Todos los capítulos de หย่าร้อยรอยทราย: Capítulo 81 - Capítulo 90

นัยน์ตาของคนแก่คุกรุ่นไปด้วยความโกรธแค้นปานจะระเบิดโลกได้ทั้งใบ“แกเองหรือ?” เสียงของคุณอนันต์ ภรรยาที่ได้ยินน้ำเสียงแบบนั้น ก็ละสายตาจากหลานชาย มองไปที่คนทั้งสอง“นี่มัน...” เสียงของคุณนภาถึงกับสั่น สีหน้าเผือด แววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด“คนที่ทำร้ายยายหนูทรายนี่” ท่านเอ่ยชื่อของลูกสาวบุญธรรมทันที บรรยากาศที่เคยอบอุ่นต้อนรับขับสู้ภายในห้อง กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบจนติดลบในพริบตารอยยิ้มบนใบหน้าของทั้งสองท่านที่ยิ้มแย้มเมื่อครู่หายไปสิ้น เปลี่ยนเป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึง ระคนโกรธแค้นจนร่างกายสั่นเทา ในขณะที่คุณอนันต์ถึงกับคว่ำเก้าอี้ในห้องนั้นปัง! ร่างสูงใหญ่ของชายอาวุโสเหมือนจะกระโจนเข้าใส่มังกรแฟรงค์ตกใจ เพราะไม่คิดว่าจะมีเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น เขาไม่เข้าใจเรื่องทั้งหมด ยังยืนอึ้ง เพราะจับต้นชนปลายไม่ถูก แววตาของคุณอนันต์ดุดัน คุกรุ่นไปด้วยเปลวไฟแห่งความเกลียดชัง พุ่งตรงเข้าใส่ประธานหนุ่มราวกับจะฉีกร่างของมังกรให้ออกเป็นชิ้นๆภาพเหตุการณ์จริงช่างละม้ายคล้ายคลึงกับฝันร

“ไม่ร้องแล้ว เจ็บตรงนี้ เดี๋ยววิลลี่เป่า...”“พู่ๆ โอมเพี้ยง! หายเจ็บนะครับ โอมเพี้ยง...” น้องอนาวิลก้มลงไปเป่าที่หน้าอกข้างซ้ายของพ่อ ที่มีหัวใจของมังกรอยู่ข้างในนั้น“ทำไมทำแบบนี้ฮะวิลลี่” เสียงของคุณยาย คุณอนันต์พูดไม่ออกสักคำ เดินถอยหลังไปนั่งที่เก้าอี้อย่างหมดแรง“ยังไม่หยุดร้องไห้อีก”มือเล็กตบหน้าของพ่อเบาๆ มังกรกางแขนออก เด็กชายก็โผเข้าไปซบกับอกของพ่อ เหมือนกับต้องการจะใช้ร่างกายเล็กๆ ของตัวเองปกป้องคนเป็นพ่อ ไม่ให้คุณตาทำร้าย“ใครอย่าทำแด๊ดดี้นะ แด๊ดดี้จะร้องไห้” เสียงเล็กๆ แจ่มใสแต่แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยวของเด็กสามขวบบอกออกมาคำว่า ‘แด๊ดดี้’ ที่หลุดออกมาจากปากของหลานชายสุดที่รักครั้งแล้วครั้งเล่า เหมือนสายฟ้าฟาดกึ่งกลางใจของคุณอนันต์และคุณนภาอย่างรุนแรง อาวุโสทั้งสองท่านชะงักไป และหันหน้าไปมองสบตากันแววตาดุดันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลง คุณนภาเอามืออุดปาก น้ำตาร่วงรินไม่หยุด ช่างเป็นฉากความรักที่ให้ความตื้นตันใจอันมหาศาลถาโถมเข้าใส่ จนน้ำตาไหลร่วงเผาะมังกรยังรวบร่างกลมป้อมของน้องอนาวิลเข้ามาโอบกอดไว้แน่นหนา ซบหน้าลงกับไหล่เล็กๆ ของลูกชาย สะอื้นไห้โฮออกมาอย่างไม่อาจกักเก็บอีกต่

เขากำลังยอมสยบ เขายอมคุกเข่าแลกชีวิตของตัวเองกับปลายกระบอกปืนโดยไม่คิดจะหลบหนีหรือต่อสู้ บ่งบอกถึงความเปลี่ยนแปลงจากหน้ามือเป็นหลังมือ ที่ถูกบดขยี้ด้วยทัณฑ์ทรมานแห่งการสำนึกผิดตลอดสามปีเต็มแต่ว่า... สิ่งที่ทำให้พนิตาน้ำตาซึมไหลอาบสองแก้มอย่างแท้จริง คือร่างกลมป้อมของเด็กชายตัวน้อยวัยสามขวบเศษเจ้าหนูอนาวิลของเธอ เด็กชายที่แสนจะเฉลียวฉลาด และรู้ความเกินวัย หนูน้อยนำพาร่างน้อยๆ ป้อมๆ ขวางทางปืนของคุณตา และโอบกอดผู้เป็นบิดาแท้ๆ บิดาทางสายเลือดมังกร...เขาคือผู้ให้กำเนิด เจ้าหนูตัวเล็กกางปีกกางด้วยแขนเล็กๆ ทั้งสองข้างออกกว้างน้องน้อยปกป้องคนเป็นพ่อเอาไว้จากปลายกระบอกปืนของคุณตา แม้จะคิดแค่ว่า... นี่คือการหยอกเย้า และกำลังเล่นตำรวจจับโจรกันตามประสาเด็ก“คุณตาฮะอย่าทำแด๊ดดี้” เสียงเล็กๆ ใสกระจ่างดังขึ้น สะท้อนเข้ามาในหัวอกของผู้เป็นแม่พนิตายืนมองภาพนั้นด้วยหัวใจที่สะท้านไหวรุนแรงปานแผ่นดินแยก สายใยแห่งสายเลือด...ช่างน่ากลัวและมหัศจรรย์เหลือเกิน...ลูกชายของเธอเพิ่งเคยเจอหน้าผู้ชายคนนี้เป็นครั้งแรกในชีวิต เด็กสามขวบคนนี้ยังไม่

