เทียนเผิงนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง “อ้อ” “อ้อแล้วก็ลุก” นางดึงผ้าห่มออก “กลับมาอยู่บ้านคนอื่นแล้วอย่าคิดว่าจะกินข้าวฟรี” เทียนเผิงนั่งบนขอบเตียง มองตามหลังนางที่เดินออกไป เมื่อคืนเขาเพิ่งปิดภาคหนึ่งของชีวิต เช้านี้เขาต้องตากสมุนไพร เขากลับรู้สึกว่าอย่างหลังยากกว่าเล็กน้อย --- หน้าร้านยาเต็มไปด้วยกระด้ง หลินเยว่จัดสมุนไพรออกเป็นกองตามชนิด ส่วนเทียนเผิงได้รับหน้าที่ถือกระด้งไปวางตามตำแหน่งที่นางชี้ ตอนแรกทุกอย่างราบรื่น กระท

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๖๕ — คนที่ไม่ได้รอ เช้าวันต่อมาเทียนเผิงตื่นก่อนหลินเยว่จริง ๆ เขาไม่ได้ปลุกนาง ไม่ได้เข้าไปดูว่ายังหลับหรือไม่ เพียงล้างหน้า ตักน้ำ แล้วเดินออกมาตรวจสมุนไพรสามกระด้งใต้ชายคาตามที่จำไว้ กระด้งแรกต้องพลิกก่อนแดดแรง กระด้งที่สองต้องผึ่งลม กระด้งที่สามห้ามโดนน้ำค้างนาน เขาจำได้ทั้งหมด และเพราะกลัวจำผิดจึงยืนทบทวนในใจอีกสองรอบก่อนแตะอะไร มือที่ครั้งหนึ่งเคยกำตราจอมพลควบคุมนทีเหนือหยิบใบไม้แห้งขึ้นทีละกำ พลิกอย่างระวังราวกับกำลังเคลื่อนทัพ พอเสร็จ เขาถอยออกมาดูผลงานแล้วรู้สึกพอใจอย่างไม่มีเหตุผลนัก หลินเยว่เปิดประตูออกมาตอนเขากำลังตักน้ำใส่โอ่ง นางหยุด มองกระด้ง มองโอ่ง มองฟืนที่ถูกผ่าเรียงไว้แล้ว จากนั้นมองเขา เทียนเผิงรอ “เป็นอะไร” นางถาม “ไม่มี” “ตื่นเอง?” “อืม” “ไม่มีใครเอาด้ามไม้กวาดกระทุ้ง?” “ไม่มี” หลินเยว่เดินไปตรวจสมุนไพร พลิกดูสองสามกำ แล้วพยักหน้า “ถูก” เทียนเผิงยืนตรงขึ้นเล็กน้อย นางเห็น “ภูมิใจ?” “นิดหนึ่ง” “แค่พลิกสมุนไพร” “เมื่อก่อนข้าทำผิด” “จริง” “วันนี้ถูก” หลินเยว่พยายามกลั้นยิ้ม “เก่ง” คำ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๖๗ — เรื่องที่เราเห็นไม่เหมือนกัน ต้นอ่อนในหม้อร้าวแตกใบใหม่ในเช้าวันที่ห้า หลินเยว่เป็นคนเห็นก่อน นางกำลังยกกระด้งสมุนไพรออกมาตากใต้ต้นดอกเหลือง พอเดินผ่านหม้อเก่าก็หยุดแล้วคุกเข่าลง ใบสีเขียวอ่อนสองใบคลี่ออกจากยอด ละเอียดจนเส้นใบแทบมองไม่เห็น นางไม่ได้เรียกเทียนเผิงทันที เพียงใช้นิ้วแตะขอบหม้อแล้วมองอยู่ครู่หนึ่ง กระทั่งชายผู้ถูกใช้ออกไปซื้อเต้าหู้เดินกลับมาพร้อมของเต็มสองมือจึงเห็นนางนั่งอยู่ตรงนั้น “เป็นอะไร” หลินเยว่ชี้ “งอกแล้ว” เทียนเผิงวางของ คุกเข่าข้างกัน แล้วมองต้นเล็กด้วยสีหน้าจริงจังเกินความจำเป็น “เมื่อวานยังไม่มี” “มีแล้ว แต่ยังไม่โผล่” “เจ้ารู้?” “รากมันอยู่ข้างล่าง” เขาพยักหน้า “อ้อ” หลินเยว่หันมอง “ท่านไม่ต้องทำหน้าเหมือนเพิ่งค้นพบความลับฟ้าดินก็ได้” “มันโต” “ต้นไม้ก็โต” “ในหม้อที่ร้าว” นางยิ้ม “ก็ข้ายังไม่ทิ้งมันนี่” เทียนเผิงมองหม้อเก่าอีกครั้ง หม้อที่ทำหน้าที่เดิมไม่ได้แล้วกลับกำลังเลี้ยงชีวิตอย่างอื่น เขาไม่พูดว่ามันเหมือนอะไร เพราะคราวก่อนหลินเยว่ถามว่าเขาคิดว่าตัวเองเป็นหม้อหรือ เขาจำได้ และไม่ต้องการเปิ

เทียนเผิง : แสวงวิถี ภาคสี่ — ดอกเหลืองใต้ฟ้า ตอนที่ ๖๙ — เรื่องของท่านก็มีข้าอยู่ด้วย เทียนเผิงตื่นสาย ไม่มาก เพียงประมาณครึ่งชั่วยาม แต่สำหรับคนที่เคยตื่นก่อนกลองแรกของกองทัพมาหลายร้อยปี นั่นถือเป็นเรื่องผิดปกติอย่างยิ่ง เขาลืมตาเพราะเสียงคนคุยหน้าร้าน แสงแดดลอดช่องหน้าต่างเข้ามาถึงปลายเตียงแล้ว และสิ่งแรกที่คิดไม่ใช่ศัตรู ไม่ใช่นทีเหนือ ไม่ใช่เหตุฉุกเฉินบนสวรรค์ หากเป็นคำสั้น ๆ เพียงคำเดียว ตลาด เมื่อคืนหลินเยว่บอกว่าจะไปตลาดเช้า เทียนเผิงลุกทันที เปิดประตู หน้าร้านมีหญิงชราคนหนึ่งกำลังรับยา หลินเยว่ยืนหลังโต๊ะ อาเหลียงนั่งกินขนมอยู่ใต้ต้นดอกเหลือง และตะกร้าสานสองใบวางอยู่ข้างเก้าอี้ ยังไม่ได้ไป เทียนเผิงหยุด หลินเยว่เห็น “ตื่นแล้ว?” “อืม” “นึกว่าตาย” “…” หญิงชราคนไข้หัวเราะ เทียนเผิงเดินมา “ทำไมไม่ปลุก” “ท่านหลับ” “เราจะไปตลาด” หลินเยว่ปิดห่อยา ส่งให้หญิงชราแล้วรับไข่สองฟองเป็นค่ารักษา “ตลาดไม่ได้หนี” “แต่เจ้าบอกเช้า” “ตอนนี้ก็เช้า” เทียนเผิงมองแดด “สายแล้ว” “สำหรับท่าน” นางยื่นไข่ให้ “เอาไปเก็บ” เขารับ หญิงชรามองทั้งคู่แล้วพูด “หมอหลินมีคนช่วยก็ดี”