جميع فصول : الفصل -الفصل 70

ความสงบเงียบเกิดขึ้นในห้องนั้นอีกครั้ง“คุณมังกรเจ็บตรงไหนไหมครับ”“เรื่องมันจบแล้วใช่ไหม?” โทมัสพยักหน้า“ครับ ตอนนี้ตำรวจแจ้งแล้วว่า จับทั้งคนทั้งมอเตอร์ไซค์ที่ชนคุณได้แล้วครับ”มังกรพ่นลมหายใจดังเฮือกออกมา ที่ร่างกายเขารวดร้าวไปทั่วสรรพางค์ คงจะเป็นการลงโทษของสวรรค์เบื้องบน เพราะเป็นการลงทัณฑ์ที่เขาเคยทำความเจ็บปวดให้กับพนิตาเอาไว้ ภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เจ้าหน้าที่ตำรวจชุดสืบสวนสอบสวนฝีมือดี ก็แกะรอยหลักฐานการโอนเงินหลายครั้ง หลายจำนวนจากบัญชีของนิลมณีที่ส่งตรงเข้าบัญชีของนายสิงห์คนขับรถจักรยานยนต์คันนั้น พร้อมสรุปจากเหตุการณ์ที่นิลมณีได้ก่อขึ้นที่โรงพยาบาลด้วย เมื่อเผชิญหน้ากับหลักฐานมัดตัวที่แน่นหนา ทั้งประวัติการแชต สลิปโอนเงินนายสิงห์ก็ไม่คิดจะติดคุกคนเดียว รีบเปิดปากซัดทอดความผิดทั้งหมดมาถึงนิลมณีอย่างดิ้นไม่หลุด บานประตูห้องพักฟื้นของนิลมณีถูกผลักเปิดออก การปรากฏตัวของเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบสามนาย ที่ก้าวขาเข้ามาพร้อมกับกุญแจมือเห

อีกฟากฝั่งหนึ่งของโลก ในโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำของเมืองหลวงประเทศแอฟริกาใต้ ทัศนียภาพภายนอกยังคงเป็นผืนดินกว้างใหญ่ และท้องฟ้าสีครามสดใสบรรยากาศภายในโถงทางเดินหน้าห้องคลอดเวลานี้ กลับเต็มไปด้วยความตึงเครียด เพราะลูกน้อยที่อยู่ในครรภ์ของมารดาที่ชื่อว่าพนิตากำลังจะคลอดออกมาลืมตาดูโลกแล้ว ร่างภูมิฐานของคุณอนันต์เดินก้าวเท้าสลับไปมาด้วยความกระสับกระส่าย ใบหน้าเคร่งขรึมที่เคยผ่านศึกเหนือเสือใต้ในโลกธุรกิจ ตอนนี้เต็มไปด้วยร่องรอยความกังวลในขณะที่คุณนภาผู้เป็นภรรยานั่งกุมมือแน่นอยู่บนเก้าอี้พักคอย ปากก็เฝ้าสวดมนต์อธิษฐานจิต ขอให้ลูกสาวบุญธรรม และหลานตัวน้อยออกมาจากห้องคลอดอย่างปลอดภัย“คุณอนันต์... นั่งลงก่อนเถอะค่ะ เดินไปเดินมาแบบนี้ โอ๊ย! คนยิ่งใจคอไม่ดีอยู่ แล้วฉันเวียนหัวนะคะ ที่คุณพี่เดินวนอยู่ ตาลายไปหมดแล้ว” คุณนภาเอ่ย สายตาก็ยังคงจดจ้องไปยังป้ายไฟหน้าห้องคลอดที่ยังคงสว่างโร่“ก็มันตื่นเต้นน่ะคุณนภา หนูทรายเข้าไปข้างในตั้งหลายชั่วโมงแล้ว คลอดธรรมชาติ... มันต้องใช้แรงเยอะ ขนาดเจ้าหน้าที่เหมืองเหล็ก หรือว่าเจอกลุ่มทุนข่มขู่ ฉันยังไม่เคยกดดันเท่าการรอหลานตาคลอดในวันนี้เลย” คุณอนันต์ทอดถอ

