All Chapters of ข้าคือคุณหนูผู้เพียบพร้อม... ซะเมื่อไหร่: Chapter 1 - Chapter 10

สายลมเย็นยะเยือกบนยอดเขาสูงพัดผ่าน จนชายกระโปรงผ้าไหมสีชมพูกลีบบัวสะบัดพลิ้วไปตามแรงลมจ้าวเสี่ยวหลิงยืนหอบจนตัวโยนอยู่กลางลานหินกว้างหน้าซุ้มประตูใหญ่ของ ‘สำนักกระบี่เมฆาคราม’ แข้งขาสั่นพั่บ ๆ ราวกับลูกนกตกน้ำ ดวงตากลมโตคู่สวยกะพริบปริบๆ มองป้ายหินโบราณที่สลักชื่อสำนักด้วยลายมือหวัดอย่างงุนงงเมื่อสิบห้านาทีก่อน นางยังนอนเคี้ยวป๊อปคอร์นรสเนยคาราเมล เปิดเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำสิบแปดองศา ดูซีรีส์ย้อนยุคอยู่ในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมืองอยู่เลยในโลกปัจจุบัน เสี่ยวหลิงคือหญิงสาวผู้โชคดีระดับถูกสลากกินแบ่งรัฐบาลรางวัลที่หนึ่งติดต่อกันสิบงวด บิดามารดาทิ้งพอร์ตหุ้นมูลค่ามหาศาลและกองทุนอสังหาริมทรัพย์ไว้ให้ก่อนเสียชีวิต นางจึงใช้ชีวิตเป็น ‘ปลาเค็ม’ ผู้แสนสุข ไม่ต้องตื่นเช้าไปเบียดเสียดบนรถไฟฟ้า ไม่ต้องแก่งแย่งชิงดีในออฟฟิศ เพียงนอนรอรับเงินปันผล กินของอร่อย ชอปปิง นอนกลางวัน และอ่านนิยายไปวันๆ เท่านั้นแต่ไหงพริบตาเดียว พอลืมตาขึ้นมาอีกที นางกลับพบว่าตัวเองมาอยู่ในร่างของ ‘จ้าวเสี่ยวหลิง’ คุณหนูใหญ่แห่งสำนักคุ้มภัยตระกูลจ้าว ตัวประกอบหญิงผู้แสนอาภัพในนิยายกำลังภายในที่นางเพิ่งอ่านจบไปเมื่อคืนใ

หญิงสาวไม่รอช้า คีบเนื้อไก่ชิ้นโตเข้าปาก เคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเอร็ดอร่อยจนแก้มทั้งสองข้างป่องนูนราวกับกระรอกตุนอาหารอืม ...อร่อยเหาะ แต่ว่านะ ในนิยายต้นฉบับ วันพรุ่งนี้เช้า ยัยชิวเหมยจะแอบตื่นแต่เช้าไปที่แปลงสมุนไพร เพื่อแอบใส่ปุ๋ยพิษลงใน ‘หญ้าเพลิงวิญญาณ’ ของศิษย์พี่สาม แล้วโยนความผิดว่าข้าเป็นคนทำ เพราะข้าแอบอิจฉาที่ศิษย์พี่สามเก่งกว่า เหอะ! พล็อตโง่ๆ แบบนี้ ใครเชื่อก็บ้าแล้วเซี่ยจิ่นอันที่กำลังจะหมุนตัวเดินออกจากห้องชะงักฝีเท้าทันทีแปลงสมุนไพร หญ้าเพลิงวิญญาณของศิษย์น้องสามอย่างนั้นหรือหญ้าเพลิงวิญญาณคือสมุนไพรวิญญาณที่ศิษย์น้องสามเพาะเลี้ยงมานานกว่าห้าปี เพื่อใช้เป็นส่วนสำคัญในการทะลวงคอขวดเลื่อนระดับพลัง หากถูกทำลาย ความพยายามตลอดห้าปีย่อมสูญเปล่า และอาจกระทบต่อการเลื่อนระดับพลังของศิษย์น้องสามอย่างหนักเซี่ยจิ่นอันหันกลับมามองเสี่ยวหลิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาแทะน่องไก่อย่างมีความสุข ราวกับโลกนี้ไม่มีสิ่งใดสำคัญไปกว่าของกินตรงหน้าความรู้สึกประหลาดบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของศิษย์พี่ใหญ่ผู้เคร่งขรึมหญิงสาวตรงหน้านี้ไม่เพียงน่าขบขันและมีความคิดในหัวที่ชวนให้เขาทำตัวไม่ถูกเท่านั้น

ดวงตาของเสี่ยวหลิงลุกวาวเป็นประกายทันที นางแทบจะกระโดดกอดจานเป็ดย่างเอาไว้โอ้โห... เป็ดย่างแปดสมบัติ หนังกรอบเนื้อฉ่ำ น้ำซอสเยิ้มๆ ท่านอาจารย์คือพระเจ้า คือพ่อพระมาโปรด ข้ารักยอดเขาเมฆาเร้นที่สุดในสามโลกเลยโว้ย ชาตินี้ข้าจะไม่ไปไหนแล้ว จะขอฝากชีวิตปลาเค็มไว้ที่นี่ตลอดกาลเสี่ยวหลิงรีบหยิบซาลาเปาขึ้นมากัดคำโต เคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มทั้งสองข้างตุ่ยอย่างมีความสุขเซี่ยจิ่นอันที่ยืนมองอยู่ข้างๆ อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ ก่อนยกมือขึ้นลูบศีรษะเล็กของนางอย่างแผ่วเบาด้วยความเอ็นดู“กินช้าๆ เถิด หากชอบ พรุ่งนี้ข้าจะลงเขาไปซื้อขนมกุ้ยฮวากับขาหมูตุ๋นยาจีนมาให้เจ้าอีก” น้ำเสียงทุ้มของชายหนุ่มอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด จนคนรอบข้างต่างลอบมองหน้ากันอย่างรู้ทันเสี่ยวหลิงเงยหน้าขึ้นสบตาเซี่ยจิ่นอัน ปากยังคาบซาลาเปาอยู่ แต่ในใจกลับกรีดร้องโวยวายอย่างคลั่งไคล้อีกระลอกงู้ย... ลูบหัวด้วย สายตาละมุนขนาดนั้นคืออะไรกัน พ่อคุณเอ๊ย! นอกจากหล่อ ซิกซ์แพ็กแน่น แล้วยังสายเปย์ของกินอีกต่างหาก ชาตินี้ถ้าไม่ได้ท่านเป็นสามี เสี่ยวหลิงคนนี้จะไม่ยอมตายเด็ดขาดเลยคอยดูสิกึก!มือของเซี่ยจิ่นอันชะงักค้างอยู่บนกลุ่มผมนุ่ม ใบห

