Todos los capítulos de หย่าร้อยรอยทราย: Capítulo 101 - Capítulo 110

ชายหนุ่มใช้กล้องส่องทางไกลคอยจับจ้องเข้าไปภายในอาณาเขตบ้านตลอดเวลา ราวกับคนตาบอดที่กำลังโหยหาแสงสว่างดวงเล็กๆ และในวินาทีที่เขารู้เห็นว่า รถยนต์ของพนิตาขับเคลื่อนออกจากประตูเหมืองมุ่งหน้าสู่ตัวเมือง หัวใจของพญามังกรหนุ่มก็เต้นรัวระเบิดราวกับกลองรบ“โทมัส... ทรายออกไปข้างนอกแล้ว”“เธอจะไปไหนครับ คุณมังกรจะตามเธอไปไหม”“ตอนนี้หรือ ไม่...”“ทำไมครับ”“ฉันอยากจะอยู่กับลูกมากกว่า อีกอย่างไปเจอทรายเวลานี้ ฉันไม่รู้ว่า เธอรู้หรือไม่ ว่าเราสองคนอยู่ที่นี่ และเป็นคู่สัญญา จะทำให้เป็นการปิดประตูตายของฉันมากกว่า”“ครับ” มังกรก้าวเท้าพุ่งเข้าใกล้รั้วและอาณาเขต“เจ้านายครับ! นั่นจะไปไหน มันอันตรายเกินไปนะครับ”“แค่เข้าใกล้ลูกอีกนิด เผื่อจะเห็นวิลลี่”“โธ่!” ฮึมฮัมออกมาอย่างสงสาร“เฮ้อ... ต้องระวังสักหน่อยนะครับ หากว่าคนของคุณอนันต์มาเจอเข้า เจ้านายจะโดนไข้โป้งเอานะครับ” โทมัสรีบถลาเข้ามาดึงแขนเสื้อเจ้านายหนุ่

ยายแก่อย่างท่านได้แต่นิ่งยืน มองความผูกพันอันลึกซึ้งทางสายเลือด ที่ท่านพยายามจะตัดขาดมาตลอด หัวใจของคนเป็นยายบีบรัดจนเจ็บปวด เหมือนมีมือที่มองไม่เห็นมากรีดเฉือนท่านพยายามจะยื่นมือเข้าไปดึงตัวหลานชายออกมาจากอกอดีตลูกเขยอีกครั้ง แต่น้องอนาวิลยิ่งดิ้นรนหนีรุนแรงกว่าเก่า และใช้เล็บมือน้อยๆ จิกกดลงบนลาดไหล่หนาของมังกรแน่นขึ้นไปอีก จนเสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ร่างเล็กๆ ของหนูน้อยสั่นสะท้านโยกคลอนไปตามแรงสะอื้นไห้ ที่หนักหน่วงจนปอดดิ้นฮักๆ ราวกับจะขาดใจตายเสียให้ได้ตรงนั้น ความผูกพันแห่งสายเลือดที่ไม่มีใครคาดคิดว่า น้องอนาวิลจะรับรู้ และโหยหา จะฝังลึกได้ลึกล้ำถึงเพียงนี้บัดนี้มันระเบิดออกมาเป็นรอยร้าวขนาดใหญ่ การกระทำและความเจ็บปวดดังกล่าว ทำเอาผู้ใหญ่ใจแข็งอย่างคุณนภา... ไม่อาจต้านทานกระแสความจริงอันโหดร้ายนี้ได้เลยมังกรเองก็น้ำตาไหลพรากๆ อย่างกลั้นไม่อยู่ความรู้สึกผิด ความรัก และความตื้นตันใจ ที่ลูกชายรักและปกป้องตน มันบดขยี้ศักดิ์ศรีที่เคยมีจนหมดสิ้นชายหนุ่มทรุดเข่าสองข้างลงกับพื้นพรมหรูหราอย่างหมดแรง ทั้งที่ในอ้อมแขนยังคงกระชับอุ้มร่างของลูกชายเ

“แด๊ดดี้เก่งที่สุด”“แด๊ดดี้รับได้นะครับ”“เย่ๆ”“โยนมาเลย โยนกลับมา แด๊ดดี้...”“อ้าว...ได้เลย ทางนี้พร้อมสู้ รับประกันเตะไม่เข้าประตู”“ฮ่า...” หนูน้อยหัวเราะเอิ๊กอ๊ากมังกรแกล้งทำเสียงขู่ฟ่อๆ ปะปนกับเสียงหัวเราะของเขา คุณพ่อตัวโตยังทำท่าทางขยับตัวส่ายไปมาซ้ายทีขวาที เพื่อบิลด์อารมณ์ลูกชายตึก! เท้าน้อยๆ ที่สวมถุงเท้าลายการ์ตูนหมีหวดเข้าที่กลางลูกบอลพลาสติกอย่างสุดแรงเกิด ลูกบอลลอยละลิ่วแบบเตี้ยๆ พุ่งตรงมาทางซ้ายมือของมังกร ชายหนุ่มแกล้งทำเป็นพุ่งตัวล้มลงไปบนพื้นพรมหนานุ่มทางด้านขวาอย่างเว่อร์วังอลังการเสียงดังตุ้บ! พร้อมกับแกล้งปัดมือวืด เพราะพลาดลูกบอลปล่อยให้มันกลิ้งข้ามเส้นสมมติไปชนเข้ากับขาเตียงนอน“เย่! วิลลี่ทำได้”“ใช่แล้วครับ เข้าประตูแล้วลูก”“แด๊ดดี้แพ้วิลลี่แล้วฮะ” หนูน้อยอนาวิลกระโดดโลดเต้นตัวลอย สองมือป้อมชูขึ้นฟ้าด้วยความสะใจเต็มประดาเสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากกลั่นห้อง หนูน้อยวิ่งซอยเท้าตึกตักพุ่งเข้าใส่ร่างหนาของคนเป็นพ่อที่นอนหงายหลังอยู่บนพื้นพรมร่างกลมดิกป้อมๆ ทับลงบนหน้าอกแกร่งของมังกรทันที เหมือนลูกหมาตัวน้อยๆ กอดคอพ่อแน่น พลางเอาแก้มซาลาเปานุ่มๆ ไปถูไถกับปลายคางส

