10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg)

คุณเคยรักใครไหมครับ เคยแอบรักใครหรือเปล่าแล้วคนเราจะแอบรักคนอื่นได้นานแค่ไหน???

"คิดดีแล้วใช่ไหมที่จะแต่งงานกับพี่เขา"

นิศาเอ่ยถามลูกชายคนเดียวอีกครั้ง การแต่งงานคือการตัดสินใจครั้งสำคัญในชีวิตของคนเรา การมีชีวิตคู่ที่ดีล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งที่ทุกคนปรารถนา และเธอเองก็หวังว่าการตัดสินใจครั้งนี้ของลูกชายจะไม่ใช่การตัดสินใจที่ผิดพลาด

"ครับ พิงคิดดีแล้ว"

ใบหน้าหนุ่มน้อยที่ถูกผู้เป็นแม่เฝ้าเลี้ยงดูมาอย่างดี ดีเสียจนกลายเป็นคนที่มองทุกอย่างในแง่ดีไปเสียหมด  เธอพยักหน้ารับในสิ่งที่คนเป็นแม่ได้เอ่ยถามด้วยรอยยิ้มดวงตาปีติอย่างเห็นได้ชัด

สำหรับพิงชลการได้แต่งงานกับคนที่ตนเองรัก เป็นที่น่ายินดีเป็นที่สุด พิงชลไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าตนเองจะมีวันนี้ วันที่เขาจะได้เป็นเจ้าสาวของคนที่ตัวเองแอบรักมานาน

"แม่ครับ อย่ากังวลเลย พิงเชื่อว่าพิงทำให้พี่ทีเอ็นดูพิงได้ อีกอย่างการ์ดเชิญเราก็แจกไปจนเกือบหมดแล้วยกเลิกตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว"

"ทันสิ ถ้าพิงไม่อยากแต่ง"

นิศารู้ดีแก่ใจว่าลูกชายของตนเองนั้นรู้สึกอย่างไรกับหมื่นนที แต่ทว่าฝ่ายนั้นกลับไม่เคยมีใจให้พิงชลเลยแม้แต่น้อย ซ้ำยังดูเหมือนจะรังเกียจรังงอนเสียด้วยซ้ำไป เห็นดังนั้นแล้วคนเป็นแม่ก็ไม่สบายใจเท่าไหร่

"แต่งงานกับพี่ทีนี่แหละ ไม่แต่งกับพี่ทีพิงก็ไม่รู้จะแต่งกับใครแล้ว"

"จ้ะ งั้นแม่จะเป็นกำลังใจให้พิงนะ"

ฝ่ามืออุ่นลูบศีรษะของลูกชายด้วยความรัก หากสิ่งใดคือความสุขของพิงชลแม่คนนี้ก็พร้อมจะสนับสนุน ไม่ว่าวันข้างหน้าจะเป็นอย่างไร นิศาก็พร้อมที่จะยืนเคียงข้างพิงชลไม่จากไปไหน

ทว่าฝั่งของหมื่นนทีนั้นไม่ได้เต็มใจที่จะให้การแต่งงานครั้งนี้เกิดขึ้นเลยสักนิด แต่ก็จนใจที่จะฝืนมารดาที่ขู่เข็ญให้เขาต้องรับผิดชอบชื่อเสียงของไอ้เด็กข้างบ้านที่ตามวอแวเขามาตั้งแต่เด็กจนโต

"เมื่อก่อนก็เฉย ๆ หรอกแค่รู้สึกรำคาญ ตอนนี้โคตรเกลียดเลย"

หมื่นนทีหันไปกล่าวกับมารดาด้วยใบหน้าที่เรียบสนิท ดวงตาฉายแววกรุ่นโกรธคนที่อยู่ในความคิดของเขาในเวลานี้

"แกพูดอะไรออกมาที"

"ทีพูดความจริง ต้องบอกกี่ครั้งว่าวันนั้นมันไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นเลย ทีแค่เมาแล้วทีก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าไอ้เด็กนั่นมาอยู่บนเตียงทีได้ไง"

หมื่นนทีเอ่ยถึงเหตุการณ์เมื่อหลายเดือนก่อนที่ตนเองดื่มหนักจนเมามาย เขาจำได้เพียงว่าพบกับพิงชลที่หน้าบ้านหลังจากนั้นเขาก็จำอะไรไม่ได้อีก ครั้นตื่นมาในตอนเช้าก็พบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงกับพิงชล โดยที่มีสายตาของคนอื่นคอยจับจ้องอยู่

"ไม่ได้มีอะไรอย่างที่ทุกคนคิดนะ"

หมื่นนทีโวยวายเสียงหลงเมื่อลืมตาขึ้นมาพบว่าทั้งพ่อและแม่ของตนยืนจ้องตัวเองจากปลายเตียง ในขณะที่พิงชลกำลังงัวเงียตื่นขึ้น

"แกทำอะไรลงไปตาที"

เสียงของมารดาดังตวาดลั่นเมื่อเข้ามาเห็นลูกชายข้างบ้านกำลังนอนกกกอดอยู่กับลูกชายของตนเองบนเตียงเดียวกันในสภาพที่ไม่เรียบร้อย

"คุณป้า"

พิงชลยิ้มกว้างไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรในสิ่งที่เกิดขึ้น พร้อมหันไปพูดกับหมื่นนทีด้วยเสียงสดใส

"ตื่นแล้วเหรอครับ เมื่อคืนพี่ทีตัวหนักมากเลยนะ ทับมาทีหลังแทบหัก"

พิมพ์พรอ้าปากค้างในทันทีความคิดเตลิดไปไกลในคำพูดของพิงชล

"เธอพูดบ้าอะไรออกมา เสียสติเหรอ"

