All Chapters of คนเถื่อนหวงแหนรัก NC25+: Chapter 1 - Chapter 10

เป็นเวลากว่าเที่ยงคืนที่ร่างบางกลับถึงบ้าน… ป่านนี้ป้านวลคงเข้าห้องนอนหลับไปนานแล้ว พรรณนิการ์พยายามทำให้การมาเยือนของตนเป็นไปอย่างเงียบเชียบที่สุดเท่าที่จะเงียบได้ หญิงสาวจัดการชำระล้างร่างกายเตรียมตัวเข้านอน พรุ่งนี้มีสอบวิชาสุดท้ายก่อนปิดเทอมเล็ก เธอศึกษาอยู่ชั้นปีที่สี่ คณะบริหารธุรกิจ อีกไม่นานก็เรียนจบแล้ว อนาคตที่วาดฝันอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อม เรียนจบเมื่อไรเธอจะหางานทำและพาป้านวลย้ายออกไปอยู่ที่อื่น ไม่อยากทนอยู่ให้คุณชายประจำบ้านคอยพูดจาดูแคลนเหยียดหยาม ถึงคุณผู้หญิงกับคุณท่านจะดีต่อเธอและป้านวลมากเพียงใด สุดท้ายพวกเขาก็ต้องเข้าข้างลูกชายตัวเองอยู่ดี เกิดวันหนึ่งเธอทนนิสัยแย่ๆ ของแดนนี่ไม่ไหวแล้วมีปากเสียงกันขึ้นมา คนที่จะถูกต่อว่าไม่ใช่เขาแต่เป็นเธอ พรรณนิการ์ปิดสมุดจดบันทึกเก็บใส่ไว้ใต้ลิ้นชักตามเดิม ร่างบางก้าวขึ้นเตียงเพราะทนอาการง่วงซึมไม่ไหว เปลือกตาคู่งามปิดปรือ สมองปล่อยวางเรื่องราวต่างๆ ทิ้งไว้ข้างหลัง ไม่นานคนที่เหนื่อยล้ามาตลอดทั้งวันก็ก้าวเข้าสู่ห้วงนิทราแสนหวานท่ามกลางความหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศชั้นดี

“พรุ่งนี้ไปทำธุระเป็นเพื่อนฉันหน่อย” เขาออกคำสั่งเฉียบขาด ไม่สนท่าทีฮึดฮัดของอีกฝ่าย “ฉันบอกแล้วไงคะว่าไม่ว่าง” พรรณนิการ์รีบแย้ง “ถ้าเหตุผลของเธอคือการนอนขอบอกว่าฉันไม่สน แต่เอ… หรือถ้าอยากนอนฉันมีวิธีนะ” เขาลูบปลายคางพลางทำสายตาเจ้าเล่ห์พราวระยับ “วิธีอะไร” “ออกไปข้างนอกกับฉันแล้วเราก็ไปนอนด้วยกัน” เขาพูดโดยไม่สะทกสะท้านผิดกับร่างบางที่ตัวสั่นเทิ้มเพราะความโกรธ จิกเล็บเข้ากับฝ่ามือพร้อมกำหมัดแน่น อยากง้างมือตบสั่งสอนเขาสักฉาดสองฉาดแต่ทำเช่นนั้นไม่ได้ ผู้ชายปากพล่อยเป็นถึงบุตรชายของเจ้าของบ้าน การทำร้ายร่างกายเขาถือเป็นเรื่องไม่สมควรอย่างยิ่ง แล้ว… เธอจะทนกับพฤติกรรมหยาบคายของเขาแบบนี้ไปได้อีกนานสักแค่ไหน “จิตใจสกปรก!” ทำได้เพียงด่าทอด้วยถ้อยคำรุนแรง “แต่ปากสะอาดนะจะลองดูไหม” ว่าแล้วก็ทำท่าจะโน้มหน้าเข้าไปจูบ พรรณนิการ์รีบผลักอกเขาออกห่างทันควัน “อย่านะ! คุณนี่มัน” ร่างบางรีบถอยห่างแล้วร้องห้ามเสียงสั่นๆ แดนนี่หัวเราะในลำคอนึกสนุกที่แกล้งคนปากเก่งได้สำเร็จ “คุณจะไป