ที่ทั้งสองคนเป็นห่วงคือลูกสาว...พนิตาต่างหาก ถ้ามาเห็นภาพนี้ ลูกสาวต้องไม่พอใจ แล้วหัวใจที่เริ่มเยียวยาหายแล้ว จะกลับมากลัดหนองอีก ท่านทั้งสองยังไม่ทันจะอ้าปาก หนูน้อยก็พูดอีก“คุณตาใจร้าย ดุแด๊ดดี้จนร้องไห้แงๆ แด๊ดดี้เจ็บหัวใจอยู่ใช่ไหมล่ะ ที่ถูกคุณตาดุ อุ้มหนูแล้ว เราไปเล่นด้วยกัน เล่นตรงนู้นได้ไหม”ชี้ไปที่สนามหญ้าที่ตกแต่งสวยงามด้านล่าง แม้ว่าจะอยู่ในดินแดนที่อากาศค่อนข้างร้อน แต่เมื่อได้รับการดูแลเป็นอย่างดีในอาคาร ที่มีร่ม แต่ก็มีแสงเข้าถึง จึงทำให้ต้นไม้พวกนั้นสวยสดงดงาม“วิลลี่อยากมีเพื่อนเล่น แด๊ดดี้ไปเตะบอลด้วยกันฮะ” อนาวิลจอมซนคงจะเห่อเพื่อนใหม่... ที่หนูตัวน้อยรู้สึกถูกชะตาสุดๆ แล้วคำว่า...แด๊ดดี้...ก็ติดปากเด็กชายไปเสียแล้วคุณอนันต์และคุณนภาถึงกับอึ้งจนพูดไม่ออก ผู้ใหญ่ทุกคนในห้องได้แต่ทอดสายตามองภาพสายใยแห่งสายเลือดที่ตัดกันไม่ขาด ด้วยความสับสนและเวทนา“เอ้า... จะเล่นก็เล่น แต่ให้แค่หนึ่งชั่วโมงนะ ถ้าครบก็ต้องต่างคนต่างแยกย้าย” คนเป็นตาเอ่ยอีกครั้ง พร้อมกับขยุ้มไปที่เสื้อสูทตรงกับหัวใจคุณนภ

“ลูกรัก” เขาเอ่ยเบาๆ และหยิบใช้ผ้าเช็ดหน้าผืน ค่อยๆ ซับเหงื่อตามดวงหน้าและลำคอของลูกน้อยอย่างเบามือที่สุด มังกรทะนุถนอม เหมือนกลัวว่า... เจ้าก้อนเนื้อเล็กๆ นี่จะบุบสลายไปคามือรสชาติของขนมทองหยิบทองหยอดฝีมือพนิตา ที่ยังคงหวานติดอยู่ที่ปลายลิ้น ยิ่งตอกย้ำให้เขารู้สึกว่า ทุกวินาทีที่ได้อยู่ตรงหน้า นั่นมันช่างเปราะบาง และพร้อมจะแตกสลายหายไปได้ทุกเมื่อ“เหนื่อยก็พักนะครับคนดีของแด๊ดดี้... มาฮะ แด๊ดดี้อุ้มนะ” มังกรเอ่ยเสียงทุ้ม กลั้นเสียงสั่นเครือตลอดเวลาเขาช้อนร่างกลมดิกขึ้นมาแนบอกอย่างง่ายดาย อนาวิลซบหน้าลงกับลาดไหล่กว้างของคนเป็นพ่ออย่างเป็นธรรมชาติสองมือน้อยๆ โอบรอบลำคอแกร่งเอาไว้หลวมๆ กลิ่นอายความผูกพันทางสายเลือดหมุนวนอยู่รอบตัวของคนทั้งคู่ คล้ายกระแสไฟที่เชื่อมต่อหัวใจสองดวงเข้าด้วยกันอย่างเหนียวแน่นโทมัสซึ่งยืนเก็บของอยู่ห่างๆ มองภาพนั้นด้วยหัวใจที่บีบรัดเลขานุการหนุ่มก้มลงมองนาฬิกาข้อมือหรูแล้ว ต้องลอบถอนหายใจยาวเหยียดด้วยความหนักใจ เขารู้ดีว่า... เวลาแห่งความสุขที่เจ้านายได้รับมาด้วยความเมตตาของเด็กชาย กำลังจ