บททั้งหมดของ 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): บทที่ 1 - บทที่ 10

แหล่งปิโตรเลียมธารทองกลางท้องทะเลอ่าวไทย แท่นขุดเจาะน้ำมันที่เอกชนร่วมสัมปทานยังคงทำงานตลอดเวลา ไม่ได้มีวันหยุดพักแบบพนักงานทั่วไปบนชายฝั่ง หมื่นนทีวิศวกรประจำแท่นขุดเจาะยืนทอดสายตามองดูพระอาทิตย์สีส้มแดงดวงใหญ่ที่กำลังเคลื่อนตัวต่ำลงเรื่อย ๆ "เป็นไรวะ"ธนนท์เดินมาด้านหลังของเขา "ทำหน้าเหมือนหมาเน่าถูกรถเหยียบ"หมื่นนทีหันกลับไปมองหน้าเพื่อนร่วมงาน ที่เป็นทั้งเพื่อนสนิทด้วยสายตาไม่สบอารมณ์ ถึงแม้จะสบอารมณ์แต่ใบหน้าบอกบุญไม่รับ เหมือนตอนเด็กไม่มีใครหยอกของหมื่นนทีชวนให้คันมือคันเท้าได้ดี "หมาเน่าไม่พอรถเหยียบอีก เหี้ยเถอะ""ทำหน้าให้สมกับเป็นว่าที่เจ้าบ่าวหน่อย"หมื่นนทีอยากจะจับไอ้คนตรงหน้าโยนโลงจากแท่นขุดเจาะให้มันรู้แล้วรู้รอด แล้วกลับไปบอกที่บ้านว่ามันหนีตามนางเงือกในอ่าวไทยไปแล้ว "กูนี่อยากจะมุดหายสลายตัวไปเลยตอนนี้ แม่งเอ๊ยพูดแล้วอารมณ์ขึ้น""จะอะไรขนาดนั้นวะ""มึงไม่เป็นกูมึงไม่รู้หรอก ไอ้เด็กนั่นน่าเอาทำเมียที่ไหนล่ะ....แม่กูโดนของแน่ๆ"หมื่นนทีไม่ยินดีกับการแต่งงานในครั้งนี้แม้แต่น้อย แต่เพราะความเมามายไร้สติเพียงครั้งเดียวทำให้ชีวิตเขาต้องเป็นเช่นนี้ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายใช้

วันพักของหมื่นนทีผ่านไปอย่างเชื่องช้า หัวใจเขาร่ำร้องให้แต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว ไม่ใช่ว่าขยันทุ่มเททำงานเพื่ออนาคตพลังงานของชาติจะได้ก้าวหน้า แต่เพราะอยากจะหนีจากที่นี่ไปให้พ้น ๆ "พี่ทีตอนเย็นกินอะไรดี พิงทำให้""......""หมูตุ๋นไหม ที่พี่ชอบ"หมื่นนทีลุกขึ้นยืนเดินผ่านคนที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ ราวกับว่าพื้นที่ตรงนั้นไม่มีใครอยู่เลยก็ว่าได้ พิงชลรู้สึกเก้อที่ถามเขาเช่นนี้ทุกวัน แทบจะทุกมื้อ กลับไร้การตอบรับจากคนที่ถูกถาม ตลอดเวลาที่ผ่านมาร่วมสัปดาห์ที่เป็นเช่นนี้ ตั้งแต่พิงชลติดรถไปรับเขาที่สนามบิน ยืนส่งยิ้มให้เขาอย่างยินดีทว่าหมื่นนทีกลับเดินผ่านไปเหมือนมองไม่เห็น "ที""ครับ?""แม่ให้พิงไปถามว่าเราจะกินอะไร น้องไปไหนล่ะ""ไม่เห็นครับ"จะเป็นไปได้อย่างไรว่าไม่เห็นคนตัวเป็น ๆ ที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ แต่เขาแกล้งไม่สนใจเสียมากกว่า "อ้าวนั่นไง น้องมาพอดี"หมื่นนทีไม่ได้หันไปมองคนที่เดินมาด้านหลัง ด้านพิงชลก็ไม่อยากจะมีปัญหากับคนตัวโต เพราะคิดว่าเขาจะใจดีกับตัวเองบ้าง "พิงไปหาพี่ทีที่ข้างนอกมาครับ เลยไม่เจอกัน""สรุปแกจะกินอะไร กลับมาบ้านก็กินให้เต็มที่กลับไปใต้อาหารที่ชอบก็ไม่ใช่จะม

ยามค่ำคืน"จะทำไงถึงจะหย่าก่อนกำหนดสองปี"คนที่เอนตัวนอนพิงหัวเตียงเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบที่อยู่ในห้อง คำถามที่พิงชลได้ยินเกือบทุกวันตั้งแต่เขากลับมาจากแท่นขุดเจาะน้ำมัน พิงชลนิ่งเงียบไม่หันไปตอบคนที่นั่งอยู่ด้านหลัง เอนตัวลงขดตัวที่โซฟาตัวเล็กปลายเตียง พิงชลยังคงเชื่อว่าหมื่นนทีคนเขาเคยรู้จักไม่ใช่คนใจดำ แม้ที่ผ่านมาเธอจะรู้ดีว่าเขาไม่ได้คิดเป็นอื่นกับตนเอง แต่อีกฝ่ายก็ยังพูดจาไถ่ถามยังตอบบ้าง แม้นาน ๆ ครั้งที่ได้พบกันเพราะอีกฝ่ายนั้นใช้เวลาพักทั้งหมดเพื่ออยู่กับคนรัก นาน ๆ ครั้งถึงจะกลับมาบ้านสักหน ในตอนนั้นพิงชลก็ไม่รู้ว่าเหตุใดที่ทำให้หมื่นนทีกลับมาบ้านพร้อมสภาพเมามายไร้สติ มารู้อีกทีก็แม่สามีได้บอกว่าทั้งคู่จบกันไม่ดีเท่าไหร่"ไม่มีปากรึไงถึงถามไม่ตอบ""....""หูน่ะมีไหม ได้ยินรึเปล่าที่ฉันพูด""......""ไปหย่ากัน ไปหย่ากันเถอะ....."จากเสียงแข็งกร้าวเริ่มนิ่งสงบลง ทว่าความสงบนี้กลับบีบคั้นและสะท้อนในใจของคนที่ได้ยินมัน สิ่งที่พิงชลกลัวที่สุดคือการที่ถูกเขาเกลียด ถูกเขารังเกียจมากไปกว่าทุกวันที่เป็นอยู่"หย่ากันซะแต่ตอนนี้....ก่อนที่ฉันจะไม่อยากมองหน้าเธอ หย่าซะก่อนที่ฉันจะเกลี

