All Chapters of เพื่อนสนิทติดเตียง: Chapter 11 - Chapter 20

ร่างเล็กเดินไปทิ้งตัวลงนอนบนเตียง หัวใจยังเต้นแรงไม่หยุด แล้วจู่ ๆ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เธอจึงหยิบขึ้นมาดู แล้วดวงตากลมโตก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ ข้อความที่เด้งเข้ามาในแอคเคาท์ลับของเธอ เป็นข้อความจากคังจุน ซึ่งก็คือไคโรนั่นเอง! คังจุน: คอลกันไหม ข้อความสั้น ๆ ที่เขาส่งมา ทำเอาโทรศัพท์เกือบจะร่วงจากมือ เธอรีบวางมันลงบนโต๊ะด้วยความเร็ว ราวกับกลัวว่าไฟจะช็อต คอลได้ยังไง... เขาบ้าไปแล้วเหรอ? ไม่รู้ว่าเขาใช้สมองส่วนไหนคิดกัน ถึงจะมาขอคอลตอนที่ตัวเองยืนอยู่หน้าประตูห้องเธอแบบนี้ ถึงเขาจะไม่รู้ว่าเธอคือรูทเบียร์ และเขาก็ไม่รู้ด้วยว่าเธอรู้ว่าเขาคือคังจุน แต่มันก็ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง อีกทั้งยังมีมังกรนอนอยู่ข้างนอกด้วยอีกคน ดวงตากลมโตจ้องมองเพดานด้วยความสับสนและไม่พอใจ ได้แต่คิดว่าเขาคงเมาจนขาดสติไปแล้วแน่นอนถึงได้ทำแบบนี้ ด้านไคโรที่กำลังยืนพิงผนังห้องน้ำรอคอยคำตอบ หลังจากส่งข้อความไป แต่ทว่าเมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที ก็ยังไม่มีการตอบกลับมา กลับยิ่งทำให้ความหงุดหงิดและความต้องการในตัวพุ่งสูงจนแทบจะระเบิดออกมา อารมณ์มันมาถึงจุดนี้แล้ว หากไม่ได้รับการปลดปล่อย ร่างกายเขาคงไม่มี

ด้านไคโรนั่งตัวตรงบนขอบโซฟา มือถือโทรศัพท์แน่น ดวงตาคมกริบจ้องโพสต์จากรูทเบียร์ เป็นภาพเธอสวมเสื้อชั้นในลูกไม้สีดำที่ขับเน้นสีผิวขาวและความเซ็กซี่ ด้วยอารมณ์แปลกประหลาดที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันเหมือนความร้อนที่กำลังแผดเผาในอก จนเขาไม่สามารถห้ามตัวเองได้ ส่งข้อความที่มันดูจะล้ำเส้นข้อตกลงของเขาและเธอ ‘ลบได้ไหม’ ‘ฉันหวง’ ทันทีที่กดส่ง เขาก็รีบยกมือทุบหัวตัวเองอย่างแรงด้วยความไม่พอใจ ที่ช่างกล้าทำอะไรแบบนี้ มันไม่ใช่ความรู้สึกว่ากำลังชอบเธอ แต่ทว่าเขาทำไปเพื่ออะไรก็ไม่อาจตอบตัวเองได้ คนตัวสูงรอนานหลายนาที แต่เธอก็ไม่ตอบกลับมา แต่เขามั่นใจว่าเธอคงเห็นแล้ว เธอคงจะคิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่ทำหวงคนแปลกหน้าที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อน คิดมากไปจนถึงว่าหลังจากนี้เขาจะวิดีโอคอลกับเธอได้อีกไหม ความหงุดหงิดและความอายทำให้เขาพลิกเปลี่ยนท่าเสียงดัง จนโซฟาส่งเสียงดังเล็กน้อย ทำให้คนที่นอนอยู่ข้างกันขยับตัวบ้าง ก่อนจะส่งเสียงแหบแห้งออกมาเหมือนเพิ่งตื่นขึ้นมาจากความฝัน "เป็นบ้าอะไรมึงไอ้ไค... ตอนนี้กี่โมงแล้ววะ ทำไมมึงยังไม่นอน" ไคโรยกตัวขึ้นมาจากโซฟา มองกลับไปที่เพื่อนที่เพิ่งตื่น "ฟื้นแล้วเหรอวะ? ปว

