หย่าร้อยรอยทราย

สีหน้าของพนิตาเปลี่ยนวูบหนึ่ง ความไม่พอใจแล่นผ่านแววตา แต่เธอกัดฟันกลั้นมันเอาไว้ พนิตาไม่อยากให้ใครเห็นว่าเธออ่อนแอ ไม่อยากให้ผู้หญิงตรงหน้าได้ใจแต่สิ่งที่เจ็บยิ่งกว่าคำพูดของนิลมณี คือปฏิกิริยาของมังกร เขาไม่แม้แต่จะหันมามองเธอ“โอ๋เป็นอะไรไหม” เสียงของเขาเต็มไปด้วยความห่วงใย มือรีบจับแขนอีกฝ่ายสำรวจอย่างใกล้ชิดพนิตายืนอยู่ตรงนั้น เหมือนคนไร้ตัวตน เหมือนอากาศ ไม่มีคำถามว่าเธอเป็นอะไรไหม ไม่มีแม้แต่สายตาที่หันกลับมา มีเพียงเศษแก้วบนพื้น… และหัวใจของเธอที่แตกละเอียดไม่ต่างกันเธอค่อยๆ ก้มลง เก็บเศษแจกันทีละชิ้น ปลายนิ้วสัมผัสความคมของกระจกโดยไม่ระวัง เลือดสีแดงสดซึมออกมาช้าๆ แต่พนิตาไม่รู้สึกเจ็บ หรืออาจจะ…มันเจ็บไม่เท่าข้างใน“เดี๋ยวผมให้แม่บ้านมาเก็บ ทรายไม่ต้องทำ” มังกรเอ่ยขึ้นลอยๆ โดยไม่มองเธอ คำพูดเหมือนห่วงใย แต่กลับห่างเหินจนเย็นชาพนิตาชะงักมือ เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา อยากจะพูดอะไรสักอย่าง อยากจะบอกเรื่องลูก อยากจะถามว่า…เธอยังมีความหมายกับเขาอยู่ไหม แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาที่ไร้ความรู้สึกนั้น คำพูดทั้งหมดก็ถูกกลืนหายลงไปในลำคอ เธอเม้มปากแน่น ก่อนจะก้มหน้าลงอีกครั้ง“ไม่เป็นไรค่

“ไม่ พี่ยังไม่หิว อยากดื่มแค่กาแฟ”“อ๋อ... ได้สิคะ เดี๋ยวโอ๋จะชงให้ค่ะ”มังกรมองตามพนิตาที่สะบัดหน้าจะเดินหนีเวลาผ่านไป ทั้งกาแฟที่นิลมณีทำไม่ได้เรื่อง ทั้งนิลมณียังใช้ไมโครเวฟไม่เป็น อาหารที่พนิตาทำเอาไว้เสียรสชาติ บางอย่างก็ไหม้จนส่งกลิ่นคลุ้งไปหมด พนิตาที่ทำใจได้แล้ว เดินกลับเข้ามา“เดี๋ยวก่อนค่ะพี่ทราย” พนิตาหันมามองทั้งสองคน“รสชาติแย่ ทำแบบนี้ทิ้งให้หมากิน หมายังไม่กินเลย” เสียงของมังกร พนิตาไม่ตอบสักคำ แต่เธอเดินตรงมาที่โต๊ะอาหาร แล้วเธอก็ได้หยิบถ้วยแกงมัสมั่นที่เคี่ยวมาทั้งวันขึ้นมามังกรและนิลมณีหยุดมองอย่างแปลกใจพนิตาเดินไปที่ถังขยะมุมห้อง แล้วค่อยๆ คว่ำมันลงไปช้าๆ เศษเนื้อ และน้ำแกงสีสวยร่วงหล่นลงสู่กองขยะอย่างไร้ค่า“พี่ทราย! ทำอะไรน่ะ พี่มังกรเขาชอบทานนะ” นิลมณีแสร้งหวังดี“ก็ในเมื่อบอกว่า มันรสชาติแย่ กินไม่ได้ ก็อย่ากินมันเลย มีเงินกันไม่ใช่หรือ ไปหาร้านอาหารที่มีเชฟมิชลินโน่น อีกอย่างเมื่อกี้ได้ยินแว่วๆ ว่าพี่มังกรไม่หิว... ของที่ไม่มีใครต้องการ ก็ควรไปอยู่ในที่ของมันค่ะ อย่างเช่นถังขยะ”พนิตาไม่พูดเปล่า ยังกลับมาที่โต๊ะอาหาร แล้วหยิบเอาทุกอย่างที่อยู่บนโต๊ะไปทุ่มทิ้

