10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg)의 모든 챕터: 챕터 21 - 챕터 30

"อุ๊ย!!!" ใบหน้าสวยเอี้ยวตัวตัวกลับไปตามสัญชาตญาณที่ต้องหันมอง กลับถูกริมฝีปากของใครคนหนึ่งช่วงชิงจูบไปในทันที มือใหญ่จับประคองคางเล็กไม่ให้หลบหลีกเรียวลิ้นร้อนของตนเอง ที่สอดแทรกเข้ามาเก็บเกี่ยวตักตวงความหวานจากคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ด้านหน้า "อื้อ""ทำไม" เมื่อดวงตากลมกะพริบถี่อย่างสงสัย เมื่อครู่ยังไม่ให้จับแขน ทั้งยังทำท่ารังเกียจราวกับพิงชลนั้นเป็นเชื้อโรค ทว่าในตอนนี้กลับมาสวมกอดแนบชิด หากจะบอกว่าห้องแต่งตัวนี้เล็กและคับแคบ แต่ก็มีพื้นที่มากพอที่ไม่ต้องยืนเบียดกันเช่นนี้ "เมื่อกี้พี่....""เธอตั้งใจจะยั่วฉันไม่ใช่รึไง""พิงเปล่า""เปล่าอะไร อยู่กันสองคนเธอจะแต่งแบบนี้ทำไมถ้าไม่อยากถูกเอา.....""ไม่ใช่นะ" ราวกับแมวพองขนขู่ราชสีห์ ทั้งกล่าวหาว่ายั่ว แล้วยังมาว่าคนอื่นคิดแต่เรื่องแบบนั้น มันใช้ได้ที่ไหนกัน "จะเล่นตัวทำไมวะ อยากก็บอกว่าอยาก...ฉันจะไม่อยู่อีกตั้งเป็นเดือน อย่าให้รู้นะว่าอยากจนอดไม่ไหววิ่งไปให้ไอ้หน้าปลาดุกนั้นสนองให้"คำดูถูกดูแคลนซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเหลืออด พิงชลพยาย

ระยะเวลาทุก ๆ สามเดือนที่หมื่นนทีจะกลับมาที่บ้าน ระหว่างรอเขากลับมาอย่างใจจดใจจ่อ พิงชลก็พยายามหาสิ่งอื่นทำเพื่อไม่ให้คิดฟุ้งซ่านไปไกล ว่าเขานั้นจะอยู่ใครและทำอะไรอยู่ ทุกครั้งที่เกิดคำถามขึ้นมาในหัว พิงชลมักจะตอบตัวเองด้วยคำตอบเดิม ๆ คือเขาอยู่กลางทะเล จะไปอยู่กับคนอื่นได้ไง แต่ก็ไม่ได้ต่างจากการหลอกตัวเอง หมื่นนทีไม่ใช่พนักงานที่ต้องรอวันพักเท่านั้น เขาเป็นถึงหัวหน้าวิศวกรฝ่ายขุดเจาะ ด้วยตำแหน่งงานไม่ใช่เรื่องยากที่จะขึ้นฝั่งได้ก่อนกำหนดพัก เพื่อมาติดต่อกับหน่วยงานบนฝั่ง ---ไม่ ๆ พี่ทีไม่ใช่คนเหลวไหล ที่จะเอางานมาบังหน้าเพื่อมาหาคนอื่น---จากการคิดเรื่อยเปื่อยทำให้พิงชนเดินเตร่มาจนถึงหน้าโรงเรียนเก่าที่เคยได้ศึกษา เธอยืนยิ้มเมื่อนึกถึงเรื่องราวในวันวาน เหมือนนทีที่เคยใจดีกับเธอ เสียงกีตาร์ดังผ่านสายลมข้ามมายังด้านหลังอาคาร 9 เหล่านักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4 ที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนานต้องหยุดเงี่ยหูฟัง ว่าในเวลาหลังเลิกเรียนใครกันมาเล่นกีต้าอยู่ด้านหน้า เสียงกีตาร์ดังเป็นเพลงที่คุ้นหู พิงชลจำได้ว่ามันคล้ายกับ

ความสัมพันธ์ในวันเด็กและรักแรกของพิงชล ที่หวนกลับไม่คิดแม้ไม่หวือหวาแต่ก็ทำให้ยิ้มได้ พี่ชายข้างบ้านที่เคยยิ้มและใจดี วันนี้คือสามีที่ใจร้ายแต่ร้ายเท่าไหร่ความรักที่เคยให้เขากลับไม่เคยลดน้อยลงเลย วันนั้นที่ดีใจกับการได้เป็นเจ้าสาวของชายที่ตนรัก แต่วันนี้กลับต้องหน้าชื่นอกตรมเป็นเมียที่เขาไม่ได้มีใจ ความรู้สึกนี้ช่างห่างกันลิบลับ "เป็นอะไรอีกแล้ว""เปล่าหรอก คิดถึงเรื่องเมื่อก่อน"พิงชลหันไปตอบเอิงเอยเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยมัธยม"โทรตามเราออกมา มาดูหน้าแกเบื่อโลกเหรอ""ขอโทษ เรามันผิดอีกแล้วใช่ไหม"น้ำตาคลอหน่วยทำให้เพื่อนต้องรีบเดินเข้ามาปลอบ เอิงเอยเป็นคนที่รู้ดีที่สุดว่าเรื่องราวระหว่างเขาสองคนนั้นเป็นเช่นไร "ไม่ใช่ ๆ เราแค่อยากให้แกยิ้ม อีกไม่กี่วันที่ทีก็กลับมาแล้วไม่ใช่เหรอ ทำหน้าสวย ๆ ไว้รอรับพี่เขาดีกว่า""ถ้าเราสวยพี่เขาจะรักเราไหม""แกน่ารักขนาดนี้ใครจะไม่รัก ไอ้พี่ทีแค่ประสาทแดก วันหน้านะเราจะอุ้มเธอไปซ่อนไม่ให้พี่ทีหาเจอเลย"เสียงหัวเราะของสองเพื่อนสนิทดังขึ้นเมื่อได้เริ่มเม้าท์มอยสามี

