All Chapters of หย่าร้อยรอยทราย: Chapter 31 - Chapter 40

เจนจิราประคองพนิตาก้าวเดินออกจากคฤหาสน์ของมังกร ไปพร้อมกับลูกในท้องของเธอที่เป็นความรัก ยังดีที่ได้อ้อมกอดของเพื่อนสนิท ที่ทำให้ไม่ล้มพับลงไปเสียก่อนพนิตาจะไม่หันหลังกลับมามองกรงทองเฮงซวยแห่งนี้อีกแล้ว ความเด็ดเดี่ยวและรอยยิ้มงดงาม ที่พนิตาพยายามฝืนแสดงต่อหน้าอดีตสามีมลายหายไป ก่อนจะก้าวพ้นขอบประตูบ้านพนิตาหยุดก้าวเดินครู่หนึ่ง เธอกัดริมฝีปากที่เปื้อนรอยยิ้มหยันส่งท้ายให้คฤหาสน์ที่แสนมืดดำหลังนี้“ลาก่อน...” คำพูดสุดท้ายหลุดออกจากปากอย่างแผ่วเบา ร่างระหงของพนิตาก้าวขึ้นรถยุโรปคันหรูของอังกูร ที่เคลื่อนตัวทะยานออกจากคฤหาสน์ไปอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปสนามบินที่ซึ่งเครื่องบินพร้อมขึ้นบิน และน่านฟ้าถูกเคลียร์สแตนด์บายไว้เรียบร้อยแล้ว เพื่อส่งพนิตาขึ้นเครื่องบินส่วนตัว ที่กำลังรอรับเธอบินไปสู่อ้อมกอดที่แท้จริงของคุณพ่อคุณแม่บุญธรรมในแอฟริกาที่ซึ่งมังกรจะไม่มีวันเอื้อมมือมาถึงเธอได้อีก... อิสรภาพที่แท้จริงและอ้อมกอดอันอบอุ่นระดับเหมืองทองคำในแอฟริกา กำลังอ้ารอรับเธอ และลูกน้อยในท้อง โดยทิ้งให้หมาโบ้อย่างมังกร จมอยู่กับกองขยะแห่งความหลอกลวงใ

“อ้าว... คุณมังกรใช่ไหมครับ?” เสียงทุ้มที่คุ้นหูดังขึ้น ทำลายความเงียบอันน่าอึดอัด มังกรดึงมือออกจากใบหน้า แววตาคมดุขยับมองผู้มาใหม่‘หมอเกียรติ’ แพทย์ผู้เชี่ยวชาญด้านอายุรกรรมแพทย์มือหนึ่งของที่นี่ และหมอเกียรติยังเป็นหนึ่งในเพื่อนรุ่นพี่ที่รู้จักกันในแวดวงสังคมหมอเกียรติอยู่ในชุดกาวน์สีขาวสะอาด ในมือถือชาร์ตคนไข้ และกำลังจะเดินผ่านหน้าห้องฉุกเฉินไป แต่เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของนักธุรกิจหนุ่มยืนอยู่ ท่านจึงหยุดทักทาย“อืม... สวัสดีครับหมอเกียรติ” มังกรขยับปากตอบด้วยน้ำเสียงแหบพร่า พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แต่ก็ทำได้ยากเต็มที“มาทำอะไรที่ห้องฉุกเฉินครับเนี่ย มีใครในบ้านเป็นอะไรหรือเปล่า?” หมอเกียรติถามด้วยความแปลกใจ พร้อมกับกวาดสายตามองท่าทางที่ดูทรุดโทรม และไร้สง่าราศีชั่วคราวของมังกร“โอ๋นะครับ...เธอปวดท้องกะทันหันน่ะ ผมเพิ่งพาเข้าไปข้างในเมื่อกี้นี่เอง” มังกรตอบ นัยน์ตาสั่นไหวเล็กน้อย เมื่อสมองยังคงคิดวนเวียนอยู่กับเรื่องของคนที่อยู่ที่บ้าน... ไม่ใช่... คนที่หนีออกจากบ้านไปแล้วต่างหาก

เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่ทราบได้ มังกรค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาอีกครั้งด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่เปลือกตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรคที่รุนแรงกว่าเดิม ย้ำเตือนว่าเขายังคงอยู่ในโรงพยาบาล แต่เปลี่ยนจากโถงทางเดินมานอนอยู่บนเตียงคนไข้ในห้องตรวจแทน สายน้ำเกลือถูกเจาะเข้าที่หลังมือข้างหนึ่ง ความรู้สึกปวดหนึบที่ขมับยังคงไม่จางหาย“ฟื้นแล้วเหรอครับคุณมังกร? บทจะล้มก็ล้มง่ายๆ แบบนี้เลยนะ” เสียงทุ้มเข้มแฝงแววตำหนิดังขึ้นจากข้างเตียง มังกรหันหน้าไปมองช้าๆ พบร่างสูงของหมอมาวิน แพทย์เจ้าของไข้ และเป็นเพื่อนอีกคนในกลุ่มสังคมของเขาหมอมาวินกำลังยืนกอดอก มองตรงมาด้วยสายตาดุแกมเอือมระอา ในมือถือผลตรวจเลือด และรายงานอาการเบื้องต้น“ฉัน... เป็นอะไรไป” มังกรพยายามจะยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่ความวิงเวียนที่ยังหลงเหลืออยู่ ทำให้เขาต้องเอนตัวลงนอนตามเดิม“หน้ามืด เป็นลม เพราะร่างกายขาดสารอาหาร พักผ่อนไม่พอ แถมเครียดสะสมขั้นรุนแรง”หมอมาวินเดินเข้ามาใกล้ ขยับแว่นสายตาพลางพ่นลมหายใจยาว“และที่สำคัญที่สุด คือโรคกระเพาะของคุณมันกำเริบหนัก จนผนังกระเพาะอักเสบเฉียบพลัน ผลตรวจเลือดบ่งบอกชัดเจนว่า คุณดื่มแอลกอฮอล์หนักเกินไปในช่วงนี้ ทั้ง

วันเวลาผ่านไป มังกรยังจมปลักอยู่กับความเศร้า และยังรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลแต่ทว่าสำหรับนิลมณี... วันนี้คือวันที่ฟ้าเปิดทางให้เธออย่างสมบูรณ์แบบ หญิงสาวก้าวขาออกจากประตูโรงพยาบาลด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า ใบหน้าสะสวยที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางราคาแพงเชิดขึ้นอย่างผู้ชนะแตกต่างจากสภาพสิ้นชื่อ อาเจียนจนหน้าซีดเผือด ตอนถูกนำมาส่งที่โรงพยาบาลราวกับเป็นคนละคนแผนการแกล้งป่วยอันแยบยล และนิลมณีการละครของเธอประสบความสำเร็จอย่างงดงาม แม้หมอมาวินจะมองออก และพูดจาจิกกัดสารพัด แต่เธอก็หาได้แคร์ไม่ ในเมื่อผลลัพธ์ที่ได้มันเกินคุ้ม...พนิตาได้เซ็นใบหย่า และไสหัวตัวเองออกไปจากชีวิตของมังกรแล้ว! ตำแหน่งภรรยาคนใหม่ และมาดามอัครเดชาที่เธอเฝ้ารอ และวางแผนแย่งชิงมานานนับปี บัดนี้ลอยเด่นอยู่ตรงหน้ามีหรือที่คนอย่างนิลมณีจะปล่อยให้หลุดมือไป“ไปคฤหาสน์... ด่วนที่สุด” เธอสั่งคนขับรถเสียงเฉียบ แววตาเต็มไปด้วยความทะยานอยาก เมื่อรถยนต์เคลื่อนตัวมาจอดสนิทหน้าคฤหาสน์หรู นิลมณีไม่รอช้าที่จะก้าวลงจากรถแล้วตร

และทันทีที่บานประตูใหญ่ของคฤหาสน์เปิดออก ภาพตรงหน้าก็ทำให้คนทั้งสองถึงกับยืนนิ่งตะลึงงันกองเสื้อผ้า ชุดข้าวของ ของใช้ และผ้าม่าน รวมถึงข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวชิ้นเล็กชิ้นน้อยของพนิตา ถูกนำมากองระเนระนาดอยู่บนพื้นโถงทางเดิน ราวกองขยะราคาถูกโดยมีนิลมณียืนกอดอก ชี้ไม้ชี้มือสั่งการคนรับใช้ใหม่ ด้วยท่าทางเย่อหยิ่งราวกับเป็นเจ้าของบ้านอย่างเต็มภาคภูมิ ไม่สนใจสายตาตื่นตระหนกของป้านิ่มและป้านวลที่ยืนแอบอยู่มุมห้อง“ทิ้งให้หมด ยายสองคนนั้นมองอะไร? อยากโดนไล่ออกตามยายทรายไปอีกคนหรือไง” เสียงแหลมของนิลมณีดังก้องด้วยความสะใจ“นิลมณี!”เสียงตวาดทรงพลังและทรงอำนาจของคุณหญิงพรจันทร์ดังก้องไปทั่วคฤหาสน์อันกว้างใหญ่ ทำเอาคนรับใช้ทั้งหมดสะดุ้งโหยง รีบก้มหน้าหลบวูบด้วยความกลัวในขณะที่นิลมณีสะดุ้งสุดตัว หันขวับมามองตามเสียง ก่อนจะหน้าซีดเผือดลงทันตา เมื่อเห็นว่าผู้มาใหม่คือคุณหญิงของตระกูล...และที่น่ากลัวที่สุดคือ ร่างสูงใหญ่ของมังกร ที่ยืนอยู่ข้างหลังมารดา สายตาคู่ดุของเขากำลังจ้องมองตรงมาที่เธอด้วยความโกรธจ