“คุณจอดรถทำไม” เสียงหวานหวาดหวั่นเห็นได้ชัด เขาจอดรถตรงปากซอยทั้งๆ ที่แค่เลี้ยวเข้าไปก็ถึงที่หมายแล้ว ทำแบบนี้ไม่น่าไว้ใจเลยสักนิด แดนนี่ไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาปลดสายนิรภัยออกจากตัวแล้วโน้มร่างเข้าหามอบจุมพิตร้อนแรงบดขยี้กลีบปากนุ่มอย่างรวดเร็ว นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง สติหลุดลอยไปชั่วขณะ “อื้อ! อื้อ!” พอได้สติกลับคืนก็ระดมกำปั้นทุบหน้าอกเขาไม่ยั้ง จิกข่วนลำคอแกร่งหวังให้เขาปล่อยหากไร้ประโยชน์ แดนนี่กำลังหลงใหลรสชาติหอมหวานที่ได้สัมผัส เขาใช้ความชำนาญเลาะเล็มเรียวปากล่างจนเธอต้องยอมเผยอเส้นทางให้ลิ้นร้ายเข้าไปดื่มชิมน้ำผึ้งละมุนภายใน เขาร้ายกาจกว่าที่คิด เพียงระยะเวลาไม่ถึงนาทีก็ทำให้สาวน้อยจอมพยศอ่อนระทวยหอบหายใจหนักหน่วง พรรณนิการ์มึนงงไปกับรสชาติหวานปนดุ สมองน้อยๆ ขาวโพลนแทบไร้ความคิดใดๆ มาเกาะกวน โสตประสาทรับรู้เพียงแต่เสียงดูดกลืนของเรียวปากหยักที่ตะโบมจูบซ้ำๆ จนหนำใจ แดนนี่ค่อยๆ ถอนจูบออกแต่ฝ่ามือยังคงประคองกรอบหน้าเล็กเอาไว้ สายตาพิฆาตจดจ้องพานให้แก้มนวลแดงระเรื่อ ต่อมสัญชาตญาณของสตรียามใกล้ชิดบุรุษเพศส่งความร้อนแล่นพล

“มาแล้วค่ะ” เสียงหวานดังมาก่อนตัว พรรณนิการ์ในชุดเดรสลูกไม้สีขาวสวยน่ารักสะดุดตา “หลานสาวของป้าวันนี้นึกครึ้มอะไรถึงลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวล่ะหืม” ป้านวลแปลกใจที่เห็นหลานรักลุกขึ้นมาแต่งเนื้อแต่งตัวผิดแปลกไปจากทุกวัน “หรือว่าเป็นเพราะคุณธาม” คนสูงวัยมองหน้าอย่างรู้ทัน พรรณนิการ์อายแก้มแดง เบือนหน้าหนีสายตาจับผิดของป้า “หวานเอ๋ย ป้ารู้นะว่าเราคิดยังไงกับคุณธาม แต่ป้าขอพูดตรงๆ นะลูก เรากับเขา…” “หวานรู้จ้ะป้า หวานไม่เคยคิดอยากครอบครองเขา สถานะของเราสองคนมันต่างกันเกินไป หวานรู้ว่าหวานไม่คู่ควร” ดวงตาสดใสพลันหม่นหมอง ป้านวลสงสารหลานสาวจับใจ “แต่หวานขออยู่ตรงนี้ อยู่ในมุมมืดต่อไปได้ไหมป้า” เสียงหวานร้องขอพลางสวมกอดป้าอันเป็นที่รัก “ดีแล้วที่เรารู้จักตัวเอง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นหวานยังมีป้าอยู่ข้างๆ เสมอนะลูก” อ้อมกอดจากคนในครอบครัวคือยาวิเศษที่เยียวยาหัวใจอันบอบช้ำที่ดีที่สุด “ตายๆ แต่งหน้าแต่งตัวซะสวยพริ้งแล้วจะร้องไห้ทำไม หยุดร้องเถอะลูก เดี๋ยวเครื่องสำอางค์ก็เลอะเทอะกันพอดี” สอ

“คุณแดนขับช้าๆ หน่อยค่ะ” พรรณนิการ์บอกเสียงสั่นเพราะเกรงกลัวความบ้าคลั่งของสารถีหนุ่มเลือดร้อน ตั้งแต่เขาลากเธอขึ้นรถมากับเขายังไม่มีแม้คำพูดใดๆ เล็ดลอดผ่านเรียวปากหยัก มีเพียงสายตามาดนิ่งที่จับจ้องท้องถนนราวกับความยาวอันไม่สิ้นสุดเป็นศัตรูคู่แค้นที่ต้องการเข่นฆ่า มือเรียวกำสายนิรภัยแน่น เหงื่อชื้นเต็มฝ่ามือและกรอบหน้าหวาน ริมฝีปากอวบอิ่มสั่นระริกลำคอแห้งผาก ตัวเกร็งยามเขาปาดซ้ายแซงขวารถสิบล้อแบบไม่กลัวความตาย แดนนี่ปรายหางตาคมมองร่างน้อย มุมปากยกยิ้มสะใจ ยิ่งเจ้าหล่อนแสดงท่าทีหวาดกลัวมากเท่าไรเขาก็ยิ่งเหยียบคันเร่งให้เร็วขึ้นมากเท่านั้น สมน้ำหน้า อยากระริกระรี้ตอนอยู่กับไอ้ธามดีนัก! “คุณแดนคะ ขะ ขับช้าลงกว่านี้หน่อยได้ไหม ฉัน… กลัว” คำว่ากลัวแทบจมหายไปในลำคอ น้ำตาไหลรินอาบแก้ม ร่างบางสั่นรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เสียงลมหายใจหอบสะท้าน แดนนี่เห็นท่าไม่สู้ดีจึงหักพวงมาลัยรถเลี้ยวเข้าซอยบ้านคนแล้วดับเครื่องเพื่อดูอาการของเธอ “หวานเธอเป็นอะไร หวาน” เขาเอี้ยวตัวตบแก้มนิ่มซีดเผือด ปลดสายนิรภัยออกเพื่อให้เธอสบายตัวมากขึ้น