บททั้งหมดของ เพื่อนสนิทติดเตียง: บทที่ 31 - บทที่ 40

รถหรูคันสีขาวกำลังหยุดรอสัญญาณไฟจราจร บรรยากาศนอกรถดูจะคึกคักเพราะเป็นเวลาเลิกงาน สวนทางกับความรู้สึกของเจ้าของรถที่กำลังจมอยู่กับความสับสนและความไม่เข้าใจการกระทำของไคโร หากย้อนกลับไป อันที่จริงเธอน่าจะเอะใจตั้งแต่ตื่นมาคนเดียวเมื่อเช้านี้ เพราะเธอจำได้ว่าเขาเป็นคนอุ้มเธอเข้าไปนอนในห้อง แต่ทว่าเธอก็คิดไม่ออกจริง ๆ ว่าเขาเป็นอะไร ขนมจีนคิดมากจนปวดหัว จึงตัดสินใจเลี้ยวรถไปอีกทาง คือทางไปร้านซ่อมรถของสายฟ้า ทว่าพอไปถึงก็เจอกับมังกรที่กำลังนั่งคุยกับสายฟ้าพอดี ดวงตากลมโตจึงพยายามมองหาเพื่อนในกลุ่มอีกคน “มองหาใครวะ มินเหรอ?” มังกรเลิกคิ้วถามเมื่อเห็นเพื่อนหันมองซ้ายขวา “อืม…” “อยู่ข้างบน” สายฟ้าตอบสั้น ๆ “ฉันคิดว่าเธอจะไปกับไอ้รุ่นพี่ธันวานั่นเสียอีก” “นายเห็นเหรอ?” ขนมจีนหันมามองด้วยความสงสัย “เห็นสิ... แต่แปลกนะ” “แปลกอะไรของมึงวะ ไอ้มังกร?” “ก็ไอ้ไคโรไง กูเห็นมันเดินไปโผล่อยู่ที่ลานจอดรถ กูคิดว่ามันจะเข้าไปหาไอ้จีนเสียอีก” หัวคิ้วหนาของมังกรขมวดเข้าหากัน “กูว่าบางทีพวกมึงก็ยุ่งเรื่องคนอื่นมากไป รู้หรอกว่าไอ้จีนมันเพื่อน แต่มันจะคบใครให้มันตัดสินใจเองได้ไหมวะ” “อย่ามาว่ากูไ

ไคโรตัดสินใจขับรถไปหาขนมจีนด้วยความเร่งรีบ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ตั้งใจจะถอยออกมา ให้เวลากับตัวเอง และหวังลึก ๆ ว่าอย่างน้อยจะยังรักษาความเป็นเพื่อนไว้ได้ ทว่าข้อความของเธอที่เพิ่งส่งมา มันราวกับเธอเอาฝ่ามือตบที่หน้าเขาซ้ำแล้วซ้ำอีก เธอไม่เพียงแต่หลอกลวง แต่ยังคิดว่าเขากลัวที่จะรับผิดชอบ คิดว่าสิ่งที่เขาทำทั้งหมดเป็นเพราะความลังเล ทั้งที่จริง ๆ แล้วเขาแค่เจ็บปวดที่ถูกคนที่ไว้ใจที่สุด ล้อเล่นกับความรู้สึกของเขา เอี๊ยดดดด!!! รถคันหรูจอดสนิทที่ลานจอด เขารีบก้าวเดินเข้าลิฟต์ มือหนากำโทรศัพท์แน่น หน้าจอค้างอยู่ที่โปรไฟล์ของรูทเบียร์ จนกระทั่งยืนอยู่หน้าประตูห้องของเธอ เขากดกริ่งซ้ำสองครั้ง ยืนรอนิ่งด้วยหัวใจที่เต้นรัวเร็ว พรึ่บ!! เสียงหมุนลูกบิดประตูดังขึ้น ก่อนประตูจะเปิดออก เจ้าของห้องยืนปรากฏอยู่ในชุดเสื้อสายเดี่ยวสีชมพูกับกางเกงขาสั้น ใบหน้าสวยมองเขาด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ทั้งตกใจและกังวล… แต่ทว่าเพียงชั่วพริบตาที่เขายกโทรศัพท์โชว์หน้าจอให้เธอเห็น สีหน้าของเธอก็ซีดเผือดลงจนแทบไร้สีเลือด “เธอใช่ไหม… คือรูทเบียร์” เขาถามเสียงเย็นยะเยือก แม้ในใจระส่ำระส่าย ยังคงคาดหวังว่าตัวเองจะเข้า