ทุกคนที่อยู่ในห้องกระจกหันมองเป็นตาเดียว ภรรยาวิศวกรหนุ่มที่หลายคนหมายปอง ทว่าสิ่งที่ทุกคนเข้าใจคือหมื่นนทีกลับไปคบหากับคนรักเก่าอย่างแพท พัชชา วิศวกรสำรวจ ไม่เคยมีใครรู้มาก่อนว่าเขานั้นมีภรรยาแล้ว ชายคนนี้เล่นตลกหรือขี้ตู่ ก็พอเข้าใจได้ว่าหมื่นนทีเป็นที่ชื่นชอบของหลายคนแต่ไม่คิดว่าจะมีคนกล้าถึงขั้นมาแอบอ้างว่าเป็นภรรยาของเขา เสียงหัวเราะขบขันดังขึ้นทั้งห้องกระจก ไม่มีใครเชื่อในสิ่งที่พิงชลพูดสักคน "คุณ มันไม่ดีเลยนะคะที่ต้องการพบคุณนทีโดยการแอบอ้างว่าเป็นภรรยาของเขา"พนักงานสาวด้านหน้าเอ่ยกับพิงชล พร้อมส่ายหน้าอย่างระอา นี่ไม่ใช่รายแรกที่ใช้มุกนี้ในการขอเข้าพบวิศวกรสุดหล่อประจำฐานปฏิบัติการ แต่ส่วนใหญ่ก็จะไม่มีใครได้พบเพราะเจ้าตัวนั้นใช้เวลาการทำงานอยู่กับแท่นขุดเจาะมากกว่าภาคพื้น "คงให้พบไม่ได้เชิญคุณกลับไปเถอะค่ะ"หลังจากนั้นก็ไม่มีใครสนใจพิงชลอีก ปล่อยให้เจ้าตัวยืนอยู่ด้านนอกห้องนั่น ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำ ร่างเล็กที่เปียกปอนและหนาวสั่นจำต้องอาศัยชายคาตึกที่ยื่นออกมาเพื่อหลบฝน จนเวลาผ่านไปครู่ใหญ่ สายฝนที่เทลงมาเริ่มซาลง สิ่งที่พิงชลเงยหน้าขึ้นมาพบคือสามีของตนเดินกางร่มให

แม้ธนนท์จะได้เห็นเพียงแว๊บเดียวก็ทำให้รู้ว่าไม่มีอีกแล้วยัยโอ่งข้างบ้าน มีเพียงหนุ่มน้อยตัวเล็กหน้าตาน่ารัก ไม่แปลกใจเลยว่าเหตุใดสามเดือนสิบห้าวันของเพื่อน ถึงกลับไปบ้านโดยไม่แวะที่ใด และท่าทางที่แสดงออกในตอนนี้นั้น---ไหนว่าไม่สนไงวะ....หวงเป็นหมาบ้าเลย---"เมียนายช่างสวยจัง"คนงานเอ่ยชม"ห้ามชม เอ่อ ไม่ใช่อย่าชม ไม่....ไม่ใช่....ไปได้แล้ว ไปกันให้หมดทุกคน.....มึงด้วย""เออกูไปแน่ มึงเอ๊ยฝนตก ๆ แบบนี้"ธนนท์หันไปมองเพื่อนด้วยสายตาที่มีเลศนัย หากเขาไม่เข้ามาขัดจังหวะเมื่อครู่ นายช่างใหญ่คงได้ขึ้นสวรรค์ไปแล้ว"เก็บแรงไว้ขับรถกลับบ้านบ้างนะมึง อย่าลืมว่ารอบนี้มึงไม่ได้จองตั๋วเครื่องบิน""สัส!!!" เขาถลึงตาใส่ธนนท์ในทันที เจ้าบ้านจัดการแจกที่ไม่ได้รับเชิญไปจนหมด หมื่นนทีจัดการล็อกประตูหน้าต่างอย่างแน่นหนา พร้อมหันมาคาดโทษคนที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยแต่ดันก้าวออกไปทักทายคนอื่น"ดูแต่งตัว""พิงลืมอ่ะ""อ่อยฉันคนเดียวไม่พอรึไง ถึงได้เรี่ยราดไปหมด...แล้วอีกอย่าง โทรศัพท์พังยังไม่ตายจะมาตามทำไม""เป็นห่วง....ข่าวบอกว่าพายุแรง""ฉันขึ้นฝั่งมาจัดการเรื่องอื่นตั้งเป็นสัปดาห์แล้ว แท่นขุดเจาะมันไม่ได้