Todos los capítulos de หย่าร้อยรอยทราย: Capítulo 111 - Capítulo 120

คุณอนันต์สะบัดหน้าหันไปทางคนรับใช้ พลางพยักหน้า พนักงานที่เตรียมกันมา ก็พากันตบมือเสียงดังแปะๆ พร้อมกับของขวัญเรียงรายเดินดาหน้ากันเข้ามา เพื่อเซอร์ไพรส์ลูกสาว แล้วยังเพื่อเรียกสติของทุกคนอีกด้วย“เอาละๆ วันนี้วันเกิดแม่ทรายของวิลลี่ พวกเรามาร้องเพลงอวยพร และทำให้แม่ทรายมีความสุขกันดีกว่า” คุณอนันต์ขยิบตาให้หัวหน้าแม่บ้าน และบอดีการ์ดส่วนตัว“ไป! ไปตามคนงานทุกคนในคฤหาสน์ ให้มารวมตัวกันที่ห้องโถงกลางนี้เดี๋ยวนี้”“คุณตาครับ ได้เวลาสนุกแล้ว เป่าเค้ก”“ใช่จ้าคนเก่งของตา ตามีเค้กก้อนโตๆ ที่สั่งมาแล้ว มาพวกเราเอาออกมาจุดเทียนกัน”“ร้องเพลงด้วยนะครับ”“ใช่สิ เพราะพวกเราจะมารวมตัวกัน เพื่อร้องเพลงอวยพรวันเกิดให้กับแม่ทราย”“วิลลี่จะเป็นคนเป่าเทียน”“ครับ” ทั้งคุณนภา กับพนิตาถึงกับถอนใจอย่างโล่งอกภายในเวลาไม่ถึงห้านาที ห้องโถงกลางของคฤหาสน์หรู ก็ถูกเติมเต็มไปด้วยผู้คนนับสิบชีวิต ที่มายืนล้อมวงเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ แสงไฟระยิบระยับข

“ฮึ... วันนี้วันเกิดยัยทราย ผมจะยอมปล่อยมันไปก่อน” คุณอนันต์สะบัดหน้าหนีด้วยความหงุดหงิด พยายามสะกดกลั้นอารมณ์โมโห“แต่ถ้ามันกล้าเหยียบย่างเข้ามาในเขตรั้วบ้านของผมอีกแม้แต่ก้าวเดียว ผมไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมที่ไหนทั้งนั้น”ขณะที่สองผู้เฒ่ากำลังซุบซิบต่อปากต่อคำกันอยู่นั้น พนิตาซึ่งแสร้งทำเป็นหัวเราะร่าเริง และหยอกล้อกับลูกชายกลับลอบมองพฤติกรรมของบิดามารดาอยู่เป็นระยะๆ หัวใจของเธอหล่นวูบ และเต้นระรัวราวกับกลองรบท่าทางกระซิบกระซาบหน้าตาเคร่งเครียดของคุณพ่อ และแววตาวิตกกังวลของคุณแม่ที่พยายามมองมาทางเธอ มันเด่นชัดจนผู้หญิงฉลาดอย่างเธออ่านออกทะลุปรุโปร่ง‘คุณพ่อรู้เรื่องแล้ว...’ พนิตาคิดในใจด้วยความหวาดกลัว มือเรียวบางที่กำลังจับจานเค้กสั่นเทาเล็กน้อย จนต้องรีบวางมันลงบนโต๊ะเพื่อซ่อนพิรุธเธอรู้ดีว่า ถ้าบิดารู้ว่ามังกรลอบเข้ามาในคฤหาสน์ เรื่องนี้ไม่มีทางจบลงง่ายๆ แน่ และความสงบสุขที่เธอพยายามสร้างขึ้นมาตลอดเวลาที่ดินแดนแห่งนี้กำลังจะถึงจุดสิ้นสุดชายใจร้ายคนนั้นกำลังตามมาทำลายชีวิตของเธออีกครั้ง ไม่ว่าจะหนีไป

ท่าทางร่าเริงและเสียงหัวเราะเจื้อยแจ้วของหนูน้อยดึงดูดสายตาของเด็กฝรั่งและเด็กท้องถิ่นคนอื่นๆ ให้เข้ามาร่วมเล่นด้วยอนาวิลสไลด์ลงมาข้างล่าง ตกลงไปในบ่อบอล เขาได้ลูกบอลพลาสติกสีสันสดใสขึ้นมาปาเล่น พลางหาที่จะทำท่าทางเตะบอลโชว์เพื่อนๆ ตามสไตล์เด็กที่รักฟุตบอลเป็นชีวิตจิตใจพนิตานั่งมองภาพนั้นอยู่บนโต๊ะอาหาร รอยยิ้มสวยๆ จุดประกายบนใบหน้า แต่หัวใจของเธอกลับไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเลย ความรู้สึกกระวนกระวายใจกวนใจลึกๆ ที่เกิดขึ้นตั้งแต่เกิดเรื่องเกิดราว ที่ทุกคนทำเป็นเงียบ ปกปิดเธอ ทั้งที่เธอรู้ดีทุกอย่างจู่ๆ พนิตาก็ระแวงขึ้นมา หญิงสาวลอบเหลียวมองไปรอบๆ หันซ้ายหันขวารอบร้านอาหารอย่างซ้ำๆ ด้วยความระแวดระวังสัญชาตญาณของเธอค่อนข้างระวังภัย มันเหมือนมีใครมาจ้องเธออยู่‘มังกร’ ชื่อของผู้ชายคนนั้นผุดขึ้นมาอีกครั้ง ความเป็นแม่ และผู้ลี้ภัยหนีจากเขามา แล้วยังรู้ว่า เขาก็อยู่ในประเทศนี้ด้วยทุกอย่างที่เกิดขึ้น ล้วนบอกเธอว่า มังกรอาจจะตามมาถึงที่นี่ก็ได้‘ทำไมฉันไม่คิด?’ เธองงกับตัวเองเหมือนกัน เพิ่งจะมานึกได้ในตอนนี้ เธอทำท่าหันไปมองรอบๆ อีกหลายครั้ง จนโทมัสสะกิดให้มังกรหลบ“เหมือนเธอจะรู้”“แหม..