กริ่ง! เสียงสัญญาณเลิกเรียนดังขึ้นแทบจะทันทีที่ขนมจีนหยุดเขียนคำตอบข้อสอบย่อย เธอทำข้อสอบแบบรีบเร่ง ตามความคิดที่เดาเอาแทบทั้งหมด เพราะจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตั้งแต่ชั่วโมงที่แล้ว อาการอึดอัดที่โดนไคโรจ้องมองแทบทุกนาที ทำให้เธออยากหนีออกจากที่นี่ให้เร็วที่สุด โชคดีที่อาจารย์บอกว่าใครทำข้อสอบเสร็จก่อน ก็ส่งกระดาษแล้วกลับบ้านได้ เธอจึงรีบลุกขึ้นไปส่งข้อสอบและเดินออกจากห้องเรียน ก่อนที่เพื่อนคนอื่นจะทำเสร็จ เท้าเล็กรีบเร่งก้าวไปยังลานจอดรถ มือจับกุญแจรถแน่น คิดในใจว่าขอให้พ้นสายตาเขาไปก่อนก็พอ แต่ก่อนจะถึงรถคันโปรด ก็มีร่างสูงใหญ่เดินออกมาดักหน้าเธอเอาไว้ "รีบกลับแล้วเหรอครับ" เสียงทุ้มนุ่มคุ้นหู ทำให้ขนมจีนเงยหน้าขึ้นมอง แล้วรอยยิ้มผ่อนคลายด้วยความโล่งอกก็ผุดขึ้น เมื่อเห็นว่าเป็น ธันวายืนส่งยิ้มหวานให้เธอ "ค่ะพี่ธัน มีอะไรหรือเปล่าคะ?" "วันก่อนพี่ยังไม่ได้ขอไลน์เราเลยนี่นา" เขายื่นโทรศัพท์เครื่องหรูส่งมาให้ เธอรับมาโดยไม่คิดอะไรมาก กดพิมพ์ไอดีไลน์ส่งให้เรียบร้อยแล้วคืนกลับไป "พี่คิดว่าเราจะไม่ให้พี่ซะอีก" ธันวาพลิกดูหน้าจอ ก่อนจะยิ้มออกมาด้วยความพอใจ "ทำไมถึงคิดแบบนั้นคะ?"

ไคโรเมาจนเกือบขาดสติ ปกติถ้าแบบนี้เขาจะนอนค้างที่ร้านของสายฟ้าแน่นอน แต่คืนนี้ดันไม่อยากอยู่ที่นั่นสักเท่าไหร่ ในหัวมีแต่เรื่องวุ่นวายใจ จึงฝืนตัวเองขับรถกลับมาจนถึงคอนโด ทันทีที่ปิดประตูห้อง ร่างสูงก็ทิ้งตัวลงนอนคว่ำบนเตียงอย่างเหน็ดเหนื่อย มือหนาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกง แล้วกดเข้าช่องแชทชื่อ รูทเบียร์ พิมพ์ข้อความสั้น ๆ ส่งไป คังจุน: คอลกันมั้ย นิ้วเรียวยาวที่กดส่งยังสั่นเล็กน้อย ใจแกร่งกระหน่ำเต้นรัวเร็ว เหตุการณ์ที่คุยกันวันนี้จบไม่ค่อยสวย เขารู้ตัวดี... อีกทั้งดึกขนาดนี้ เขาเองก็ไม่มั่นใจว่าเธอจะยังตอบข้อความเขาอยู่หรือเปล่า ได้แต่นอนรอลุ้นอย่างใจจดใจจ่อ ติ้ง! เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจนเขาสะดุ้งเฮือก รีบกดเปิดอ่านทันที รูทเบียร์: เมาล่ะสิ ดวงตาคมเบิกกว้าง คิ้วหนาขมวดเข้าหากัน เขาไม่ได้ตกใจที่เธอตอบกลับ แต่ตกใจที่เธอรู้ว่าเขาเมา เพราะจำได้ว่าเขาไม่ได้บอกเธอว่าวันนี้จะออกไปดื่ม แล้วเธอรู้ได้ยังไง? คังจุน: รู้ได้ไง ขนมจีนอ่านข้อความแล้วรีบดีดตัวลุกขึ้นจากที่นอน หัวใจกระตุกวูบ เธอเผลอแสดงอาการรู้มากไปอีกแล้ว... ยิ่งคุยกันยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเผลอหลุดปากไม่หยุด ไม่ใช่เพร

แต่ประโยคต่อมาของเขา ทำให้คนฉลาดอย่างเธอชะงักค้าง รู้ทันทีว่าเขากำลังถามแบบนั้นเพราะอะไร "แต่ฉันว่าไม่ใช่แค่สีเล็บหรอกนะ นิ้วเธอก็ดูคุ้น ๆ นะ" "คะ คุ้นบ้าอะไร! นิ้วมือผู้หญิงมันก็เหมือนกันทั้งนั้นแหละ!" เธอรีบกำมือบีบเข้าหากันแน่น หัวใจเต้นรัวเร็วจนแทบทะลุออกมานอกอก ความตื่นตระหนกเริ่มเกาะกินเข้ามาทีละนิด "เหรอ... แต่ฉันไม่เคยเห็นมินตาทาเล็บสีนี้เลยนะ" เขายังไม่ยอมเลิกสงสัย สายตายังจ้องเธอเขม็ง "นี่นายจะสงสัยอะไรนักหนา ทุกทีฉันทาเล็บสีอะไร นายเคยสนใจที่ไหน" เธอโต้กลับด้วยเสียงสูงขึ้น พยายามใช้ความโกรธปกปิดความตื่นกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ "แล้วทำไมเธอต้องร้อนตัวขนาดนี้ล่ะ อาการเธอแปลก ๆ มาหลายวันแล้วนะจีน" เขาโน้มตัวเข้ามาใกล้ขึ้น จ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ราวกับจะอ่านใจให้ออก "....." ส่วนเธอเงียบปากลงทันที เพราะไม่รู้จะหาคำพูดอะไรมาปกปิดความจริงอีกแล้ว "มีอะไรที่ฉันไม่รู้หรือเปล่า?" "ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ รีบเปิดรถให้ฉันลงไปสักที" ไคโรจ้องหน้าเธออยู่นาน ก่อนจะกดปุ่มปลดล็อคประตูให้ แต่สายตาคมยังคงจ้องตามเธอไม่หยุด จนเธอดึงประตูเปิดแล้วรีบกระโดดลงจากรถ เดินเข้าไปในตึกเรียน