Todos os capítulos de 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): Capítulo 11 - Capítulo 20

ชายหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่อย่างยากเย็น เลือดในกายเริ่มสูบฉีด ยิ่งมองผิวขาวใต้ชุดวาบหวิวนั้นยิ่งทำให้แกนกายใต้ร่มผ้าของหมื่นนทีตอบสนองต่อสิ่งเร้าทางสายตาที่ยากจะควบคุม "ชุดนอนไม่ได้นอนอะไร นึกว่าผ้าขี้ริ้ว ถอดออกแล้วไปใส่ชุดใหม่ซะ.....อุจาดตา""ไม่สวยจริง ๆ เหรอ แบบไม่เซ็กซี่ขยี้ใจเลยสักนิดจริงดิ""มันสวยตรงไหนถามจริง เอาอะไรมามั่นหน้าว่าตัวเองสวย คนอื่นใส่มันคงสวยหรอกแต่เธอใส่ฉันนึกว่าเศษผ้า....ถ้าคิดจะนอนในห้องนี้เอาไปทิ้งซะ"เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่น จนทำให้คนที่รวบรวมความกล้าทั้งหมดของชีวิตมาใช้ขาดความมั่นใจไปในทันที พิงชลลุกขึ้นไปหยิบชุดนอนในตู้ออกมาแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป โดยที่มีใครบางคนมองตามผิวขาว ๆ ใต้ชุดนอนบางเบาที่สั้นแทบเห็นแก้มก้น ---ไอ้เหี้ย ลงดิวะ...ขึ้นทำห่าไร ไม่เห็นจะน่ามีอารมณ์ตรงไหน---เขากุมแกนกายของตัวเองที่กำลังแข็งทื่ออยู่ใต้กางเกงนอน มันอึดอัดและคับแน่นจนปวดหนึบ คนที่ห่างหายการปลดปล่อยมานาน ทั้งยังวุ่นแต่กับงานจนไม่มีเวลามาคิดเรื่องพันนี้ ใครจะมีเวลามาปลดปล่อยด้วยตนเอง จึงไม่แปลกใจที่อารมณ์กระสันจะถูกปลุกขึ้นโดยง่าย แต่ถึงอย่างไรเขาก็จะไม่หลวมตัวหน้ามืดไปกับ

"เมื่อคืนปากยังบอกว่ารักว่าห่วงกู เช้ามาดอดขึ้นรถคนอื่นไปซะงั้น.....แม่จะรู้ไหมว่าลูกสะใภ้ตัวดีของแม่นั้นร้ายขนาดไหน"สายตาจับจ้องยังท้ายรถที่กำลังจะออกตัว โครม!!!!!"เฮ้ย!!!!! รถขับออกมาจากซอยชนท้าย"เจตรินรีบลงมาดูในทันที ในขณะที่หมื่นนทีที่ก้าวลงมาจากรถเช่นกัน "คุณขับยังไง ชนท้ายรถผมขนาดนี้""เอ๊า!! มาถามว่าขับยังไง นี่ขับไม่เป็นเหรอ เข็นมารึไง"เจตรินขมวดคิ้วเข้าหากัน ขับรถชนท้ายเขาแล้วไม่ขอโทษยังพูดจาก็กวนชวนให้ไป "พี่ที"สายตาแข็งหันไปมอง คนที่พึ่งลงมาจากรถ"จำได้ด้วยเหรอ?"เจตรินหันไปมองหน้าหมื่นนทีสลับกับพิงชลไปมา "รู้จักกันเหรอครับ""เอ่อ....."พิงชลที่ไม่รู้จะตอบเจตรินว่าอย่างไรถึงสถานะของตนและหมื่นนทีจึงได้แต่อึกอัก จนทำให้เหมือนนทีเข้าใจว่าพิงชลต้องการปิดบังสถานะ เพื่อเอาไว้หลอกผู้ชายอื่นให้ตกเป็นเหยื่อความใส่ซื่อดูไร้พิษสง"จะไม่รู้จักได้ไง นอนด้วยกันทุกคืน""คุณให้เกียรติน้องพิงด้วย""กูพูดเรื่องจริง เมียไม่นอนกับผัวจะไปนอนกับใคร มึงอ่ะยุ่งอะไรกับเมียชาวบ้าน ระวังจะไม่ตายดี"พิงชลที่เห็นท่าไม่ดี จึงรีบเข้าไปห้ามศึก หากมองดูดี ๆ เจตรินไม่ได้น่ากลัวเท่าหมื่นนทีที่โกรธไ

