Todos los capítulos de หย่าร้อยรอยทราย: Capítulo 91 - Capítulo 100

ใบหน้าของมังกรแปรเปลี่ยน เขาเริ่มยืดตัวขึ้น นั่งหลังตรง พร้อมกับจับมือของโทมัส แล้วบีบแน่น“ฉันสาบานทั้งกับตัวเอง และก็นายนะ ครั้งนี้ฉันจะไม่ถอย จะสู้เพื่อได้ใจของทรายคืนมา”“ถูกแล้วครับ คุณมังกรต้องมีกำลังใจ ต้องเข้มแข็งนะครับ”“อื้อ...” มังกรพยักหน้ารับ มองหน้าโทมัสผ่านม่านน้ำตาที่ไหลริน“ต่อให้ฉันต้องคุกเข่าอ้อนวอนทรายอีกแสนครั้ง หรือต้องเอาชีวิตเข้าแลก ฉันก็จะทำ เพื่อให้ได้ทรายกลับมายืนเคียงข้างกัน แล้วยังได้ลูกที่น่ารัก วิลลี่ลูกพ่อ”มังกรคิดถึงเจ้าตัวน้อยและผู้หญิงที่เขารักที่สุดในชีวิตอีกครั้ง ถ้ามีโอกาสนั่น เขาจะยินดีเป็นทาสของพนิตากับน้องอนาวิลไปชั่วชีวิต จนกว่าลมหายใจจะหมดลง ค่ำคืนนั้น ความมืดคืบคลานเข้าปกคลุมดินแดนเหมืองทองคำอันกว้างใหญ่ ลมทะเลทรายพัดกระโชกหอบเอาความหนาวเหน็บ และเม็ดทรายละเอียดมาปะทะบานหน้าต่างกระจกของบ้านพักรับรองส่วนตัว ซึ่งตั้งอยู่ห่างจากตัวคฤหาสน์ของคุณอนันต์ราวสองกิโลเมตรภายในโถงกว้างขวางปูพื้นด้วยหินขัดสีเข้ม บรรยากาศกลับเ

“แต่เอาเถอะครับ ในเมื่อเราลงเรือลำเดียวกันแล้ว จะออกหัวออกก้อย ก็ต้องเอาไงเอากัน”พอกล่าวจบ โทมัสกลับก้าวเท้าเข้ามาทรุดตัวลงคุกเข่าต่อหน้าเจ้านายหนุ่มที่เขาซื่อสัตย์และสละชีวิตดูแลมานานหลายปีสองมือของเลขานุการหนุ่มสั่นเทา มันยังคงแฝงไปด้วยความกลัวอันท่วมท้นที่ปิดบังไม่มิด“เจ้านายครับ... ผมขอร้องเจ้านายเรื่องหนึ่งก็แล้วกัน ไหนๆ เราจะเลือกสู้วิธีนี้แล้ว รู้ไหมครับว่า ตอนนี้เจ้านายซูบผอมลงไปมากจนแก้มตอบ ร่างกายก็ทรุดโทรมย่ำแย่จากการโหมทำงานหนักปานคนบ้างาน และวันนี้เจ้านายก็จะไม่ยอมกินข้าวกินปลาอีก ตั้งแต่เมื่อบ่ายมาเจ้านายก็กินแค่ขนมที่น้องวิลลี่ป้อนไปไม่กี่คำ อย่ามานั่งทำร้ายตัวเอง ด้วยการอดอาหารประชดโชคชะตาแบบนี้อีกเลยครับ... กองทัพต้องเดินด้วยท้องนะครับ พรุ่งนี้... เราค่อยหาวิธีแอบไปเจอน้องวิลลี่กันใหม่”เมื่อเห็นว่าโทมัสยอมเล่นตามเกมและเข้าใจแผนการของตน มังกรรีบยกหลังมือขึ้นเช็ดหยาดน้ำตาทันทีชายหนุ่มจ้องสบตากับคนสนิท ด้วยแววตาที่จุดประกายความหวังดวงเล็กๆ ขึ้นมา แม้จะรู้ดีว่า ในก้นบึ้งหัวใจของโทมัส คงจะหวาดกลัวต่ออิทธิพลต

