บททั้งหมดของ เพื่อนสนิทติดเตียง: บทที่ 41 - บทที่ 45

อากาศเชียงใหม่ยามเช้ายังเย็นสบาย แต่ทว่าเมื่อขาเล็กเริ่มเดินขึ้นดอยแค่เพียงไม่กี่ก้าว ความเหนื่อยล้าก็เริ่มมาเยือน ขนมจีนก้าวเท้าเหยียบดินลูกรังและรากไม้ไปเรื่อยๆ ตลอดเจ็ดชั่วโมงที่ผ่านไป เธอทั้งบ่นและต่อว่าคนที่ได้ชื่อว่าเป็นคนรักตลอดทาง “นายบอกว่าจะพาไปฉลองเรียนจบที่ต่างประเทศไง แล้วทำไมกลายเป็นต้องมาเดินขึ้นเขาลำบากแบบนี้ นายอยากให้ฉันเหนื่อยตายหรือไง!” “เมื่อยขาแล้ว…” “หิว…” “ร้อน…” “ทำไมนายไม่พาไปทะเลแทน!” “ฉันคิดว่าจะได้ไปญี่ปุ่นหรือเกาหลีแท้ ๆ” “เดี๋ยวถึงก็รู้เองว่าคุ้มไหม” ไคโรตอบกลับพลางยิ้มกริ่ม มือหนาคอยพยุงเอวเธอตอนขึ้นเนินสูง คอยรับทุกคำบ่นด้วยความเอ็นดู ที่จริงอยากให้เธอเรียนรู้ความอดทน และชอบเวลาที่เธอหน้าบึ้งแต่ก็ยังเดินตามเขาไปทุกฝีก้าว ท่ามกลางป่าไม้เขียวขจีและสายลมที่พัดผ่าน ทุกก้าวที่เดินผ่านไป คือความผูกพันที่เดินเคียงข้างกันมาตลอดทาง พอถึงจุดหมาย ขนมจีนทิ้งตัวลงนอนราบบนพื้นหญ้าทันที เธอหอบหายใจแรงจนหน้าแดงก่ำ ปล่อยให้ไคโรกางเต็นท์คนเดียว จัดเตรียมของจนเสร็จเรียบร้อย เธอถึงค่อยลุกเข้าไปนอนพักผ่อนในเต็นท์ด้วยความเหนื่อยล้า ถึงตอนเย็นเขาปลุกเธอมาทานอาหารท

หลังจากคืนเข้าหอ ทั้งสองคนก็หลับไปพร้อมกันบนเตียงในห้องพักหรูของโรงแรม ท่ามกลางกลิ่นหอมของกลีบกุหลาบที่กระจัดกระจายเต็มพื้นที่ จนกระทั่งแสงแดดช่วงสายของวันใหม่เล็ดลอดผ่านผ้าม่านหนา ตกกระทบใบหน้าหล่อเหลาของไคโร เขารู้สึกถึงความอุ่นของร่างกายนุ่มที่แนบชิดกับเขา มือหนาของเขายังโอบเอวเล็กของเจ้าสาวไว้แน่น นิ้วมือสัมผัสผิวหนังเรียบเนียนที่ยังปกคลุมด้วยชุดชั้นในตัวบางจากเมื่อคืน คนตัวสูงเปิดเปลือกตาหนักอึ้งขึ้นเหลือบมองนาฬิกาบนหัวเตียงบอกเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ก่อนเขาจะหันไปมองร่างเล็กที่อยู่ข้างกาย เธอยังคงหลับตา ผมยาวสีน้ำตาลเข้มกระจายบนหมอน ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้าออกเล็กน้อย “เมียจ๋า…” คนตัวสูงเอ่ยเรียกสรรพนามป้ายแดงที่เพิ่งได้มาอย่างถูกต้องตามกฎหมาย ไม่ใช่คำเล่น ๆ ที่เขาเคยใช้เรียกเธออีกต่อไป "อื้อ~" เจ้าของสรรพนามขยับตัว เปลือกตาเปิดขึ้นช้า ๆ ดวงตาคู่สวยมองเขาแล้วยิ้มออกมาอย่างอาย ๆ แต่ทว่าใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความสุข “ตื่นนานแล้วเหรอ… คงไม่ใช่เพราะหิวใช่ไหม” ที่ถามแบบนั้นเพราะเธอบังเอิญได้ยินเสียงท้องร้องของเขา ไคโรยกยิ้มมุมปาก มือที่โอบเอวย้ายไปวางทับมือเธอ นิ้วโป้งลูบไล้หลังม

ห้าปีผ่านไป บ้านหลังใหญ่ในย่านชานเมืองที่ไคโรตัดสินใจซื้อหลังจากฮันนีมูนยังคงอบอุ่นเหมือนวันแรก ห้องเลี้ยงเด็กชั้นสองถูกตกแต่งด้วยสีพาสเทลอ่อน ๆ ผนังมีสติ๊กเกอร์รูปการ์ตูน ชั้นวางของเต็มไปด้วยหนังสือนิทาน ของเล่นและตุ๊กตาหมีตัวโตที่เด็ก ๆ ชอบกอดนอนทุกคืน ในช่วงเย็นที่แสงแดดสีทองอ่อน ๆ เล็ดลอดผ่านม่านโปร่งแสง เจวาเด็กชายวัยสี่ขวบผมสั้นยุ่งเหยิง กำลังวิ่งวนรอบคอกกั้นเด็กอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ในมือถือรถของเล่นวิ่งตาม ขณะที่น้องสาววัยสองขวบชื่อมินนี่ กำลังเดินเตาะแตะตามพี่ชายไปด้วยเท้าเล็ก ๆ มือจับขอบคอกไว้แน่น ปากอ้าร้องเรียก “หาป๋า หาป๋า” ประตูห้องเลี้ยงเด็กถูกผลักเปิดออก ไคโรในชุดทำงานก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มที่ทำให้ใบหน้าดูอ่อนโยนลงทันทีที่เห็นลูกน้อยทั้งสองคน “ป๊ะป๋ากลับมาแล้ว!” เจวาร้องเสียงดัง วิ่งพุ่งเข้าใส่ขาคนเป็นพ่อทันที ไคโรก้มลงรับอย่างชำนาญ ยกตัวลูกชายขึ้นสูงแล้วหมุนเบา ๆ จนเด็กชายหัวเราะลั่น “เจวาซนหรือเปล่าครับวันนี้?” ไคโรถามพลางจูบแก้มลูกชายแรง ๆ “ป๊ะป๋าคิดถึงที่สุด” มินนี่เดินเตาะแตะเข้ามาเกาะขาอีกข้าง ยกแขนสองข้างขึ้น “อุ้ม… อุ้มป๊ะป๋า” คนเป็นพ่อย่อตัวลง มือ