ฝีเท้าของชายหนุ่มยิ่งเร็วกว่าเดิม อวิ๋นจื่อมองตามศิษย์เอก ก่อนหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ หลิวซวงซวงยกแขนเสื้อปิดรอยยิ้ม ส่วนมู่หรงชิงถึงกับส่ายหน้าไปมาด้วยความขบขันบัดนี้ทุกคนต่างรู้แจ้งเห็นจริงแล้วว่าการมี ‘คุณหนูสายปลาเค็ม’ อยู่บนยอดเขาเมฆาเร้น ช่างนำพาความบันเทิงและสีสันอันไร้ขีดจำกัดมาสู่พวกเขายิ่งนักภาพวาด ‘เป็ดตาเหล่สัจธรรมแห่งความว่างเปล่า’ ถูกนำไปใส่กรอบไม้จันทน์หอมแกะสลักอย่างประณีต ก่อนแขวนไว้อย่างสมเกียรติตรงกึ่งกลางห้องโถงใหญ่ของยอดเขาเมฆาเร้น ทุกครั้งที่มีแขกจากต่างสำนักมาเยือน ต่างต้องหยุดยืนพิจารณาภาพนั้นด้วยความฉงนสงสัย ขณะที่คนในยอดเขาเพียงสบตากันแล้วอมยิ้มอย่างรู้กันหลังจากวันงานประมูล ความเป็นอยู่บนยอดเขาเมฆาเร้นก็เปลี่ยนไปในทิศทางแปลกประหลาดขึ้นทุกวันยอดเขาที่เคยสงบและมีกฎระเบียบ บัดนี้กลับคล้ายลานจัดเลี้ยงขนาดย่อมไปเสียแล้ว ศาลาแปดเหลี่ยมริมหน้าผาซึ่งเดิมทีอาจารย์อวิ๋นจื่อใช้เป็นสถานที่นั่งสมาธิ ถูกจ้าวเสี่ยวหลิงยึดครองจนกลายเป็น ‘ลานปลาเค็มเสวยสุข’ ไปโดยปริยายบนโต๊ะหินตัวยาวมีทั้งเป็ดย่างน้ำผึ้ง หมูสามชั้นกรอบจิ้มซีอิ๊วดำ พายถั่วแดงร้อนๆ พุทราเชื่อมเสียบไม้เคลื

อวิ๋นจื่อไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกพัดขึ้นเคาะหน้าผากนางเบาๆโป๊ก!“โอ๊ย! ท่านอาจารย์” เสี่ยวหลิงยกมือลูบหน้าผากปอยๆ ทำปากยื่น“วันนี้เคาะหน้าผากข้าเป็นรอบที่สามแล้วนะเจ้าคะ ประเดี๋ยวหน้าผากข้าก็ยุบเป็นหลุมพอดี”“ข้าเคาะเพื่อไล่ความคิดฟุ้งซ่านในหัวของเจ้าออกไปต่างหาก” อวิ๋นจื่อหรี่ตามองอย่างขบขัน“สายตาของเจ้าเมื่อครู่แทบจะกลืนศิษย์พี่ใหญ่เข้าไปทั้งตัวแล้ว หากยังจ้องเขาเช่นนั้นอีก อาจารย์จะสั่งให้เจ้าไปฝึกรำกระบี่กลางแดดร่วมกับเขาเสียเลยดีหรือไม่”เสี่ยวหลิงสะดุ้งเฮือก รีบส่ายหน้าจนปิ่นบนศีรษะแทบหลุด“ไม่เอาเจ้าค่ะ แดดร้อนจะตาย ข้าผิวบาง เดี๋ยวผิวเสียหมดเจ้าค่ะ”เฮ้ย! ตาแก่นี่ตาผีหรืออย่างไรกัน ทำไมรู้ทันตลอดเวลา หรือว่าสายตาฉันมันออกนอกหน้าขนาดนั้นจริงๆ ไม่ได้การ ต้องเก๊กขรึม ต้องทำตัวเป็นกุลสตรีผู้อ่อนหวานตามพล็อตนิยายหน่อยแล้วเสี่ยวหลิงรีบนั่งหลังตรง ประสานมือไว้บนตัก ก้มหน้าอย่างสงบเสงี่ยมสมกับเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่เพียงแต่ดวงตาคู่นั้นยังแอบเหลือบมองเซี่ยจิ่นอันเป็นระยะเซี่ยจิ่นอันหยิบเสื้อคลุมตัวนอกมาสวมอย่างรวดเร็ว ใบหน้าหล่อเหลายังคงมีสีแดงระเรื่อ ชายหนุ่มหลบสายตา ไม่กล้ามองนางตรงๆ แ