All Chapters of 10 Years ago [10 ปีที่แอบรัก] (BL- Mpreg): Chapter 31 - Chapter 40

รุ่งเช้า...."ทำไมน้องถึงได้กลับไปนอนบ้าน""จะไปรู้เขาเหรอแม่เห็นบอกว่าคิดถึงแม่อยากกลับบ้าน""แล้วทำไมแกไม่ไปด้วย""จะไปทำไมเขาไปหาแม่เขา""แม่เขาก็แม่ยายแกเหมือนกัน ได้ลูกเขาเป็นเมียยังไงแม่เขาก็เหมือนแม่ตัวเองอย่ามาทำนิสัยเสีย"เหมือนนทีถอนหายใจออกมาเสียงดังนี่โดนเล่นงานแต่เช้าเพราะคนงี่เง่าแค่คนเดียว แสนจะเจ้าเล่ห์มารยา ทำอะไรเขาไม่ได้ก็ยืมมือคนอื่นมาจัดการตนเอง แกล้งทำหน้าซื่อตาใสนั้นคงเป็นแค่ภาพลวงตา ธาตุแท้ก็แค่คนที่เรียกร้องความสนใจ "เมื่อไหร่มันจะหย่าให้จบ ๆ ไปวะ""นี่แกได้ลูกเขาเป็นเมียแล้วคิดจะหย่าก็หย่าง่าย ๆ อย่างนั้นเหรอ"ด้วยทิฐิและอารมณ์ผสมความน้อยใจที่มีต่อแม่ของตนเองทำให้หมื่นนทีพ่นออกไปโดยที่ไม่รู้ว่ามีใครกำลังเดินมาได้ยิน "เมียอะไร ถ้าได้กันแล้วนับเป็นเมียแพทก็เมียหลวง มันอ่ะเมียน้อย""ตาที!!!"เสียงมารดาทานอย่างตกใจกับคำพูดของลูกชาย ยิ่งพูดเท่าไหร่ก็ดูเหมือนว่าหมื่นนทีจะยิ่งต่อต้านรุนแรงมากขึ้น"ฉันไม่คิดว่าแกจะเป็นคนแบบนี้ แกได้ลูกเขาเป็นเมียแล้วนะ แกแต่งงานแล้วเข้าใจไหม""แม่เคยได้ยินคำว่าซากอ้อยป่ะ ตอนที่ยังหวานมีรสชาติอยู่เราก็ยังเคี้ยวต่อ เมื่อไหร่ที่มันหมด

แน่นอนว่าเขาไม่คิดจะติดใจอะไร และตั้งใจจะทำข้อตกตกลงใหม่กับพิงชลในวันรุ่งขึ้น เขาตอบไม่ได้ว่ารู้สึกอย่างไร แต่เขาไม่ได้โกรธเกลียดอีกคนดังแต่ก่อน เขาอยากจะหาข้อตกลงเพื่ออยู่ร่วมกันอย่างสันติทั้งสองฝ่าย อยากเริ่มต้นใหม่กับพิงชลหลังจากที่เขาค้นพบแล้วว่า ตนเองไม่ได้มีเยื่อใยต่อพัชชา ทั้งยังเป็นห่วงความรู้สึกคนตรงนี้มากกว่าด้วยซ้ำไป"อืม หมดรึยัง"พิงชลยิ้มกว้างทั้งน้ำตา เธอเช็ดมันออกจากใบหน้าแล้วยันกายขึ้นนั่ง "พิงรักพี่ทีนะ รักมาก ๆ รักมานานมาก"ฝ่ามือใหญ่แตะเกลี่ยที่แก้มเนียน ที่ผู้สัมผัสพึ่งรู้สึกได้ว่าวันช่างดูเปราะบางและเรียนละเอียด ปากนิดจมูกหน่อยช่างน่ามอง "ฉันรู้แล้ว" ใช่เขารู้ รู้ดีกว่าใคร รู้ว่าเจ้าของขนมและคำกลอนที่อยู่หน้ารถเขาคือยัยโอ่งข้างบ้าน รู้ว่าหัวใจดวงนี้เป็นของเขามานานแล้ว รู้มาโดยตลอดและไม่เคยคิดที่จะห้ามอีกคนให้รักเขา ไม่ห้ามไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ได้คิดปฏิเสธ"พี่รู้ว่าพิงทำผิด ที่รั้งพี่ไว้แบบคนเห็นแก่ตัว พิงจะไม่ทำอีก"ท่าทีของพิงชลในวันนี้ต่างไปจากทุกครั้ง แม้จะรู้สึกไม่ปกติทว่าหมื่นนทีคิดว่าคงต้องคุยกันทีเดียวในพรุ่งนี้ เพราะในเวลานี้ร่างเล็กที่คลานมาอยู่ที่ขอบเตีย