เขาเดินตึงตังตามพิงชนขึ้นมาจนถึงห้องนอนก่อนที่จะกระชากแขนให้คนตัวเล็กหันกลับมาคุยกันให้รู้เรื่อง"อย่ามาเดินหนี....ฉันจะหย่า เธอต้องเซ็นใบหย่าให้ฉันเดี๋ยวนี้ แล้วไสหัวไปซะ"ด้านพิงชลที่พอเข้าใจได้ว่าท่าทางการเดินของตัวเองนั้นชวนให้อีกฝ่ายเข้าใจผิด จึงพยายามอธิบายแต่ดูเหมือนว่าเขาจะไม่รับฟังเอาเสียเลย"พี่ที มันไม่ได้มีอะไรเลยนะ พี่ใจเย็นฟังพิงสักนิดนะ""เห็นตำตาขนาดนี้มีอะไรต้องพูดอีก"หมื่นนทีหันหลังทำท่าจะเดินจากไป พิงชลไม่อยากให้เขาเกลียดและเข้าใจผิดมากไปกว่าที่เป็นอยู่ เพียงเท่านี้ตัวเองก็เจ็บปวดจากสายตาที่ไร้เยื่อใยของเขามากพอแล้ว สองแขนเรียวคว้าแขนเขาเอาไว้ แล้วรีบสวมกอดคนตัวสูงจากด้านหลัง ในขณะที่อีกฝ่ายพยายามแกะมือและฝืนตัวออกอย่างรังเกียจ "ปล่อย ฉันขยะแขยงพวกที่เอากับคนอื่นไม่เลือก""เชื่อพิงนะ พิงรักพี่คนเดียว พิงไม่ได้ทำแบบนั้น""ต่อให้เธออมพระมาทั้งวัดฉันก็ไม่เชื่อ...ปล่อย""พิงพิสูจน์ได้ พิงทำให้พี่เชื่อได้"ดูเหมือนเขาจะสงบลงเล็กน้อย พิงชลเดินอ้อมไปยืนตรงหน้าของหมื่นนที ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา ถูกหลังมือเรียวเช็ดปาดออกลวก ๆ "จะทำยังไง"หมื่นนทีก็ไม่รู้เหมือนกันว่าพิงชล

  ริมฝีปากบางที่มัวแต่อึกอักถูกปิดผนึกลงในทันที เขาค่อย ๆ บดจูบกลีบปากบางที่ไม่ประสาสิ่งใด ก่อนเริ่มไล่ลิ้นชิมเลียและแทรกสอดเข้าไปด้านใน คนมากประสบการณ์กำลังทำให้คนใต้ร่างรู้สึกป่วนปั่น ความรู้สึกแปลกใหม่นี้คืออะไรกัน เพียงริมฝีปากเขาก็ทำให้พิงชลอ่อนระทวยไร้เรี่ยวแรงต่อต้าน ปล่อยให้ลิ้นร้อนได้กวัดเกี่ยวดูดดื่มตามแต่ใจ ฝ่ามือหยาบของวิศวกรหนุ่ม ผู้ที่มีชีวิตส่วนใหญ่อยู่บนแท่นขุดเจาะกลางทะเล ตอนนี้กำลังลูบไล้ไปทั่วร่างบาง เด็กชายอ้วนดำในวันวานไม่มีอีกต่อไป สิ่งที่มือใหญ่สัมผัสได้มีเพียง คนเอวบางร่างน้อยทั้งผิวขาวเนียนละเอียด กลิ่นหอมอ่อน ๆ ที่ติดกาย ช่วยกระตุ้นการตื่นตัวของเขาได้เป็นอย่างดี สายเสื้อขนาดเล็กถูกรูดตกจากไหล่มน ตามด้วยใบหน้าคมที่ตามซุกไซ้จูบพรมไปตามผิวเนียน พิงชลประหม่ามากขึ้นเมื่อเสื้อตัวบางถูกปลดออกจากร่างกาย สองแขนยกขึ้นมาปิดบังเรือนกายตนเองโดยอัตโนมัติ "เอาออก"เสียงแข็งสั่งอย่างเอาแต่ใจ แล้วเข้าครอบครองเนินอกเล็ก พร้อมฝากรอยรักสีกลีบดอกไม้เอาไว้บนกายที่กำลังสั่นระริก "อ๊ะ"ร่าง

แกร๊งเขาวางชามข้าวต้มที่ขับรถออกไปซื้อมาไว้ที่หัวเตียงแล้วจับดูตัวของพิงชลอีกครั้ง เมื่อไข้สร่างเหงื่อบนหน้าผากก็ผุดพรายขึ้นมาจนไรผมเปียกชุ่ม พอร่างกายเริ่มมีแรงพิงชลก็เริ่มดิ้นไปมาจนผ้าห่มที่คลุมกายหลุดลุ่ยออก เนินอกขาวที่แต่งแต้มไปด้วยสีกุหลาบ สายตาโลมเลียมองต่ำลงเรื่อย ๆ พร้อมกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ สิ่งที่เคยสงบใต้ร่มผ้ากำลังตอบสนองต่อสิ่งเร้าตรงหน้า ทว่าหมื่นนทีก็ต้องข่มใจตนเองไว้ "อย่าเชียว แค่นี้ก็เป็นไข้จนเป็นภาระแล้ว ขืนไม่หยุดมึงได้รับบทหมอแน่ไอ้ที"กลิ่นหอมของข้าวต้มปลุกคนป่วยที่พึ่งสร่างไข้ขึ้นมา พิงชลขยับตัวลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงด้วยเรี่ยวแรงอันน้อยนิด "พิงตักไม่ไหว พี่ทีป้อนได้ไหม""กินเองไม่ได้ก็ไม่ต้องกิน อดตายไปแหละ" ร่างสูงเดินจากไปอย่างไม่ไยดี ด้านพิงชลแม้จะเหนื่อยล้าเพียงใดก็ต้องฝืนหยิบช้อนขึ้นมาตักข้าวเข้าปากเพื่อประทังชีวิตและจะได้กินยา สักพักใหญ่หมื่นนทีก็เดินเพราะกลับมาพร้อมยาลดไข้และน้ำดื่ม ยื่นให้พิงชลรับไป "ขอบคุณครับ"สายตาของบุรุษพยาบาลไม่เคยมองเป็นอื่นนอกจากเรื่อ