All Chapters of หย่าร้อยรอยทราย: Chapter 51 - Chapter 60

“กรี๊ด...” นิลมณีกรีดร้องออกมาอย่างเหลือทน ความหายนะมาเยือนเธอแล้ว... กรรมตามทัน แต่กว่าจะทัน... คนที่มังกรควรใส่ใจที่สุด ก็หายเข้ากลีบเมฆไปแล้วตืด... ตืด... มือถือของมังกรดังขึ้น ร่างสูงใหญ่ที่นอนอยู่บนเตียงอย่างไร้เรี่ยวแรง ยกมือถือขึ้นดู“ว่าไงโทมัส”(“ผมจัดการตามคำสั่งของเจ้านายแล้วครับ”)“อื้อ... แล้วสั่งทุกคน ห้ามให้ใครการต้อนรับเธอ เข้าใจไหม”(“แน่นอนครับเจ้านาย”)ชีวิตของนิลมณีไร้ความหมายสำหรับมังกรแล้วชายหนุ่มวางสาย และหมุนตัวตะแคง หันหน้าไปทางหน้าต่างบานใหญ่ในตอนนี้เขาอัปเปหินิลมณีออกไปอย่างถาวร แต่เขาก็ไม่สามารถเรียกร้องให้พนิตากลับมาหาเขาได้ณ โรงแรมจิ้งหรีดราคาไม่แพงหนัก อยู่ในตรอกคับแคบ และทั่วทั้งตรอกนั้น มีแต่กลิ่นอันไม่พึงประสงค์ แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางกะพริบถี่ราวกับจะดับร่างของนิลมณีที่นั่งคุดคู้อยู่ในห้องเช่าราคาถูก สภาพรอบกายเต็มไปด้วยความซอมซ่อ แตกต่างจากคฤหาสน์หรูหราที่เธอเคยชุบตัวอยู่ราวฟ้ากับเหวสิ่งที่น่ากลัวยิ่งกว่าสภาพความเป็นอยู่ คือดวงตาคู่สวยจิกจ้องมองไปยังภาพถ่ายของมังกรในโทรศัพท์มือถือ แววตาแปรเปลี่ยนเป็นประกายสีแดงก่ำด้วยความคลุ้มคลั่งบิดเบี้ยวบา

ภายในห้องฉุกเฉินอันสว่างโร่ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อโรคอบอวลไปทั่วชั้น บานประตูถูกผลักเปิดออก ในจังหวะที่หมอมาวินจัดการเย็บแผลที่ท้ายทอยให้กับมังกรอยู่“นายต้องนอนที่นี่นะ เพื่อจะได้ตรวจเช็กอย่างละเอียด”เคราะห์ซ้ำกรรมซัดเสียจริง หมอมาวินยังคุยต่อ“นายต้องเช็กระบบสมองทั้งหมดนะเพื่อน”มังกรค่อยๆ ลืมตาปรือปรอยขึ้นช้าๆ อาการเวียนหัวยังคงรุมเร้า จนเขาต้องหลับตาลงอีกครา รู้แค่ว่า... เปลี่ยนที่นอนอีกแล้ว เขาไม่ชอบที่จะมานอนที่นี่เลย“ฟื้นๆ ตื่นได้แล้ว ไอ้ประธานหมื่นล้าน?” หมอมาวินเอ่ยแซว เขาก็รู้สึกโล่งอกเหมือนกัน ที่เห็นมังกรลืมตาขึ้นได้ แม้จะอยู่ในอาการที่สะลึมสะลือ แววตาของแพทย์หนุ่มฉายประกายความเหนื่อยใจ และระอาเป็นที่สุด“แกคิดว่าตัวเองเป็นยอดมนุษย์หรือไงมังกร วันนี้น่ะโชคดีแค่ไหนที่รถกระบะคันนั้นมันแค่เฉี่ยว ไม่ได้ชนเข้ากลางลำตัว ไม่อย่างนั้นแกได้ไปนอนในโลงแทนนอนบนเตียงแน่” พอเพื่อนได้สติ เขาก็ใส่ทันที“ที่แกสลบพับไปเนี่ย เพราะร่างกายแกมันพังยับเยิน พิษไข้รุมเร้า ข้าวปลาไม่แดก แถมเครียด จนหน้ามืดหัวฟาดพื้น สมองไม่รู้จะได้รับการกระทบกระเทือน หรือเปล่า แต่ที่แน่ๆ แกอักเสบเฉียบพลันไปทั้งตัวแล้