วันนี้หมื่นนทีตื่นสายกว่าที่เคย เขารู้สึกตัวแล้วแต่ไม่ยอมลืมตาขึ้นมา อยากจะนอนกอดร่างนุ่มนิ่มต่ออีกสักหน่อย แต่พอควานหาคนในอ้อมแขนเขานั้นกับว่างเปล่า หมื่นนทีลืมตาขึ้นด้วยความสงสัยเมื่อมือที่ลูบไปบนที่นอนหวังจะดึงร่างใครบางคนเข้ามากอดกลับได้สัมผัสกับกับสิ่งอื่น เขารับรู้ได้ในทันทีว่าสิ่งนั้นคือกระดาษ แล้วใครกันเอากระดาษมาวางไว้บนเตียง เขาหยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมาดูด้วยอาการงัวเงียและวิงเวียนในช่วงเช้า คิ้วเข้มเริ่มขมวดเข้าหากันทีละนิดจนแทบจะผูกเป็นปม สายตาคมกวาดมองไปทีละตัวอักษรมาจนถึงบรรทัดสุดท้ายของเอกสารใบหลังสุด หมื่นนทีดีดตัวขึ้นด้วยความตกใจ มือเขาสั่นรัวดวงตาเบิกกว้าง อาการงัวเงียเมื่อครู่สร่างในทันที หมื่นนทีอ่านข้อความซ้ำแล้วซ้ำอีก อ่านซ้ำ ๆ วนอยู่อย่างนั้นก่อนจะสบถออกมา"เรื่องบ้าอะไรวะเนี่ย!!!"ร่างสูงลุกจากเตียงด้วยความรีบร้อน ทำให้เซถลาล้มลงไปนั่งที่พื้นด้วยอาการหน้ามืด เจ้าตัวต้องใช้เวลาอยู่ครู่ใหญ่เพื่อรอให้อาการดังกล่าวคลายลงจนสามารถลุกขึ้นยืนได้อีกครั้ง หมื่นนทีพุ่งตัวไปเปิดตู้เสื้อผ้าออกมาเพื่อจะหาชุดใส่ก่อนจะออกไปข้างนอก ทว่าสิ่งที่ต้องเจอคือครึ่งหนึ่งเป็นความว่างเป

หมื่นนทีใช้เวลาท่ามกลางทะเลกว้าง เขาอยู่ปฏิบัติงานที่นี่มาหลายปี ทุกครั้งที่มองรู้สึกว่ามันกว้างใหญ่ไพศาล แต่วันนี้เขากลับรู้สึกว่ามันช่างเคว้งคว้างและอ้างว้าง จุดที่เคยยืนชมพระอาทิตย์ตกความงามยามอัสดงในวันนี้กลับเป็นความหม่นหมองใจจนรู้สึกหดหู่ พยายามบอกตัวเองว่าไม่นานพิงชนก็จะกลับมา วันพักรอบหน้าเมื่ออีกฝ่ายใจเย็นแล้วก็ค่อยคุยกันใหม่ เวลาล่วงเลยผ่านมาจากวันเป็นเดือน ย่างเข้าสู่เดือนที่สอง เขาชำเลืองมองโทรศัพท์อยู่เนือง ๆ ปกติจะมีข้อความส่งทิ้งไว้ให้เขาได้เหลือบมองแม้ไม่เปิดอ่าน หรือบางครั้งจะมีเสียงโทรศัพท์ดังรบกวนสมาธิเขาที่กำลังทำงาน แต่ก็ไม่ยอมกดตัดสายทิ้งทั้งที่บอกว่ารำคาญ ตึ๊ง!!!!!! เสียงเตือนข้อความดังขึ้น คนที่กำลังจิตใจเหม่อลอยสะดุ้งตัวแทบจะถลาเข้าไปหาโทรศัพท์ แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อไม่ใช่ใครบางคนที่เขากำลังนึกถึง [ ทำหน้าเหมือนโดนเมียทิ้ง ]"ส่งมาทำห่าอะไร"หมื่นนาทีรู้สึกฉุนเฉียวอย่างมากเมื่อข้อความนั้นถูกส่งมาจากธนนท์ไม่ใช่พิงชลอย่างที่คิดเอาไว้ "เป็นอะไรของมึงเนี่ย กูเห็นแบบนี้มาเป็นเดือนแล้ว""ไม่ยุ่งสักเรื่องจะตายไหม""ตาย...แต่กูยังไม่อยากตายให้กูยุ่งเถอะ"ธนนท์ตอบ

พิงชลออกจากบ้านไปจนถึงวันนี้เป็นเวลาร่วมสองเดือน นิศาแม้จะเข้าใจว่าลูกอาจจะต้องเจอกับหมื่นนที แต่ก็ไม่อาจดูดายหลานตาดำ ๆ ที่อยู่ในท้อง พิงชล เธอเข้าสวมกอดมารดาด้วยความรักและคิดถึง ความรู้สึกผิดที่ทำให้มารดาต้องเป็นห่วงตั้งแต่เล็กจนโต ยิ่งทำให้ทุกอย่างแปรเปลี่ยนเป็นความเข้มแข็ง จากนี้ไปพิงชลจะมีชีวิตอยู่เพื่อลูกในท้องและไม่ให้คนที่รักตัวเองต้องเป็นห่วงอีกต่อไป"แพ้มากไหมลูก""ก็มีบ้างครับ แต่กินจุกินดุมาก""ไม่ต้องไปหางานทำนะ ไปช่วยแม่ที่ร้านก็พอ หลานคนเดียวแม่เลี้ยงได้"ตั้งแต่วันนั้นพินชลตัดสินใจลาออกจากงาน เมื่อมองย้อนกลับไปความรักที่เธอมีช่างโง่งมงายจนพังทุกอย่าง แม้แต่หน้าที่การงานของตัวเอง แต่วันนี้เขาเลือกที่จะช่วยมารดาดูแลร้านขนมก็ดีเหมือนกันเพราะหางานช่วงนี้ก็คงไม่มีใครรับคนท้องสักเท่าไหร่"ใครว่าหลานคุณศาคนเดียว"พิมพ์พรเดินเข้ามา ทำให้สองแม่ลูกต้องหันไปมอง แม้หล่อนจะเป็นแม่ของหมื่นนที ทว่าตลอดเวลา 2 ปีที่อยู่ในบ้านนั้นพิมพ์พรรักและให้เกียรติพิงชลเหมือนกับลูกของตนเอง และสิ่งที่เกิดขึ้นจะโทษว่าเธอทั้งหมดก็ไม่ถูกนัก "คุณป้า" พิงชลยกมือขึ้นไหว้แม่ของอดีตสามีด้วยความเคารพเช่นเคย