หลังจากปรับลมหายใจให้กลับมาเป็นปกติ ขนมจีนก็ยกใบหน้าขึ้นจากไหล่กว้างของเขา ใช้สองมือจับแก้มสากของเขาไว้ แล้วมองสบตาคมหยาดเยิ้มตรง ๆ “ตอนนี้เราเป็นอะไรกัน?” เธอถามเสียงเบา แต่ชัดเจน “เป็นเพื่อน” ไคโรตอบเสียงเรียบ จังหวะหันหน้าหนี เขาเผลอหลุดยิ้มมุมปากเล็กน้อย สะโพกสวยของขนมจีนหมุนวนทันที พลางบดขึ้นลงเบา ๆ รอบลำแข็งที่ยังฝังอยู่ภายในเธอ จนคนตัวสูงส่งเสียงออกมาโดยห้ามไม่อยู่ “ซี้ดดด หยุดดิ้จีน” “แน่ใจว่าอยากให้หยุด” เธอยิ้มมุมปากยั่วยวน ยังแกล้งขยับต่อ จนความอ่อนนุ่มก่อนหน้านี้กลับแข็งคัดขึ้นมาเต็มร่องเธออีกครั้งอย่างรวดเร็ว “อืม… ไหนบอกว่าให้หยุด” “ลงไปได้แล้วจีน” คนตัวสูงเอ่ยเสียงแข็ง พยายามอดกลั้นอารมณ์ปรารถนาที่กำลังก่อตัวขึ้นอีกครั้ง “ก็ได้” ร่างเล็กยกตัวขึ้นช้า ๆ จนแก่นกายหลุดออกจากร่องรักของเธอ ก่อนจะขยับตัวเองไปนั่งอีกฝั่งของเบาะ ทว่าดวงตาคู่สวยยังคงยั่วยวนเขาอยู่ตลอดเวลา “ยังแข็งอยู่เลยนะ…” เธอมองกลางกายของเขาที่ยังคงตั้งเป็นลำชัดเจน แดงก่ำและเปียกชุ่มไปด้วยน้ำรักของเขาและเธอ ก่อนเธอจะอ้าขาเรียวออกกว้าง ใช้นิ้วเรียวสะกิดติ่งสีสดของตัวเองช้า ๆ “อ่ะ อ๊าสส สะ เสียว ฉั

ช่วงกลางเรื่องของหนังที่กำลังฉาย มีฉากจูบของพระเอกและนางเอก ทำให้ขนมจีนแอบเหลือบมองเขา ซึ่งก็พอดีกับจังหวะที่ไคโรหันมามองเธอพอดี ก่อนที่เขาจะเอนตัวเข้ามาใกล้ “จีน…” เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอเสียงแผ่ว ประทับริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากเธอเบา ๆ ในความมืดของโรงหนัง จูบนั้นไม่ได้ยาวนาน แต่เต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความมั่นใจ ก่อนจะผละออกจากกัน และหัวเราะคิกคักราวกับคนกำลังแอบทำความผิด เวลาต่อมา หลังจากดูหนังจบ ทั้งสองคนเดินออกจากโรงหนัง ไคโรจับมือเธอเดินผ่านโซนร้านค้าต่าง ๆ มุ่งหน้าไปยังลานจอดรถ ทว่าพอเดินผ่านคลินิกเลเซอร์ขนชื่อดังแห่งหนึ่งที่ติดป้ายไฟนีออนสีฟ้าอ่อน ขนมจีนก็ชะงักฝีเท้าทันที เธอหันไปมองป้าย แล้วยกยิ้มมุมปากเจ้าเล่ห์ก่อนจะดึงมือไคโรเข้าไปในคลินิกทันที “ทำไมจีน!!” ไคโรถามด้วยความสงสัย ขณะที่ถูกเธอดึงเข้าไปในร้านที่มีกลิ่นสะอาดและไฟสีขาวสว่างจ้า พนักงานสาวยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตร “ยินดีต้อนรับค่ะ มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?” ขนมจีนหันไปมองไคโร แล้วยิ้มกว้าง “พี่คะ ขอปรึกษาเรื่องเลเซอร์ขนหน่อยค่ะ” ไคโรหน้าเริ่มแดงขึ้นมาทันที เพราะเขาจำได้อย่างดีว่าเธอพูดถึงขนส่วนไหนของร่างกายเขา มือหน

จูบแรกเริ่มจากความอ่อนโยน แต่ทว่าเมื่อความคิดถึงสองเดือนถูกปลดปล่อยออกมา จูบนั้นก็ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเร่าร้อน ลิ้นของเขาสอดแทรกเข้าไปลึก ดูดดุนลิ้นเล็กอย่างหยาบโลน มือหนาดึงเธอเข้ามาแนบชิด บีบเอวและสะโพกอย่างไม่อาจกลั้น ขนมจีนตอบจูบกลับอย่างหิวกระหายเช่นกัน มือทั้งสองข้างเกี่ยวรอบลำคอเขา กอดแน่นราวกับกลัวว่าเขาจะหายไปอีก เสียงจูบดังเบา ๆ ในห้องที่เงียบสงบ ลมหายใจทั้งสองคนร้อนผ่าว ความคิดถึงถูกแปลงกลายเป็นความปรารถนาที่พลุ่งพล่านอย่างรวดเร็ว ไคโรดึงขนมจีนลงบนที่นอนโดยไม่รู้ตัว ร่างทั้งสองคนล้มลงบนฟูกนุ่ม มือของเขาสอดเข้าไปใต้เสื้อเธอ ขณะที่ลิ้นยังคงดึงดูดริมฝีปากกันอย่างหิวกระหาย ความคิดถึงสองเดือนถูกปลดปล่อยออกมาจนเต็มเปี่ยม ลมหายใจทั้งสองคนร้อนผ่าว ทว่าจู่ ๆ ขนมจีนก็ผละริมฝีปากออกอย่างแผ่วเบา “ระ รอก่อนนะ” เธอพูดเสียงสั่น ลมหายใจยังไม่สม่ำเสมอ ไคโรคิ้วขมวดแน่นทันที ความสงสัยและความผิดหวังแวบขึ้นในดวงตาคม “ทำไม…?” เขาถามเสียงแหบพร่า พยายามดึงเธอกลับมา ทว่าร่างเล็กยังคงยิ้มและรีบลุกขึ้นจากเตียง “เดี๋ยวฉันกลับมา” เธอพูดสั้น ๆ ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องแต่งตัว ทิ้งให้ไคโรนอนชั