All Chapters of หย่าร้อยรอยทราย: Chapter 41 - Chapter 50

เธอได้หลุดพ้นจากบ่วงกรรมที่ทรมานและกักขังเธอ วันเวลาผ่านมาได้เกือบสี่เดือน ท้องของเธอก็เริ่มโต ไม่มีวันไหนที่จะไม่คิดถึงเขา แม้จะรู้ว่า ความทรงจำระหว่างเธอกับมังกร จะอยู่บนเศษซากความทรงจำที่พังทลายพนิตาค่อยๆ เลื่อนมือเรียวสวยทั้งสองข้างลงมาประคองหน้าท้องของตัวเองที่เริ่มนูนเด่นขึ้นมาตามอายุครรภ์ แววตาคู่สวยที่เคยหม่นแสง และเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา วินาทีนี้กลับมีประกายความนิ่งสงบและเข้มแข็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“หนูชอบที่นี่ไหมลูก...” น้ำเสียงนั้นนุ่มนวลราวกับสายลมอุ่นๆ ที่พัดผ่าน“แม่ถามหนูบ่อยจังคะ”“อ้าวแม่ต้องเช็กสิ อะไรที่หนูเบื่อ ต้องบอกแม่นะ แม่จะจัดหาให้”“โถ่แม่ค่ะ แม่ไม่ให้หนูทำอะไรเลย นอกจากกินและนอน”“หื้อ... พ่อเขาซื้ออุปกรณ์วาดรูปมาให้หนูแล้วไม่ใช่หรือไง”“ก็...”“เอาละๆ อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกนะ ตอบแม่สิ ว่าอะไรที่นี่ที่หนูชอบอีก”“ก็...ที่นี่กว้างใหญ่มากเลย คงจะเป็นอาณาจักรที่ปลอดภัย และไม่มีใครมารังแกหนูกับลูกได้อีกแล้

“แม่ไม่เชื่อผม”“ก็ใช่นะสิ ฉันไม่เชื่อแก เพราะเรื่องที่แกทำระยำเอาไว้ไง เฮ้อ...” คุณหญิงเอาแต่ส่ายหน้า“ฉันล่ะเสียใจ ทำไมหนูทรายไม่บอกเรื่องนี้กับฉัน ไม่มีวี่แวว ถ้าฉันรู้ ฉันจะพาหนูทรายไปอยู่ด้วย คนเราถ้ามีปัญหากัน ต้องคุยกัน แต่ฉันเชื่อว่า หนูทรายคงจะเหลืออดเหลือทนกับแกแล้ว โธ่! ป่านนี้หนูทรายจะเป็นอย่างไรบ้างนะ” คุณหญิงโอดครวญคนเป็นลูกถึงกับต้องหุบปากสนิท เพราะข้อสำคัญที่เขาแอบซ่อนไว้ และยังไม่ได้บอกกับแม่ เรื่องที่พนิตาตั้งครรภ์ลูกของเขา เขาจะยังไม่ได้บอกคุณหญิงพรจันทร์... ว่าพนิตาหนีไปพร้อมกับลูกของเขาติดท้องเธอไปด้วยมังกรกัดฟันพลางสกัดกั้นก้อนสะอื้นลึกลงไปในอก ลำพังแค่เรื่องที่เขาเซ็นใบหย่า และทำภรรยาแสนดีหลุดมือไป คุณหญิงยังโกรธจัด และลงมือตบหน้าเขาขนาดนี้ แล้วถ้าท่านรู้ความจริงล่ะ? ว่าเขาสะบัดหมึกเซ็นใบหย่า ปล่อยให้ผู้หญิงที่อุ้มท้องสายเลือดอัครเดชา หอบลูกหนีไปเพียงลำพัง ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย...คุณหญิงพรจันทร์คงได้อกแตกตาย และคงไม่มีวันให้อภัยลูกชายชั่วช้าอย่างเขาไปตลอดชีวิตแน่ๆ ความลับนี้มันหนักหน่วงเก

“ฮึก... คุณมังกร... ขอโทษค่ะ” เลขาฯ สาวกลั้นก้อนสะอื้นไว้ไม่อยู่ น้ำตาแห่งความอัดอั้นหวาดกลัวไหลร่วงลงมาอาบแก้ม หญิงสาวหมุนตัววิ่งร้องไห้โฮ ออกจากห้องทำงานไปทันทีทิศทางมุ่งตรงไปยังห้องฝ่ายบุคคลเพื่อยื่นใบลาออก ด้วยหัวใจที่แตกสลายจากการถูกอารมณ์ร้ายของท่านประธานหนุ่มบดขยี้ทว่าในจังหวะที่บานประตูห้องทำงานเปิดกว้าง และเลขาฯ สาววิ่งสวนออกไปตามโถงทางเดินอย่างรวดเร็ว ร่างบอบบางที่กำลังร้องไห้โฮ ก็เกือบจะชนเข้ากับร่างสูงของโทมัส เลขาฯ คนสนิท และมือขวาหนุ่ม ที่กำลังเดินถือซองเอกสารข้อมูลสำคัญเข้ามาพอดีโทมัสมองตามแผ่นหลังของเพื่อนร่วมงานสาวด้วยความเห็นใจ และทอดถอนหายใจยาวๆ ชายหนุ่มรู้ดีว่า เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในรอบหลายเดือนที่ผ่านมาตั้งแต่นายหญิงของบ้านหายตัวไป เจ้านายของเขาก็นิสัยเปลี่ยน เอาเป็นว่า หนักกว่าแต่ก่อนด้วยซ้ำไป มังกรพาลใส่คนรอบข้าง คล้ายกับการรัวกระสุนปืนกลที่ไร้ทิศทางโทมัสก้าวเท้าเข้ามาในห้องทำงานของมังกร ก่อนจะปิดบานประตูลงช้าๆ เพื่อตัดขาดจากสายตาภายนอกชายหนุ่มเดินมาหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะทำงาน กวาดสายตามองแก้วกาแฟที่หกเลอะเทอะ และสภาพทรุดโทรมของเจ้านายด้วยแวว