เขาเข็ดขยาดเหลือเกินว่า หากเขาเอ่ยปากพูดเรื่องของมังกรออกมา หรือสบตากับความไร้เดียงสาของหลานชายในเวลานี้ ท่าทางที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งและเกลียดชังจะพังทลายลงเขาอัดอั้นจนกลัวว่า จะเผลอเผยความลับ หรือแสดงความอ่อนแอใจอ่อนออกมาให้หลานเห็น เนื่องจากก้นบึ้งของหัวใจคนเป็นตา... ย่อมเจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องเห็นหลานชายโหยหาพ่อบังเกิดเกล้าแต่ความผิดในอดีตของมังกรมันค้ำคอเกินกว่าจะยอมให้อภัยได้ง่ายๆ ในวันเดียว“นี่คุณนภา ฉันอิ่มแล้วล่ะ ขอตัวไปทำงานก่อนนะ เดี๋ยวสาย” คุณอนันต์รีบเช็ดปาก ท่านขยับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อตัดปัญหาและหนีออกจากสถานการณ์อันบีบคั้นหัวใจ ชายชราเดินเข้ามาลูบหัวน้องอนาวิลแผ่วเบา“เป็นเด็กดีของคุณยายนะวิลลี่ เย็นนี้ตาจะซื้อของขวัญชิ้นใหญ่มาฝาก”“คุณตาฮะ... แล้วแด๊ดดี้...” เด็กน้อยยังคงทวงถาม แต่คุณอนันต์ทำเพียงส่งยิ้มบางๆ ให้ แล้วรีบหมุนตัวก้าวเดินออกจากห้องอาหารไปอย่างรวดเร็ว ท่านกำลังวิ่งหนีความจริงที่ตามหลอกหลอน เมื่อคล้อยหลังสามี คุณนภาก็ลอบถอน

‘วันนี้วันเกิดแท้ๆ ยายทราย’ หญิงสาวพึมพำกับตัวเองในกระจก อย่างรู้สึกแหบแห้งอ่อนล้า หัวใจที่อยู่ข้างในอกซ้ายบัดนี้กลับรู้สึกไม่ดีเลยสักนิด มันทั้งหน่วงหนัก และโหวงเหวงอ้างว้างอย่างบอกไม่ถูก เหมือนก้อนเนื้อในหัวใจส่วนหนึ่งถูกคว้านควักหายไปกลางอากาศทั้งที่วันนี้เธอควรจะมีความสุขที่สุด ควรจะยิ้มแย้มรับของขวัญ และคำอวยพรจากคนในครอบครัว แต่ความจริงคือหัวใจของเธอเฉาตายไปตั้งแต่เมื่อวานยิ่งพยายามใช้เครื่องสำอางกลบฝังรอยช้ำภายนอกมากเท่าไร ความบอบช้ำล้ำลึกภายในใจ กลับยิ่งเด่นชัดขยายกว้างขึ้นมากเท่านั้น เธอต้องรีบแต่งหน้าแต่งตัวเพื่อลงไปหาทุกคนที่ข้างล่าง ตามหน้าที่ลูกและแม่ที่ดี ทว่าในระหว่างที่จับพู่กันปัดแก้ม ความรู้สึกผิดหนึ่งก็แล่นริ้วเข้ามาเกาะกุมจิตใจจนมือไม้สั่นเมื่อคืนนี้... พนิตาไม่ได้ทำหน้าที่แม่เลยเธอไม่ได้เป็นคนดูลูกชายด้วยตัวเองอย่างที่ควรจะเป็น หลังจากที่พังทลายล้มพับคากลอนประตูห้องนอน จิตใจของเธอก็ตกต่ำดำดิ่งสู่ก้นบึ้งจนไม่พร้อมจะสบตาใครทั้งสิ้นแม้กระทั่งน้องอนาวิล ลูกชายผู้เป็นแก้วตาดวงใจ เธอก็จำเป็นต้องส่งตัวหนูน้อยคืนให้อ้อ

ตลอดทั้งช่วงสายของวัน บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเต็มไปด้วยความวุ่นวายพี่เลี้ยงอนาเซียน่าจะเหนื่อยสุด เพราะเล่นกับอนาวิลแบบไม่มีหยุด ฝ่ายคุณแม่ยังง่วนกับการจัดเตรียมสถานที่ และทำอาหารโปรดของลูกสาวคุณนภาทุ่มเทแรงกายแรงใจคุมงานด้วยตัวเองอย่างละเมียดละไม เพื่อให้ออกมาสมบูรณ์แบบที่สุดสำหรับพนิตาแม่บ้านหลายคนคอยเดินจัดโต๊ะน้ำชา และร้อยซุ้มดอกไม้อย่างขะมักเขม้น โดยมีหนูน้อยอนาวิลคอยเดินวนเวียน และถือลูกโป่งวิ่งเล่นไปมาอยู่ข้างๆ ตลอดเวลาส่วนพนิตาเพื่อลดความฟุ้งซ่าน เธอเดินเข้าไปหาแม่“แม่คะ”“อ้าว... ทำไมแต่งตัวแบบนั้น จะไปไหน”“หนูขอไปทำผมในเมืองนะคะ และจะทำเล็บด้วย”“อะเหรอ ได้สิๆ แต่รีบไปรีบกลับนะ” ที่ไม่ห้าม เพราะคุณนภาก็หลีกเลี่ยงที่จะคุยกับลูกสาวเหมือนกันพนิตาแอบย่องออกไป เพราะไม่อยากให้น้องอนาวิลวิ่งตาม โดยไม่มีใครรู้เลยว่า อนาวิลเฝ้าคิดถึงผู้เป็นแด๊ดดี้ ที่เมื่อวานเล่นด้วยกัน อนาวิลมีความสุขมากๆเด็กชายตัวน้อยหยุดวิ่ง และไปนั่งบนโซฟ