การแข่งขันเริ่มต้นขึ้นทั้งสองโรงเรียนผลัดกันทำแต้มอย่างน่าตื่นเต้น ฝีมือของทั้งสองโรงเรียนค่อนข้างที่จะสูสีกันมากเลยทีเดียว และเป็นคู่ที่ผลัดกันเป็นแชมป์ไปมาโดยตลอด เกมในสนามเป็นยังไงพิงชลก็ไม่ได้ใคร่รู้ ลูกบาสจะอยู่ที่ใครก็ไม่ได้สนใจ เพราะสายตานั้นคอยมองตามนักกีฬาหมายเลข 8 แบบไม่กะพริบ รอยยิ้มของหมื่นนทีตอนที่ทำแต้มให้ทีมได้ มองแล้วสว่างกว่าดวงอาทิตย์ในสายตาของพิงชล ในเวลาที่เขากระโดดขึ้นชู๊ตลูกบาสลงห่วงนั้นแสนจะหล่อเท่ทำเอาคนทั้งโรงยิมกรี๊ดสนั่นหวั่นไหว“ฮือออออ หล่อจัง”พิงชลเขย่าแขนเอิงเอยอย่างลืมตัว เมื่อหมื่นนทีสามารถทำแต้มให้ทีมขึ้นนำได้อีกครั้ง รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์นั้นทำให้เกิดเสียงกรี๊ดกร๊าดไปทั่วสนามจนพิธีกรยังต้องเอ่ยแซว“เบอร์ 8 อย่าขยันทำแต้มและอย่ายิ้มนะครับเพราะไม่อย่างนั้นหูผมคงได้แตกเพราะเสียงกรี๊ดแน่ ๆ”แม้บอกว่าห้ามยิ้มแต่คนที่ถูกเอ่ยแซวโต้ง ๆ ในที่สาธารณะเช่นนี้ใครจะไม่เขินบ้างกรี๊ดดดดดดดดดดดดด ดังขึ้นทั่วสนามอีกครั้งแม้ไม่ได้มีการทำแต้มเกิดขึ้นจากทั้งสองฝ่าย ยิ่งทำให้หมื่นนทีเก้อเขินมากขึ้นกว่าเดิม ยิ่งเขินก็ยิ่งยิ้ม พอยิ้มเสียงในโรงยิมก็จะยิ่งดังขึ้นมากกว่าเดิม“กร

เวลาผ่านไปเกือบปี ชีวิตการแต่งงานที่หมื่นนทีใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่ใต้ บนแหล่งขุดเจาะกลางทะเล เขาเลือกที่จะขอหยุดแบบทำงานสามเดือนหยุดสิบห้าวัน เป็นไปได้ไม่อยากจะหยุดเลยด้วยซ้ำ ช่วงนี้ก้าวเข้าสู่ฤดูมรสุมแม้บางส่วนของการผลิตสามารถหลีกเลี่ยงได้ ทว่าการขุดเจาะยังจำเป็นที่จะต้องดำเนินต่อไปอย่างนี้ตลอดเวลา และเพื่อความปลอดภัยทุกอย่างไม่สามารถละเลยได้แม้แต่เสี้ยวนาที ทุกคืนก่อนนอนเขาต้องเช็กทุกอย่างให้อยู่ในตำแหน่งที่เหมาะสม หากเกิดเหตุฉุกเฉินต้องพร้อมในเวลาอันรวดเร็ว และต้องทราบทันทีว่าเหตุฉุกเฉินเช่นนี้ในฐานะวิศวกรเขาต้องไปประจำอยู่จุดใด และใช้ทางใดเพื่อให้ไปถึงจุดดังกล่าวให้เร็วที่สุด พิงชล-จันทร์-พิงชล : ฝนตกไหมครับเมื่อไหร่จะเซ็นใบหย่า : T-อังคาร-พิงชล : พี่ทานข้าวยัง ขึ้นฝั่งวันไหนพิงชล : อยากกินอะไรพิงทำให้-อ่านแล้ว--พุธ-พิงชล : ข่าวว่ามรสุมเข้าอ่าวไทยพิงชล : พี่เป็นไงบ้าง สบายดีใช่ไหมพิงชล : พิงเป็นห่วง แต่แท่นขุดเจาะแข็งแรงมากสามารถรับแรงพายุที่แรงที่สุดในรอบร้อยปีได้สบาย ๆ พิงเคยอ่านเจอ ดูแลตัวเองด้วยนะจะสบายทั้งกายและใจ ถ้าเธอยอมหย่า : Tพิงชล : จะเป็นปีแล้วยังไม่เลิ