ความคิดถึงและโหยหาที่มีต่อภรรยาและลูกน้อยบีบคั้น จนเขาไม่อาจนิ่งเฉยอยู่บนเตียงได้อีกต่อไป ป่านนี้พนิตากับลูกจะเป็นอย่างไรบ้างชายหนุ่มไม่รอช้า รีบก้าวขาลงจากเตียง และสับฝีเท้าอย่างรวดเร็ว เพื่อเข้าห้องน้ำ เขาต้องไปหาแม่ มังกรต้องการบอกเรื่องนี้ให้ท่านทราบ อย่างน้อยก็เป็นความสุขทางใจ แต่ทันที ที่เขาเดินมาข้างล่าง ก็เห็นคุณหญิงพรจันทร์ปรากฏตัวขึ้น“แม่ครับ”“หื้อ... แกนะแก วันหยุดก็ไม่คิดจะไปหาแม่ ต้องให้แม่มาหา”“ผมกำลังจะไปบ้านแม่ครับ”“ไปทำไม”“แม่... ดูนี่”“อะไรฮึ?” ท่านรับเอาเอกสารในมือของลูกชายขึ้นมาดู“มันคืออะไรล่ะ ไม่อธิบายแม่”“แม่ครับ ผมว่าทรายคลอดแล้ว”“ฮื้อ...”“จริงๆ นะครับ แล้วเมื่อคืนผมฝัน ฝันเห็นทรายคลอดลูก ผมบอกว่าให้ลูกคลอดง่ายๆ”“นี่แสดงว่า ทรายก็คิดถึงลูก” ท่านให้กำลังใจ“นี่ถ้าหนูทรายคลอดแล้ว ก็ต้องได้เจอกันสักวัน นี่... แม่ภาวนาทุกเมื่อเชื่อวัน ให้หลานของแม่หน้าตาเหมือนลูก”“ลูกของผมก็น่าเหมือนผมสิครับ แม่รู้ไหม ผมได้ลูกชาย”“ลูกชาย เป็นผู้ชายหรือ”“ครับแม่ ผมเห็นหน้าลูกเมื่อคืนด้วย ในฝัน”“โธ่เอ๊ย! มังกร” คุณแม่ถึงกับหลั่งน้ำตา มีความตื้นตันบางอย่าง เพราะรู้ว่า

เจนจิราและอังกูรไม่รอช้า ที่จะรีบก้าวลงจากรถแล้วสาวเท้าตรงดิ่งเข้าไปในห้องโถงรับรองชั้นบน ซึ่งเป็นพื้นที่พักผ่อนของพนิตาและลูกน้อยแกร๊ก... บานประตูเปิดออกช้าๆ ภาพที่ปรากฏแก่สายตาของทั้งสอง คือ พนิตาในชุดคลุมสีขาวสะอาด นั่งส่งรอยยิ้มละมุนละไมอยู่บนโซฟาเนื้อนุ่ม ในอ้อมอกอุ่นมีร่างของทารกน้อยอนาวิลนอนซุกตัวอยู่อย่างออดอ้อน“คุณแม่ทราย” เจนจิราร้องเรียกเสียงตื้นตันใจ ก่อนจะถลาเข้าไปทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อนสนิท หยาดน้ำตาแห่งความดีใจไหลอาบแก้ม ยามได้เห็นเพื่อนรักปลอดภัยและมีความสุขเสียที“ยัยเจน... พี่อังกูร บินมาเหนื่อยไหมคะ?” พนิตาถาม พลางขยับอ้อมกอดให้เพื่อนๆ ได้เห็นหน้าลูกชายตัวน้อยชัดๆอังกูรก้าวเข้ามาหยุดยืนเคียงข้าง แววตาของทนายหนุ่มนิ่งสงบ วินาทีที่สายตาของเขาจับจ้องไปยังใบหน้าของน้องอนาวิล อังกูรถึงกับขมวดคิ้วแน่นและสะดุ้งเล็กน้อยในใจแววตาคู่นั้นสั่นระริกด้วยความคาดไม่ถึง... เพราะหน้าตาของเด็กน้อยช่างเหมือนมังกร อัครเดชา ราวกับแกะพิมพ์ดวงหน้าเดียวกันออกมาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน สายเลือดตระกูลนั้นช่างฝังลึก

สองมือเรียวพยายามรวบชายชุดเดรสยาวขึ้นเหนือเข่า เพื่อวิ่งไล่กวดร่างกลมป้อมของเด็กชายวัยสามขวบ ที่กำลังซอยเท้าถี่เหมือนติดมอเตอร์‘น้องอนาวิล’ หรือ ‘เจ้าหนูวิลลี่’ ในวัยสามขวบเต็ม กำลังอยู่ในช่วงวัยที่พลังงานล้นเหลือ ราวกับเตาปฏิกรณ์ปรมาณูย่อยๆเด็กชายตัวน้อยผิวขาวจัดแก้มป่องอมชมพูระเรื่อ ณ เวลานี้ ตัวเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อสิ่งที่น่าปวดหัวที่สุดกลับไม่ใช่ความซนธรรมดา แต่เป็นสิ่งของที่อยู่ในอ้อมแขนป้อมๆ ของเขามันคือท่อนไม้เศษเหล็กเปื้อนดินโคลนสีดำทึบ ที่เจ้าตัวแอบย่องไปเก็บมาจากโกดังเก็บเครื่องจักรด้านหลังเหมืองทองคำ ดินโคลนเหนียวเหนอะหนะกำลังหยดแหมะลงบนพื้นพรมทอมือเปอร์เซียราคาหลักล้าน ทอดเป็นทางยาวตามรอยเท้าเล็กๆ ของเจ้าตัวแสบ“คิกๆ” เสียงหัวเราะอย่างกับผู้ถือชัยชนะแม่มือสั่นแล้ว อยากจะหาไม้เรียวที่เหมาะมือสักอันหวดเจ้าหนูจอมแก่นสักทีสองที แต่ก็ทำไม่ได้ เสียงของเด็กชายที่พูดไม่ชัด ดังอ้อๆ แอ้ๆ แต่มันช่างท้าทายคุณแม่พนิตาเหลือเกิน“แม่จับ น้อง ให้ได้สิ” พูดจากระทบกระเทียบ เรื่องพูดยังไม่ถน