"จริง ๆ พี่ทับพิงตั้งหลายรอบ"

---หลายรอบด้วย---

หมื่นนทีพยายามจะอธิบายเท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์เมื่อทั้งพ่อและแม่ของตัวเองปักใจเชื่อไปแล้ว ว่าเขากับพิงชลมีอะไรกันเลยเถิด และนั่นคือเหตุผลของการที่เขาถูกบังคับให้แต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รัก เพียงเพราะเด็กคนนี้เป็นเด็กข้างบ้านที่พ่อแม่รู้จักกันเป็นอย่างดี

เขาพยายามหาทางออกให้ตนเองอยู่บ่อยครั้ง แม้แต่ให้พิงชลมาอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นให้พ่อและแม่ฟังก็ดูเหมือนทั้งคู่จะไม่เปิดใจรับฟังใด ๆ หรือเพราะยัยตัวดีนี่เล่นสกปรกอะไรกันแน่ พ่อแม่เขาถึงเห็นดีเห็นงามให้เขาต้องแต่งงานกับพิงชลทั้งที่ไม่ได้รัก

ทัศนคติที่มีต่อพิงชลเริ่มเปลี่ยน จากที่เคยมองว่าเป็นคนรู้จัก หมื่นนทีที่พยายามต่อต้านการถูกบังคับจากพ่อแม่ก็เอาความรู้สึกทั้งหมดไปลงที่พิงชล 

ตลอดหลายวันที่ผ่านมา พิงชลพยายามจะพูดคุยด้วยแต่หมื่นนทีกลับมองเมิน เมื่อก่อนนั้นยังพอถามตอบกันได้ แต่ในเวลานี้เพียงเรียกชื่อเขายังเดินหนี ทว่าพิงชลที่ไม่รู้กินทุ่งลาเวนเดอร์เป็นอาหารหรืออย่างไร กลับบอกตัวเองว่าพี่แค่งอน เดี๋ยวก็หาย

"พอแต่งงานกันพิงดูแลพี่ทีดี ๆ พี่ทีก็จะใจดีกับพิงเองแหละ"

พิมพ์พรเห็นพิงชลมาแต่เด็กนั้นก็เอ็นดูเด็กคนนี้ไม่ต่างจากลูกของตัวเอง เธอมีลูกชายสองคนคนโตคือหมื่นศิลา พี่ชายของหมื่นนทีที่นาน ๆ จะกลับเข้ากรุงมาสักครั้ง เพราะรายนั้นมัวแต่ยุ่งกับงานที่ไร่ของตนเอง 

"แกยังอยากได้ที่ติดถนนผืนนั้นอยู่ไหม"

"อยาก...แต่เงินไม่พอ แม่จะถามทำไม"

"ถ้าแกยอมแต่งงานกับน้อง ฉันจะให้เงินแก"

"ให้ยืม"

"ให้เปล่า" หมื่นนทีมองหน้ามารดาอย่างพิจารณา 

"แม่โดนไอ้เด็กนั่นมันทำของใส่หรือไง ถึงได้อยากให้มันมาเป็นเมียทีนัก ถึงขั้นยอมเสียเงินยี่สิบล้านจ้างทีให้แต่งงานกับมันเนี่ย"

จะไม่ให้โมโหได้ยังไงกัน เขาเคยเอ่ยปากยืมตั้งแต่ที่ตรงนั้นมูลค่าเพียงสิบห้าล้าน มารดากลับบ่ายเบี่ยงมาตลอด แต่พออยากให้เขายอมเอาไอ้เด็กนั่นมาเป็นเมีย กลับยอมยกเงินถึงยี่สิบล้านให้ฟรี ๆ 

"พูดถึงน้องให้ดี ๆ หน่อยที"

"ต้องเรียกมันว่าคุณเลยไหมล่ะแม่ ชีวิตไอ้ทีต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อให้ได้เงินแม่ตัวเอง....ประเสริฐเถอะ"

"........."

"บอกกี่ครั้งแล้วว่าคืนนั้น ทีไม่ได้ทำอะไรมันเลย ถึงจะเมาแต่ทีไม่ใช่เด็ก ๆ ที่จะไม่รู้ว่าตัวเองได้เอากับมันรึเปล่า"

"หมื่นนที!!!"

สองแม่ลูกต่างสาดอารมณ์ใส่กัน ต่างคนต่างมีเหตุผลเป็นของตนเอง หมื่นนทีถึงแม้จะไม่ใช่ผู้ชายเรียบร้อยแต่เขาไม่ใช่คนที่ก้าวร้าวบิดามารดา แต่ครั้งนี้เจ้าตัวนั้นสุดจะกลั้น ลูกชายที่ไม่เคยแม้แต่จะขึ้นเสียงใส่ตัว วันนี้กับเสียงดังลั่นบ้าน

"แม่!!!"

หมื่นนทีรีบเข้าไปประคองมารดาที่ท่าทางคล้ายคนจะเป็นลม ทำให้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าตัวเองนั้นพูดรุนแรงไป คนที่เขาควรต้องโกรธไม่ใช่แม่ตัวเอง แต่ควรเป็นไอ้โอ่งข้างบ้านเจ้ามารยานั้นต่างหาก 

"ทีขอโทษนะแม่ เมื่อกี้ทีโมโหมากไป เลยลืมตัว"

"ช่างเถอะ....แม่เองที่บังคับที"

"โอเคแม่ โอเค ทียอมแต่งแต่แลกกับเงินยี่สิบล้านนะ อย่าพึ่งเป็นอะไรนะแม่นะ"

"ถ้าแม่อยากให้แกมีหลานให้แม่อุ้มบ้างล่ะ"

"คนละสิบล้าน"

"ได้แม่ให้แก คนละสิบล้าน"