“ผมมาที่นี่วันนี้ มาเพื่อขอความเห็นใจ คือผมแค่อยากรู้ว่าตอนนี้ ทรายอยู่ที่ไหน ได้โปรดบอกผมที ผมรู้แล้วว่า... เธอกำลังท้อง... ลูกของผม...” ทำเอาสองคนตกใจไม่ใช่น้อยที่มังกรรู้เรื่องที่พนิตาท้อง“ลูกอย่างนั้นหรือ”“นั่นนะสิครับ เอาสมองส่วนไหนคิดว่า ลูกในท้องของคุณทรายเป็นลูกของคุณ คุณมังกร”“ใช่ คุณยังมีหน้ามาอ้างสิทธิ์ความเป็นพ่ออีกเหรอ หน้าด้าน หน้าทน ยายทรายไม่คิดจะให้คุณเป็นพ่อของลูก” เจนจิราและอังกูรแค่นยิ้มสมเพช แววตาของทั้งคู่เต็มไปด้วยความโกรธแค้นแทนพนิตา“ยายทรายบอกแล้วว่า จะไม่ให้ผู้ชายหูเบา และหน้ามืดตามัวอย่างคุณ ได้รับรู้เรื่องของเด็กในท้องของทราย เพราะคุณนั้นไม่คู่ควร น่าจะรู้ตัวได้แล้วนะ ตื่นเถอะ เพราะคุณจะไม่ได้รับรู้เรื่องราวอะไรของทรายอีกต่อไป ต่อให้ทรายจะไปอยู่สุดขอบฟ้าหรือที่ไหน คุณก็ไม่มีสิทธิ์จะก้าวเข้าไปในชีวิตของเธออีก กลับไปเถอะ มาทางไหน ก็ให้ไปทางนั้นค่ะ”“คุณเจน... คุณอังกูร... ได้โปรดเถอะ”นักธุรกิจหนุ่มผู้เคยเย่อหยิ่ง บัดนี้ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีทั้

และเขาจะไม่ยอมเป็นคนโง่ ให้เธอปั่นหัวอีกต่อไป“ไม่นะพี่มังกร... อย่า! อย่าทำแบบนี้กับโอ๋เลยนะ โอ๋อยู่ไม่ได้ ถ้าโอ๋...ไม่มีพี่มังกร... ฮือ...” แล้วนิลมณีหวีดร้องเสียงดังลั่น พยายามจะคลานเข้าไปหาเขา สองมือเรียวไขว่คว้าหาชายกางเกงของชายหนุ่ม หวังจะเกาะกุมที่พึ่งสุดท้ายในชีวิตแต่สายตาเย็นชา และแสดงความรังเกียจเดียดฉันท์ของเขา กลับทำให้เธอต้องหยุดอยู่กับที่ราวกับถูกแช่แข็ง เจ้าของฝ่ามือหนาที่เคยอบอุ่น เหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อม และแววตาของเขาก็ตอกย้ำว่า เธอไม่มีค่าอะไรในสายตาเขาอีกต่อไปคำพูดและท่าทางธาตุแท้ที่หลุดลอกออกมาในวันนี้ ทำให้ชายหนุ่มตาสว่าง ดวงตาของมังกรที่เคยสูญเสียการมองเห็นและมืดบอด ได้เห็นแสงสว่าง ชายหนุ่มจ้องมองผู้หญิงตรงหน้า ด้วยความรู้สึกสมเพชและชิงชังที่ผ่านมาเขาช่างโง่เขลาเบาปัญญา หน้ามืดตามัว และเชื่อคำลวงโลกของนางงูพิษตัวนี้ จนได้ทำร้ายดวงใจที่รักและภักดี อย่างพนิตาไปอย่างใจดำภาพความทรงจำในอดีตยามที่เขาชี้หน้าด่าทอพนิตา ยามที่เขาเหยียบย่ำศักดิ์ศรี และขับไล่เธอในบางครั้ง ทั้งที่เธอส่งสายตาอ้อนวอนเพื่อขอความยุติธรรม แต่