“เมื่อกี้ เลขาของพี่โทรศัพท์มา ว่าให้ฉันหยิบเอกสารประชุมบ่ายนี้ให้ด้วย ฉันเตรียมไว้ให้แล้วในกระเป๋าแล้ว” พนิตาเอ่ยขึ้น เธอเลื่อนซองเอกสารไปทางเขา การเคลื่อนไหวอย่างไร้ความรู้สึก“และนี่… เบอร์ติดต่อทนายความเรื่องแบ่งมรดกที่คุณแม่ให้คนเอามาให้ ท่านฝากเอาไว้ให้พี่” เธอวางนามบัตรอีกใบลงข้างๆมังกรขมวดคิ้วทันที สายตาคมจ้องสิ่งนั้นเหมือนมันเป็นของแปลก “ถ้ามีปัญหาหรือคำถามอะไร ให้ไปถามเอากับคุณแม่นะคะ” เธอเอ่ยถึงคุณหญิงพรจันทร์ แม่ของมังกรพนิตาพูดต่อ โดยยังไม่มองหน้าเขา“เห็นท่านเปรยว่า มันถึงเวลาแล้วที่พี่ควรจัดการให้เรียบร้อย”ความเงียบแทรกเข้ามาแทนที่ นิลมณีนั่งลงใกล้ๆ มังกร เขาจึงเงยหน้าขึ้นมองเธอเต็มตา นิลมณีพยักพเยิดกับเขา“ทำไมต้องตอนนี้?” มังกรถามพนิตาหยุดนิ่ง มือที่กำลังจัดข้าวของใกล้ๆ นิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ วางมันลง เธอหันมาสายตาสบกับเขา“เพราะท่านว่า ไม่อยากให้อะไรคาราคาซัง และค้างค้า เพราะนานกว่านี้… อาจจะสายไป” หัวใจของมังกรกระตุกวูบโดยไม่มีเหตุผล“สายไป?” เขาทวน“หมายความว่ายังไง”พนิตายิ้มบาง “ไม่ทราบค่ะ อยากรู้ ก็ต้องไปถามเอากับคุณแม่ เรื่องบางเรื่อง ถ้าปล่อยไว้นานเกิน

อีกฝั่งเงียบไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบรับสั้นๆพนิตาวางสาย สายตาของเธอเลื่อนไปที่หน้าต่าง แสงอาทิตย์ลับหายแล้ว ไร้แสงสว่าง นอกจากโคมไฟที่กลางสนามไม่กี่ดวงที่ให้แสงสว่างนิดๆ ตรงบริเวณนั้นเธอเอื้อมมือไปแตะหน้าท้องของตัวเองเบาๆ แววตาสั่นไหวก่อนจะกลับมานิ่งอีกครั้ง“เราจะไปกันนะลูก… ไปเริ่มต้นใหม่ ในที่ที่ไม่มีพวกเขา เขาเกลียดแม่ ก็ต้องไม่รักลูกด้วยสินะ” เธอกระซิบเสียงขาดๆ หายๆ สะเทือนใจที่สุด ที่รู้ว่าไม่มีใครรักเธอแต่ทว่า ครั้งนี้ไม่มีน้ำตา มีเพียงความมุ่งมั่น เธอหันกลับไปมองห้องกว้างๆ และมองทุกอย่าง เหมือนเป็นการบอกลาพนิตาไม่มีความเสียดาย เธอไม่ลังเลที่จะไปจากเขาอีกแล้ว‘รักหรือ?’เพราะรักที่พัง… มันยากที่จะประสาน มันพังลงไปหมดแล้ว เวลานี้ ถึงเวลาที่เธอจะหันมารักตัวเอง และลูกน้อย น้องน้อยคนนี้ในครรภ์ของเธอจะเป็นกำลังใจให้เธอ“แม่จะสร้างทุกอย่างใหม่หมด เรามาเริ่มจากศูนย์ด้วยกันนะลูก โดยจะไม่มีใคร แม่จะไม่เป็นเงาของป้าวิอีกแล้ว ต้องยอมรับ ว่าเขาไม่รัก…ทั้งไม่เคยเห็นค่าของแม่”พนิตาปิดกระเป๋า เสียงซิปดังยาวเหมือนเส้นแบ่งระหว่างอดีตและอนาคตด้านนอก นิลมณียังคงยืนอยู่ในสวน ลมพัดผ่าน แต่เธอ

พอหลุดจากนักธุรกิจกลุ่มนั้น“มานี่”“ไปไหนคะพี่มังกร”“เราต้องคุยกัน”เขาพาพนิตาไปยังประตูที่เปิดไปทางระเบียงด้านข้างของห้องจัดเลี้ยง มังกรกระชากเปิดออกไปอย่างแรง ลมเย็นยามค่ำพัดวูบเข้ามา ปะทะกับความร้อนในอกของมังกรที่กำลังเดือดพล่าน“พอได้แล้ว” มังกรลั่นปาก มือของเขากำแขนพนิตาแน่น จนแทบเป็นรอย เธอถูกลากออกมาจากสายตาผู้คน ราวกับเป็นเพียงสิ่งของชิ้นหนึ่งแสงไฟในงานด้านหลังยังสว่างจ้า แต่ตรงนี้…มืดกว่า เงียบกว่า และทั้งสองคนกำลังจะปะทะกัน“เธอมาช้า เพราะมัวไปหาชุดใส่ใช่ไหม” เขาตวาดทันทีที่ประตูปิดลง“ฉันส่งชุดให้แล้ว ทำไมไม่ใส่!”พนิตามองเขาแบบใบหน้าไร้อารมณ์ แต่สายตามีแววเยาะหยัน เหมือนเสียงโกรธของเขาไม่อาจกระทบอะไรในตัวเธอได้อีก“แล้วนี่อะไร?” สายตาเขากวาดลงไปที่ชุดสีแดงเพลิง“แบรนด์นี้ฉันจำได้ ราคาเหยียบล้าน เธอเอาเงินที่ไหนไปซื้อ” น้ำเสียงเต็มไปด้วยการตำหนิ คำถามดูจะห่วงเงินในกระเป๋าของต