ความจริงที่พวกเขากำลังจะเผชิญ กลับกลายเป็นกำแพงเหล็กกล้าที่หนาและสูงชันจนยากจะก้าวข้าม“รายงานผลการสืบหาตัวคุณพนิตาครับ”โทมัสก้าวเข้ามาในห้องทำงานด้วยสีหน้าเคร่งเครียดเป็นที่สุด ในมือถือเอกสารสรุปผลจากสำนักนักสืบเอกชนชั้นนำ“ทุกสำนักรายงานตรงกันหมดครับว่า... ไม่สามารถตรวจพบร่องรอยการเดินทางผ่านระบบตรวจคนเข้าเมืองปกติ หรือรายชื่อในสายการบินพาณิชย์ทุกสายเลยครับ เพราะในวันนั้น คุณทรายไม่ได้ใช้บริการเครื่องบินสาธารณะ... แต่เธอเดินทางออกนอกประเทศด้วยเครื่องบินส่วนตัวครับ”มังกรเงยหน้าขึ้นจากโต๊ะ แววตาคู่นั้นสั่นด้วยความคาดไม่ถึง“เครื่องบินส่วนตัวงั้นเหรอ? ทรายจะไปเอาเครื่องบินส่วนตัวมาจากไหน ในเมื่อตระกูลเดิมของเธอไม่มี...”“ไม่ใช่ตระกูลเดิมครับนาย...” โทมัสเว้นจังหวะ สีหน้าความหนักใจ“แต่เป็นเพราะคุณทรายได้รับความคุ้มครอง และการช่วยเหลือขั้นสุดยอด จากพ่อแม่อุปถัมภ์ครับ ท่านชื่อว่าคุณอนันต์และคุณนภาเป็นพ่อแม่บุญธรรมของเธอ จากข้อมูลเชิงลึกที่เราเพิ่งได้มา ทั้งสองท่านคือมหาเศรษฐีลึกลับที่เป็นเจ้าของสัมปทานเหมืองทองคำขนาดใหญ่ในต่างแดน มีเส้นสายและเครือข่ายอิทธิพลกว้างขวางครอบคลุมทั้งเอเชียแ

ต่อมาชายหนุ่มพยุงร่างกายที่ซูบเซียวลุกขึ้นยืน นำพาตัวเองเดินไปยังห้องนอนของพนิตา... ห้องที่เขาเคยประกาศก้องว่า... เป็นกรงขังของเธอ ในวันนี้ ห้องนี้กลับกลายเป็นห้องเดียวที่เขาโหยหาที่สุดมังกรยังเก็บทุกอย่างให้เหมือนกับในตอนที่เธออยู่ เพื่อหลอกตัวเองว่าภรรยาแสนดีคนนี้ยังไม่เคยจากเขาไปไหน เสื้อผ้า และข้าวของเครื่องใช้ของเธอยังคงวางอยู่ที่เดิมในตอนที่ก้าวเท้าเข้าไปข้างใน ความว่างเปล่าต่างหากที่หลงเหลือ เป็นสิ่งเดียวที่คอยต้อนรับเขามังกรทิ้งตัวลงไปนอนบนเตียงกว้างอันอ้างว้าง แขนหนาเอื้อมไปคว้าหมอนของเธอเข้ามาโอบกอด ซุกหน้าลงช้าๆ แล้วเอาหมอนเธอเข้ามาดอมดมแววตาคู่หม่นของมังกรคลอไปด้วยหยาดน้ำตา แม้จะรู้ว่ามันทดแทนกันไม่ได้ และไม่มีทางเอารอยยิ้มละมุนของภรรยากลับคืนมาได้ในเวลานี้ที่นี่... พนิตาคงไม่อยากกลับมาอีก เพราะมันคือเศษซากของความทรงจำอันขมขื่น ที่เขาเป็นคนยัดเยียดให้เธอด้วยความหูเบาเขาเองต่างหากที่ละเลย และหันหลังให้กับพนิตา ในวันที่เธอต้องการความรัก และความเชื่อใจมากที่สุด เขากลับโยนความเกลียดชังใส่เธออย่างไม่ไยดีชายหนุ่มซบหน้าลงก

ดูเหมือนทุกคนรู้หมดแล้ว ว่ามังกรขับไล่ไสส่งเธอ นิลมณีพอจะรู้ว่า ทุกคนอาจจะรู้ในเรื่องราวและพฤติกรรมที่ไม่ดีที่เคยทำ มีเพียงคนเดียวที่ปิดหูปิดตา และไม่คิดว่า นิลมณีจะเป็นคนไม่ดี และกล้าทำเรื่องร้ายๆ คือ...มังกรนาทีนี้นิลมณีเธอไม่มีเงิน ไม่มีคนหนุนหลัง และไม่มีที่ยืนในสังคมอีกต่อไป จิตใจที่บิดเบี้ยวเริ่มหล่อหลอมความสิ้นหวัง ให้สะสมกลายเป็นความคลั่งอันแสนวิปริตเธอให้สิงห์ไปขับรถชนให้มังกรบาดเจ็บ แต่ไม่กี่วัน... เธอยังไม่ได้ปรากฏกายเพื่อจะเข้าไปดูแลเขาเลย มังกรก็ออกจากโรงพยาบาลเสียแล้ว นิลมณีได้แต่ภาวนาให้เจอกับเขา และยังสั่งให้สิงห์ติดตามมังกรด้วย เพราะเที่ยวนี้เธอเอาจริง บ่ายของอีกวัน นิลมณีรู้เรื่องที่มังกรจะมาแถวห้างสรรพสินค้า เพราะเป็นตารางงานที่ออกมาก่อนหน้านั้นแล้วหกเดือน เธอเดินเตร็ดเตร่ พร้อมขยับแว่นกันแดดสีเข้มขึ้นบังใบหน้าพลันสายตาของเธอกลับสะดุดกึกเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคย มังกรก้าวขาออกจากประตูห้างสรรพสินค้าอย่างช้าๆ ชายหนุ่มอยู่ในชุดสูทสีเข้ม ใบหน้าคมคายซูบเซียว และเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า เขากำล