ในขณะที่ความวุ่นวายเล็กๆ กำลังเกิดขึ้นภายในฝั่งสุขาหญิงทว่าในฝั่งหลังกำแพง และมีสัญลักษณ์รูปผู้ชายสีฟ้า... บรรยากาศกลับเงียบสงบและเป็นส่วนตัวกว่ามาก ร่างสูงใหญ่ของมังกรและโทมัสก้าวเท้ายาวๆ ล่วงล้ำเข้ามาภายในห้องน้ำชายของห้างสรรพสินค้าหรูชายหนุ่มทั้งสองตั้งใจจะแวะเข้ามาจัดการธุระส่วนตัว และล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น มังกรเดินตรงไปที่หน้าอ่างล้างมือหินอ่อนหรูหรา เปิดก๊อกน้ำเย็นจัดขึ้นมาวักใส่ใบหน้าของตัวเองสองสามครั้ง เพื่อเรียกสติและขับไล่ความอ่อนล้าในจังหวะที่เขากำลังหยิบกระดาษทิชชูขึ้นมาซับหยดน้ำตามกรอบหน้า ช่องระบายอากาศด้านบนที่เชื่อมต่อระหว่างห้องน้ำชายและห้องน้ำหญิงกลับนำพากระแสเสียงคุ้นเคยลอยกระทบโสตประสาทอย่างเด่นชัด“ไม่เอาฮะแม่ทราย วิลลี่ไม่เข้าห้องนี้ นี่มันห้องน้ำผู้หญิง” เสียงแผดประท้วงใสเจื้อยแจ้วลอยข้ามฝั่งมามังกรชะงักมือนิ่งทันที แผ่นหลังแกร่งเหยียดตรง นัยน์ตาคู่คมเบิกกว้างสบตากับโทมัสผ่านเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ ทั้งเจ้านายและคนสนิทต่างจำเสียงเล็กๆ แฝงแววเอาแต่ใจอันเป็นเอกลักษณ์ได้“วิลลี่! แต่ตอนนี้วิลลี่ยังเด็กอยู่” แม่ปวดหัวแล้ว“วิลลี่ค่อยเข้าห้องน้ำชายตอนโตนะคร

บนถนนไฮเวย์สายเปลี่ยวที่ตัดผ่านภูมิประเทศกึ่งทะเลทรายอันแห้งแล้งของแอฟริกาใต้ รถเอสยูวีคันใหญ่ที่ไอ้คนร้ายผิวดำขับขี่กำลังร่อนไปมาซ้ายทีขวาทีด้วยความเร็วสูงเกือบหนึ่งร้อยสี่สิบกิโลเมตรต่อชั่วโมงมันบีบแตรไล่รถคันอื่นๆ อย่างบ้าคลั่ง นัยน์ตาคู่ขุ่นมัวของมันมองกระจกหลังสลับกับทางข้างหน้า ใบหน้าของมันเต็มไปด้วยเหงื่อไคลไหลย้อย และอาการกระตุกตามมุมปาก... สัญญาณเด่นชัดของอาการเสี้ยนยา และหลอนประสาทขั้นรุนแรงที่เบาะหลัง... พนิตากอดร่างของน้องอนาวิลเอาไว้แน่น หนูน้อยแผดเสียงร้องไห้โฮด้วยความขวัญเสีย หยาดน้ำตาไหลอาบแก้มเปื้อนเสื้อ สองมือน้อยๆ ยังคงกำลูกบอลพลาสติกเอาไว้ราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย“แกเป็นใคร... ต้องการเงินเท่าไหร่ บอกมานะ แต่อย่าทำอะไรลูกของฉัน” พนิตาพยายามรวบรวมความกล้า เปล่งเสียงถามไอ้คนขับใจทมิฬ ทั้งที่ร่างกายของเธอสั่นสะท้านไปด้วยความหวาดกลัวไอ้โจรผิวดำหันขวับมาแยกเขี้ยวใส่ นัยน์ตาสีเหลืองขุ่นของมันจับจ้องใบหน้าของพนิตาด้วยความเกลียดชังอันลึกล้ำ“หุบปาก! ยัยคุณหนู จำกูไม่ได้งั้นเหรอ?” มันตวาดเสียงแหบพร่าภาษาท้องถิ่นปนอังกฤษ คำพูดนั้นทำให้พนิตาชะงักไป หญิงสาวเพ่งมองเสี้ยวใบหน้