Todos los capítulos de หย่าร้อยรอยทราย: Capítulo 71 - Capítulo 80

ภายในห้องครัว มีหลายกล่องที่ยังไม่เปิด พนิตาหยิบกรรไกรมาก่อน แล้วค่อยเปิดกล่อง แค่เห็นแคบหมูที่อยู่ด้านในกล่องเธอก็แทบกรี๊ด ยังมีแกงไตปลาแห้งที่แม่บอกอีกด้วย เธอรีบหยิบมือถือขึ้นมา แล้วพิมพ์ส่งข้อความไปหาเพื่อน(ของถึงแล้วนะ)ไม่นานนัก เจนจิราก็ตอบกลับมา(จริงหรือ กินให้อร่อยนะเพื่อน)(ขอบคุณมากๆ )(ไม่เป็นไร แค่คิดว่า แกชอบกิน ฉันก็ต้องหาส่งไปให้อยู่แล้ว)(เยอะไปนะ)(ที่ไหนกันเล่า ฉันอยากให้แกกลับมา นี่ๆ มีร้านส้มตำเปิดใหม่ อร่อยมาก)พนิตากลับเงียบไป(ไม่เป็นไร ฉันคุยกับพี่อังกูรแล้ว ว่าฉันจะไปเรียนตำส้มตำ จะไปตำให้แกที่นั่น)(จริงนะ ไม่โกหกนะ)(แน่นอนสิ 555) และทั้งสองคนก็คุยกันอีกหลายอย่าง ในเรื่องสารทุกข์สุกดิบของทั้งสองคน โดยเฉพาะเรื่องของอนาวิล พนิตาก็ไม่พ้นเล่าวีรกรรมในวันนี้(อะไรกัน หลานฉันแค่สามขวบกว่าเอง)(แกพูดเหมือนทุกคน แต่ใครจะรู้ วิลลี่ฉลาดเป็นกรด)(ดีแล้วนี่นา)(แต่ฉันว่า...) เธอหยุดพิมพ์แค่นั้น(หื้อ... แกกังวลเกินไป ไม่มีอะไรหรอก เด็กซนค

แสงแดดรำไรในยามบ่ายคล้อยของประเทศแอฟริกาใต้ สาดส่องผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามา ขับเน้นให้เห็นทัศนียภาพของภูเขาที่มีรูปร่างคล้ายโต๊ะ อันเป็นเอกลักษณ์ตระหง่านอยู่ไกลๆมังกรขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสากลสีนวลตาไร้รอยยับ จัดแต่งทรงผมและปกเสื้ออย่างเป็นระเบียบแววตาคู่คมดุ บัดนี้ไม่มีร่องรอยของคนไข้ขี้โรคหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความสุขุมลุ่มลึก และประกายความหวังอันแรงกล้าที่ซ่อนอยู่ลึกๆ ในใจนิ้วเรียวหนาลูบผ่านกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน... ที่ซึ่งมีแหวนแต่งงานของพนิตาและรูปถ่ายของน้องวิลลี่วัยแรกเกิดแนบชิดติดกับแผ่นอกข้างซ้ายตรงตำแหน่งหัวใจพอดี“เจ้านายครับ ผู้ประสานงานภาคสนามของทางฝั่งนั้น มารอรับเราที่ประตูทางออกส่วนบุคคลแล้วครับ” โทมัสก้าวเข้ามาเช็กความเรียบร้อย พลางรายงานความคืบหน้า“ดี... ออกเดินทางกันเลย อย่าให้ทางโน้นต้องรอนาน” มังกรเอ่ยน้ำเสียงเรียบ ทั้งสองก้าวเดินลงจากบันไดเครื่องบินทอดตรงไปยังรถยนต์อเนกประสงค์คันโตสีดำทึบที่จอดสตาร์ตเครื่องรออยู่ทันทีที่ประตูเปิดออก ชายชาวต่างชาติวัยกลางคนในชุดสูทกึ่งลำลองลุยภาคสนามเยี่ยงนักบริหารเหมืองแร่ ก็ก้าวลงมาต้อนรับด้วยรอยยิ