“ต้องรอให้วิลลี่โตก่อน”“ยาย... ถ้าวิลลี่โต นัดหมายได้ใช่ไหม”คำพูดคำจาไม่ใช่เด็กสามขวบกว่าๆ เอาเสียเลย“จ้า” คุณยายรับปาก พร้อมกับอุ้มพาเจ้าตัวเล็กเข้าไปในบ้าน“อนาเซียพาไปอาบน้ำไป มีแต่เหงื่อ”“ค่ะคุณนาย”“แล้วอย่าบอกคุณอนันต์กับยายทรายนะ”“ค่ะ” อนาเซียรับปาก แล้วมาอุ้มเอาน้องอนาวิลออกไปจากอกของคุณนภา“เฮ้อ...” ท่านนั่งลงไปที่โซฟาอย่างอ่อนแรงถ้ามังกรไม่ยอมกลับไปง่ายๆ ก็ไม่รู้จะต้องเจอกับอะไร ท่านนึกถึงสีหน้าที่มีความสุขของอนาวิล หัวใจของคนเป็นยายก็ร้าวรานแต่ใดๆ คนที่เจ็บหนักกับเรื่องนี้ที่สุด น่าจะเป็นพนิตาเสียมากกว่า... ‘แม่ขอโทษนะหนูทราย แต่จะทำยังไงได้ วิลลี่นะสิ เด็กคนนี้ผูกพันกับพ่อของเขามากเหลือเกิน’สายลมยามบ่ายแก่ของทวีปแอฟริกาใต้ ยังคงหอบเอาไอแดดอันร้อนระอุและฝุ่นผงสีแดงจากหน้าเหมืองทองคำพัดกระจัดกระจายไปตามท้องทะเลทราย และอาณาบริเวณบ้านพักของมังกรกับโทมัสบรรยากาศในบ้านพักยังคงอบอวลไปด้วยความตึงเครียด ร่างสูงใหญ่ของมังกรนั่งพิงพนักโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาซูบซีดและมีคราบเหงื่อไคลเปรอะเปื้อนตามกรอบหน้า หนวดเคราที่เริ่มขึ้นครึ้มยิ่งเสริมให้แววตาของเขาดูเหนื่อยล้า ทว่าประกายตาคู่

(“เอาละ... แม่มีเรื่องจะบอก แม่คนเดียวที่จะทำให้ลูกกับหนูทรายดีกันได้ แม่ก็คงไม่อยู่เฉย รอลูกกับหลานอยู่ที่เมืองไทย แม่จะเดินทางไปแอฟริกา แม่ได้ตั๋วแล้ว”) คุณหญิงพรจันทร์สีหน้าเป็นจริงเป็นจังขึ้นมา แววตาฉายความมุ่งมั่น(“แม่จัดการเคลียร์งานทางนี้เรียบร้อยแล้ว ลูก... แม่กำลังจะเดินทางไปสมทบกับลูกที่แอฟริกาใต้เร็วๆ นี้แหละ อย่างน้อยที่สุด... แม่จะไปกราบขอขมาคุณอนันต์และคุณนภาด้วยตัวเอง และแม่เชื่อว่า ความจริงใจของคนเป็นย่าและแม่สามีเก่า อาจจะช่วยเปิดทางให้หนูทรายยอมใจอ่อนให้ลูกได้บ้าง ไม่มากก็น้อย”)คำประกาศของคุณหญิงพรจันทร์ ทำเอาทั้งมังกรและโทมัสถึงกับตื่นเต้น ทั้งสองคนเบิกตากว้างด้วยความคาดไม่ถึง“คุณแม่จะมาแอฟริกาใต้จริงๆ หรือครับ”มังกรถามย้ำด้วยความซาบซึ้งใจ หัวใจที่เคยโดดเดี่ยวระคนหวาดกลัวกลางดินแดนเหมืองทองแห่งนี้ พลันอบอุ่น และมีกำลังใจขึ้นมาอย่างมหาศาล เมื่อรู้ว่ามารดาจะมาที่นี่ และพร้อมจะมายืนเคียงข้างเขาบุกฝ่ากองเพลิงไปด้วยกัน(“จริงสิ... เพื่อลูกชาย และเพื่อหลานชายคนเดียวของแม่ ต่อให้ต้องเดินทางข้ามขอบฟ้าไปไกลแค่ไหน แม่ก็ต้องไป... เตรียมตัวรับแม่ได้เลยลูก อีกไม่กี่วันเราจะไ