มันกระตุกซ้ำๆ มาตั้งแต่... ตอนที่รถยนต์เริ่มแล่นเข้าเขตหุบเขากระต่าย ชายหนุ่มขมวดคิ้วมุ่นพลางระบายลมหายใจยาวด้วยความหงุดหงิดใจ ลางสังหรณ์บางอย่างแล่นริ้วเข้ามาในอก จนหัวใจเต้นผิดจังหวะ“เจ้านายเป็นอะไรหรือเปล่าครับ? ใบหน้าซีดๆ ไปนะ” โทมัสที่นั่งอยู่ข้างๆ หันมาทักด้วยความห่วงใย พลางยื่นขวดน้ำแร่ให้เจ้านาย“เปล่า... แค่ตาขวากระตุกไม่หยุดมาตลอดทางเลยว่ะ ไม่รู้เป็นอะไร” มังกรพึมพำเสียงเรียบ พลางรับขวดน้ำมาจิบ“โบราณว่าขวาร้าย ซ้ายดี... แต่ช่วงนี้ชีวิตฉัน มันก็เตือนว่า เหมือนจะมีเรื่องร้ายๆ เข้ามายังไงก็ไม่รู้”“โธ่! เจ้านายครับ โบราณไทยก็ว่าไว้แบบนั้นเฉยๆ แต่คงจะไม่จริงมั้งครับ อย่าลืมว่า พวกเรากำลังจะได้ดีลที่นี่ ดีลใหญ่เสียด้วย”“นายว่าจะไม่มีอะไรผิดแผนใช่ไหม”“เชื่อเถอะ ไม่มีหรอกครับ แหม... คนเราจะโชคร้ายไปตลอดได้ยังไง”“หา! นายว่าอะไรนะ...โทมัส? นายหาว่าฉันโชคร้ายหรือ?”“โอ้! สงสัยไอ้คนที่ตาขวาไม่กระตุกนี่แหละที่จะโชคร้าย อยู่ๆ เจ้านายจะมา

แต่มันคือ...ฝันร้ายอันโหดเหี้ยม ที่ตามมาทุบทำลายความหวังที่เพิ่งจุดประกายขึ้นมาให้แหลกสลายลงไปในมโนภาพอันพร่าเลือน... มังกรฝันเห็นตัวเองกำลังวิ่งกระหืดกระหอบอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้ากว้างใหญ่สีทองของแอฟริกาแสงแดดแผดเผาจนผิวกายแสบร้อน รอบตัวเต็มไปด้วยความว่างเปล่า ที่ปลายสายตาห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร กลับมีรถยนต์เอสยูวีคันโตสีดำทึบแล่นมาจอดสนิทบานประตูรถเปิดออกช้าๆ ปรากฏร่างของหญิงสาวในชุดเดรสสีขาวละมุนที่เขาโหยหามาตลอดสามปีเต็ม...พนิตา....เธอกำลังอุ้มเด็กชายตัวน้อยที่มีแก้มกลม ตัวป้อมๆ หน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูไว้ในอ้อมแขน‘น้องวิลลี่’ ชื่อที่ก้องกังวานในหูของเขา ลูกชายของมังกร เขายิ้มอย่างเปิดเผย สบจ้องกับดวงตาของเด็กน้อยที่มองคนเป็นพ่ออย่างไม่ลดละด้วยแววตาไร้เดียงสาแต่เมื่อเขาผินสายตาไปยังพนิตา แววตาของหญิงสาวที่ทอดมองมายังสามีเก่ากลับไม่มีความรัก ความผูกพัน หรือความอาวรณ์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มีเพียงความเฉยชาเยือกเย็น และความห่างเหินราวกับคนไม่รู้จักกัน‘ทราย! ทราย! พี่อยู่นี่!’มังกรตะโกนลั่นจนสุดเสีย

ใช่แน่ๆ สายเลือดอัครเดชาที่หมุนวนอยู่ในกาย มันร่ำร้องบอกเขาชัดเจนโดยไม่ต้องรอผลตรวจดีเอ็นเอมังกรสั่นเทาไปทั้งร่าง มือหนาขยับล้วงกระเป๋าเสื้อสูทด้านซ้ายดึงเอาโทรศัพท์มือถือออกมาเปิดหน้าจอ ด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา จนเกือบทำเครื่องร่วงพื้นเขาเปิดดูรูปถ่ายทารกแรกเกิดที่พนิตาเคยส่งให้คุณหญิงพรจันทร์ดูตลอดเวลาสามปี... ภาพเด็กทารกในวันนั้น ขยับการเติบโตขึ้นมา มีโครงหน้า ถอดแบบดวงตาเรียวคมจมูกโด่งรั้น และริมฝีปากหยักลึกอันเป็นเอกลักษณ์ของมังกรออกมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน นี่มันมังกรย่อส่วนชัดๆขณะที่มังกรกำลังยืนบื้ออึ้ง น้ำตาคลอเบ้าจนพูดไม่ออกอยู่นั้น เจ้าหนูจอมซนวิลลี่ก็เงยใบหน้าจิ้มลิ้มขึ้นมองผู้มาใหม่สองคน ตาโตๆ คู่นั้นกะพริบปริบๆ เขาจ้องมองชายแปลกหน้าชุดสูทสากลคัตติงเนี้ยบด้วยความสงสัย แทนที่เด็กสามขวบจะวิ่งหนี หรือร้องไห้ตามประสาเด็กกลัวคนแปลกหน้าเจ้าหนูวิลลี่กลับหูผึ่งทันทีที่ได้ยินเสียงโทมัสและมังกรลนลานพูดคุยกันเป็นภาษาไทยเมื่อครู่“อ๊ะ! พวกยู... พูดภาษาไทยเหรอฮะ?” เจ้าหนูตัวน้อยก้าวเท้าป้อมๆ เข้ามาหาอีกสองก้าว ปากจิ้มลิ้มพูดจ้อเจื